من یک معلم هستم، همان آشنای دلهای شما...

مدرسه بهشت روی زمین است برایم و کلاس اعلی ترین درجه ی خلوص و صلابت و جلال...

وقتی شاگردان همه به قد ایستاده،قداست صلوات را عطر آغاز آموختن می کنند انگار سوار بر بال فرشتگان،در بی نهایت خوبی پرواز می کنم.

در قاب نگاه معصوم گل های کلاسم که تابلو می شوم انگار وجودم از دنیا بی بهره می ماند ،از خویش تهی می شوم و برای خوب ترین خوبها آستین تعلیم برمی کشم

خدایا!چه سعادتی ازین برتر که من معلم هستم!

عطر کلاس درس که فضای بوستان کلاس را آبستن می کند باید چون غواصی هنرمند در بحر اندیشه های چندین اقیانوس تفحص آغازم و قله های اندیشه ی فرزندانم را فتح نمایم و بر قله ی فکر شان بیرق تعلیم نصب کنم

...وچه شیرین است هم آغوش آمال و آرزوهای دانش آموزان شدن و همگام با آنها برای ساختن فرداهای بهتر سوختن

عشق من سوختن است و هنرم ساختن و من هنر عشق را صدفم

آخر من معلم هستم و معلمی افتخار من است

حقوقم را نه در صندوق های بانک که در گلخند رضایت دانش آموزانم در جستجویم و پاسخ رنج هایم را نه در برگ برگ تشویق و تقدیر که در کشش نگاه مهر شاگردانم می جویم

صبررا تجربه ی راه دارم و ایمان را توشه ،بذر باور را در دل کاشته ام و یقین را در سینه حبس و افتخار می کنم که معلم هستم

لطفا نوشته های دانش آموزان را مطالعه بفرمایید

بر فراز قله های جلال بود که با تو آشنا شدم آنجا که در مدار منظومه ی چشمانت گرفتار آمدم و از عشق و اضطرار به طواف حرمت شتافتم

آسمانی ترین قصایدم را برایت خواندم و تمام دلدادگی هایم را برایت سرودم تا شکوه غرور انگیز و نجیبانه ات را به تماشا بنشینم که این نه آغاز و نه انجام زندگی بود که عشقی ابدی بود برای تو که فرشته ای از جنس عطوفت ومهربانی هستی...

باید بر ساحل آرامشت بیاسایم که امواج بلند و طوفانی ام در حجم هیچ اقیانوسی نمی گنجد

آه که پیچک عشق تو چقدر سخت عواطف بی شائبه ام را می فشارد ،آنجا که گریزی ازین سودای عظیم ،ازین کمند ابروی محرابی ات را ندارم

لالایی گوش نوازت گوش جانم را می نوازد آنگاه که  در سماع معبد سرخ تو خوانده می شود و رنگین کمان غزل های عشقت آنگاه که از کوی جانت به گوش میرسد چه زیبا و دلنشین است...

آن زمان که هیبت جلال تو تا آفاق دل دردمندم سو سو می زند سوگند به عصمت شکوفه ها که هرگز قصد سرکشی در سرزمین امن تو را نداشته ام که بی اذن تو در این دنیای کوچکم هیچ ستاره ای نمی درخشد

ارغوانی ترین دعاهایم را در لحظه های خاکستری به شقایق های سرخ سینه چاک سپردم تا در گذر تندباد روزگار برایت بیاورد

اینک که در معرض هجوم واژه های دردناکی هستم که گاه تا عمق استخوانم را می سوزاند و اشک را برگونه هایم جاری می سازد محتاج بارقه ای دیگر از طور سینای توام و این همه شطحی است در عشق تو و در فراق پدر که بار دیگر به خویش می خواندم

روزت مبارک فرشته ی بهشتی من

"روز مادر بر همه ی مادران فداکار و مهربان مبارک"

نوشته های دانش آموزان در وصف مادر در ادامه مطلب

«فرشته» وقتی باران می بارید،عادت نداشت چتری در دست بگیرد.باران آسمان را نمی گویم،باران محبت را می گویم که از آسمان آبی گذشت ...

تو چند بارباران بوده ای؟باران برای کسی که از ابر احساس و شبنم امید تهی است؟

کاش هر از گاهی خود را به باران بسپاریم تا با قطره های مهربانش دل را شستشو دهیم  و در محضر زلال و لطیفش بنشینیم و از یاد نبریم  که ممکن است گاهی آسمان بخاطر ما بگرید...

کاش می شد آسمان نیلی آرزو هایمان پر بود از پرنده هایی که با دو بال آرمان و امید شوق نفس کشیدمان را دو چندان می کردند!

شاید عشق ورزیدن و دوست داشتن همین باشد «شوق نفس کشیدن ».

اصلا شاید شکوفایی همین باشد «پژمردنی دیگر برای شکفتنی دیگر»

باران باش و ببار!

بال هایت را بگستران برای آنان که نه امیدی دارند و نه آرزویی

...و گاهی هم چتری باش برای سایه های سیاه دل شکستگی و تنهایی!

برای خواندن نوشته های دانش آموزان

انگار زیبایی راقاب کرده اند،گویی زیبایی را توی انگشتر ی کویر،مثل یک نگین درخشان جای داده اند ؛اینجا همه چیز جذاب و دیدنی است.خانه ها،دیوارها،پنجره ها،کوچه ها و چشمه ها...

پنجره ها که باز می شوند سلام می کنند،شعر می خوانند و به پرواز در می آیند،بسته که می شوند ،نجوا می کنند،آواز می خوانند و به خواب خیالی می روند.

درخت ها را انگار از بهشت آورده اند ؛بلندقامتند و استوار و با نشاط .یک امامزاده ی مهربان دارد که مثل پلی  کوچک ما را به خانه ی ملکوت پیوند می دهد.گاهی از دلم رخصت می گیرم مقابل ضریح شریفش می ایستم تا با او حرف بزنم "صمیمیت"واژه ای است که آن را در میان آسمانخراشها نمی توان یافت ،برگونه ی داغ آسفالت ها نیست؛پشت پنجره های خشن و آهنی نوشته نشده ،صمیمیت در دل این مکان موج می زند... در طاقی های بی صدایش،در کاشی کاری های زیبایش ،در گنبد استوارش که به خدا سلام می کند و از باغ ملکوت برای ما شکوفه ی سیب می چیند.

آری اینجا بزرگترین اثر تاریخی کاخک است مکانی مقدس و متبرک،معبد عابدان و عاشقان،امامزاده سلطان محمد عابد(ع) یکی از فرزندان امام موسی کاظم(ع)،او که بارگاهش مشرف بر شهر و خانه ی دل مؤمنان است....

کوچه های این شهر به مهربانی راه دارند و آدم هایش ساده و مهمان نوازند،اینجا خوش آب و هواترین منطقه است در دل کویری خشک،اینجا حرف های نگفته ی زیادی دارد ،کوچه پس کوچه هایش گذشته های تاریخی فراوانی را در دل دارد از زلزله ی ویرانگر سال 1347 که سه هزار نفر را به خاک و خون کشید تا سیل ویرانگری که زندگی را از آنان گرفت... با این حال کاخک هنوز هم چون گذشته با شکوهی تمام ایستاده است تا شاهد رویش و جوانه زدن باشد ،شاهد درخشش و شکوفایی و این مهم میسر نخواهد شد مگر با همت جوانان و با دست های توانای آنانی که دلسوز این آب و خاکند و به سرزمینشان عشق می ورزند...

كاخك را همه مي شناسيم با زلزله ويرانگر سال 47 ، با روحانيت و تقدس امامزاده سلطان محمد عابد (ع) ، با همت بلندِ مردان با غيرتش ، با همه خاطرات تلخ و شيرين گذشته اش.

زماني همه ، كاخك را به شهر چهار چنار با آبشارهاي خروشان و درختاني سربه فلك كشيده و طبيعتي زيبا و سرسبز مي شناختند. زماني كاخك را حلقه سبزي ميان بيابان و كوهستان مي دانستند ، آري زماني كاخك تفرج گاه شاهان بود كاخك نبود كه كاخَ ك بود ، قصري كوچك و سرسبز. اما اينك گرد و غبار خشكسالي ، اين شهر تاريخي را در هاله اي از حسرت و يادهاي سبز گذشته فرو برده و چتري از بي وفايي و فراموشي بر سر تمام افتخاراتش كشانده ، اينك مائيم و قناتهايي كه به جاي فواره هاي زلال ، جرعه جرعه ، تشنگان را مهمان سفره گسترده زمين مي نمايند ، مائيم و كاريزهاي  خشكيده اي كه ديگر نمي توان در كنارشان نشست و به قول سعدي گذر عمر را ديد.

آهِ حَسرت ، دير زمانی است كه مهمان خانه خانه هاي اين شهر گشته ، آسمان آبي اين سرزمين چند صباحي است  كه ديگر با مردم اين ديار مهربان نيست و زمين بخشنده خدا مدتي است كه بركت را هديه دستان پينه بسته مردان اين خطه نمي كند....باشد که دوباره آن شکوه و عظمت گذشته را به نظاره بنشینیم

"در ادامه نوشته های دانش آموزان را مشاهده می کنید در توصیف شهرشان"کاخـــک"

حتما ادامه مطلب را مطالعه بفرمایید؛منتظر نظرات ارزشمند شما هستیم"

 

یلدا می آید شبى که در آن انار محبت دانه مى شود و سرخى عشق و عاطفه، نثار کاسه هاى لبریز از شوق ما؛ شبى که طراوت هندوانه هاى تازه تابستان به سرماى دستان زمستان هدیه مى شود و داغى نگاه هاى زیباى بزرگ ترها در چشمان کودکان اوج مى گیرد و بالا مى رود. در ازدحام بشقاب هاى کوچک بلور، شیرینى صمیمیت ها و یکدلى ها، تقسیم مى شود و کام هاى همه را شیرین مى کند.
یلداى طولانى سال، بهترین مجال براى نیم نگاهى کوتاه به لحظه هاست؛ لحظه هایى که در سرعت عبور، خلاصه مى شوند و مى گذرند و این گذشتن، بهترین پیام براى زیبا زیستن ماست؛ زیرا شیرینى در کنار هم بودن لبخندهاى امروز، هزار بار بهتر از اشک حسرت ریختن بر مزار جدایى هاى فرداست.

یلدا بهانه اى است، بهانه اى، تا ما از فرمان کانال هاى پر پیچ و خم سیم هاى ارتباطات بگذریم و لحظه هاى قشنگ با هم بودن را به هیجان سریال هاى زندگى شیشه اى، بدل نکنیم.

یلدا، بهانه اى است تا پندها و تجربه هاى ارزشمند پدربزرگ ها و مادربزرگ هایى را که در پس وقت نداشتن ها و بى حوصلگى هاى کوچک ترها مدفون مانده اند، زنده کنیم.

یلدا، مجالى است براى تکرار هر آنچه روزگارى، سرمشق خوبى هایمان بوده اند و امروز بر روى طاقچه عادت هایمان غبار مى گیرند و فراموش مى شوند.
مجالى است براى دیدن عزیزانى که تصویر و صدایشان در پس مشغله هاى زندگى رنگ باخته اند.

مجالى است براى نشستن لبخند بر لبان کودکان، در آغوش پر مهر بزرگ ترها.

یلدا فرصتی است برای دیدارها، وقتی کشاکش روزگار تو را از دیدار آنان که به چشمان تو نیازمندند، بازمی دارد. آتش گرم و کرسی خانه مادربزرگ ما را به گرد خویش آورده و گرمایش را با ما تقسیم می کند تا در زمستان سر در راه، به یاد چون امشبی همیشه گرم گرم بمانیم، در میان تقویم ورق خورده پدر بزرگ، سیاووش را می بینیم که از آزمون آتش سربلند بیرون می آید و پدربزرگ چه باشکوه داستان او را می گوید.و چه شکوهی دارد تفالی به دیوان حافظ و خواندنی غزلی زیبا در بلندترین  شب سال...

یلدایتان رویایی،روزهایتان پر فروغ،شبهایتان ستاره باران!

برای خواندن نوشته های دانش آموزان

واژه های تشنه در بیابان روح من خیمه زده اند

برفی از فراق در دستهایم تبخیر می شود

  در ظهر شعرهایم عطش شهید می پیچد و تجلی گاه روح زخم خورده ام می گردد

يا حضرت عباس علم كن علمت را

بردار توشمشير ، به پا كن قدمت را

يك اهل حرم سوخته درآتش آبند

يك بار دگر باز نشان ده كرمت را

چون اكبر ناكام شهيد است به هامون

اثبات بكن بردل زينب جنمت را

افسوس كه يك بار دگر معجزه بشكست

شق القمر لشگر دشمن قلمت را

دستان توبرآب ودلت چشمه آتش

خونابه جگرريز ازين دردوغمت را

اين بيت گمانم كه رسيده است به اصغر

شش ماهه ترين آيه شهيد حرمت را

یا حسین(ع) تو از کربلا آغاز نشدی و عاشورا روز ولادت تو نبود. تو در کربلا خاتمه نیافتی و عاشورا روز پایان زندگیت نبود. تو نه مثل همه‌ای و کربلایت نه مثل همه‌ی زمین‌ها و عاشورایت نه مثل همه‌ی روزها که «لا یوم کیومک یا اباعبدالله».

خدا خواست تا تو صدای او باشی و حنجره‌ات حنجره‌ای که او در آن همیشه جاری است. خدا خواست تا خود را در یک جلوه به انسان نشان دهد و تو را نشان داد و کربلایت را و عاشورایت را.خدا خواست تا تو از آدم تا خاتم و از علی(ع) تا مهدی(عج) تا آخرالزمان و تا قیامت حضور داشته ‌باشی و مگر نه این‌که ذکر نامت فرشتگان را هنگام خلقت محزون کرد و اشک آدم را درآورد و نوح را اندوهگین نمود و کشتی نجاتش شد و دست بر سرِ همه‌ی انبیاء کشید تا واسطه‌‌ای برای تقرب به محبوب باشد.

مگر پیامبر پیش از تولد تو را نستود و هنگام ولادت جان به قربانت نکرد و سوگوار و مرثیه‌خوان تو نشد؟

چه زیباست حکایت تو و پیامبر آن‌گاه که می‌آمد و تو را در آغوش می‌گرفت و بوسه بارانت می کرد و می‌گریست، پیشانی‌ات را می‌بوسید و گریه می‌کرد، لب و دهانت را می‌بوسید و گریه می‌گرد، گودی گردنت را می‌بوسید و گریه می‌کرد و پیراهنت را می‌گشود و روی دلت را می‌بوسید و گریه می‌کرد و می‌فرمود: جای شمشیرها را می‌بوسم.

یا حسین(ع) تو در کربلا پایان نیافتی، کربلا آغاز انتشار تو بود.کبوتران، بال از خون تو رنگین کردند و هم قسم شدند تا پیام تو را به چهار سوی جهان برسانند. از این است که تو پس از قرن‌ها هنوز زنده‌ای و هر روز بر عاشقان و شیفتگانت افزوده‌تر می‌شود.

وهنوز و همیشه قلب‌های صاف و زلال در تسخیر نام زیبا و سحرآمیز تواند و چشم‌های پاک و مصفا اشک‌ریز مصیبت‌هایت.

یا حسین(ع)،تو در کربلا تمام نشدی، خدا نخواست که تمام شوی و خدا آن‌چه را بخواهد خواهد شد.تو و کربلایت زیباترین و چشم‌نوازترین تابلوی تاریخ هستید و چه زیبا خواهرت زینب، راوی این تابلوی خدایی شد و فرمود: «مارأیت الّا جمیلا» من در کربلا جز زیبایی ندیدم. درست مثل تو که درهنگامه‌ی پرپرشدن اصغر برروی دستانت خون گلویش رابه آسمان پرتاب کردی وسرودی: «هَوَّنَ عَلَیَّ مَا نَزَلَ بِی أَنَّهُ بِعَیْنِ اللَّهِ »چقدرآسان است آنچه برمن می گذرد وقتی پیش چشم خداست.

خدایا قطره ای ازاین نگاه زیبا و زیبانگررا به ماببخش تا دربرابرمشکلات ومصیبت ها برای کسب رضایت توصبور باشیم وشکرگزار...

لطفا نوشته های دانش آموزان را در ادامه مطلب مطالعه بفرمایید

محرم آمدي...!

با همان سيماي هميشگي،همان قامت خميده و رداي سياه دريده،همان چشمان به خون نشسته

و همان قلب شكسته!

همه چيز در تو آشناي آشناست و آشناتر از همه عاشوراست

تو آمدي،با غمنامه اي به وسعت دريا،به سرخي شفق،به كبودي داغ شقايق

تو آمدي  تابار ديگر سفره ي دلمان را بگشايي و براي چندمين بار ،ميهمان شنيدن درد دلت شويم

تو كه مي آيي،باد غمنامه ات را ورق مي زند

و كبوتران عاشق سطر سطر آن را با صدايي بغض آلود مي خوانند.

تو...عاشقي،يادگار حماسه اي و يادگار حسيني...

لعنت خدا بر آنان كه شادي ات را در زير غم پنهان كردند و عاشقان عشق را در تو به خون نشاندند.

هواي دلم ابري است...

چشم هايم براي گريه بهانه مي گيرند،دست هايم باران را دخيل بسته اند.

كتيبه هاي دلتنگي،دروديوار شهر را پوشانده اند و تلاوت غم،كار هرروزمان است.

بوي عشق از تقويم ها سرازير شده است.شهر ،رنگ و بوي بهشت دارد.

آسمان با همه ي ستاره هايش براي عرض ادب آمده است و زمين تمام خاكش كرب و بلا بخشيده است.

صداي سنج و طبل،صداي يا حسين گفتن ها ،صداي مرثيه خواني ها،هزار و چهارصد سال

عاشقي مان را به گوش دنيا مي رساند.

هرسال هنگامه ي يا حسين گفتن ها كه مي رسد،دل عاشقان كبوتري بي تاب مي شود

كه هرجا پرش دهي باز به خانه ي اول باز مي گردد.

يا حسين!

محرم تو،محرم ماست و كرب و بلا سرزمين دل سپردگي هاست.

هرسال ،محرم،سياه مي پوشيم و به زيارت تو مي آييم.

هنوز طنين«هل من ناصر ينصرني»ات در گوش زمان مي پيچد و هنوز خيمه هاي دلتنگي

در آتش مي سوزند.

ما با چشم هايي اشك آلود و با دلي دردمند به زيارت شما مي آييم و اندوه نامه ي نامردي

مردمان كوفه را مرور مي كنيم.فرات مي شويم،پيچ و تاب مي خوريم و عطش را در كنار شما

و با شما به تماشا مي نشينيم

اي امام شهيد!

محرم ،فصل اشك ها و نوحه هاست؛فصل اندوه بار جدايي!

  مـــن اگر نقــــاش بودم کربلا را می کشیــدم

  یک بیابان ســـــرخ لاله نینوا را می کشیـــدم

  دشتی از گل های پرپر،نقشی از حلقوم خنجر

  نقشی از عباس حیدر،اشکی از طفلان مسلم

این چه حزنی است نهفته در نام تو که بی اختیار دلها را می شکند 

و اشک را در پشت پلکها بی قرار می کند؟

این چه غم شگرفی است که تداعی خاطره مقدس تو برقلب ها می نشاند

و جگرها را خواه و ناخواه به آتش می کشاند؟

آدم (ع) که برای پذیرش توبه خویش خدا را به اسماء حسنای او سوگند می داد

وقتی به نام تو رسید – یا قدیم الاحسان بحق الحسین – بی اختیار دلش شکست

و برای اول بار حضور اشک را در چشمها تجربه کرد

از جبرئیل پرسید: که چه سری است در این نام که فرق دل را می شکافد

و آسمان چشم را بارانی می کند؟

آنگاه که جبرئیل (ع) مصیبت عاشورای تو را بیان کرد

آدم سیر گریست و تازه پی به راز «انی اعلم ما لا تعلمون» خداوند برد

"سید مهدی شجاعی"    

این روز ها احساس می کنم آسمانی در قلبم ترسیم شده آسمانی به وسعت عشق

احساس می کنم چشم هایم پر از کبوتر است و دستانم برای نوازش تمام آهوان زیباجادارند

احساس می کنم موج ها،حسرت یک لحظه در آغوش کشیدن صحن هایی را دارند که

ردپایی از عشق دارند  ...صحن هایی که بوی شوق می دهند و عرفان

این روزها احساس می کنم رازی بین من و خدایم وجود دارد

رازی که شب ها را می شکافد تا در سکوت بی نهایتش صدای خدا را از درونم بشنوم

و فرصتی کوتاه برای خانه تکانی دلم داشته باشم

احساس می کنم خداوند مرا با تمام شکستگی هایم دوباره جمع می کند و مثل کوزه ای

شکسته،تکه تکه چسب می زند !

این شب ها احساس می کنم خدای من مستقیم در چشم های خسته ام نگاه می کند

و شانه های بید شده ام را محکم نگه می دارد.

گاهی خدا بارانی می شود و آنقدر می بارد تا دوباره پاک شوم برای روزی بعد...

شب ها هدیه ایست که از همان جا گرفته ام از همان بارگاه ملکوتی...

همان جا که آغاز راز و قصه ی من شد با خدا!

آنجا که کبوتران با آشیان خود به من آموختند چرا آنجا هستند!

آشیانی که اگر بدانی چقدر آشناست دیگر نه احساس دوری می کنی و نه احساس غریبگی

در غربت...

من از دلدادگی کبوتران فهمیدم چیزی هست که  نمی دانم!

و امروز احساس می کنم  رازی که از حرم یار برای همیشه ام مانده است همین است...

رازی که می گوید جایی هست برای بازگشت...

جایی که دستان تو رنگ  آسمان می گیرد،آسمانی که خورشیدش قلب زمین است

خورشیدی در سرزمین تــــــ ـــوس که هر روز می تابد،می تابد و خدا با او هدایت می کند

جایی که می توانی پرواز کنی و احساس کنی هستی... هستی و کسی هست که دوستت دارد

جایی که براستی که باید گفت:

حتی اگر به آخر خط هم رسیده ای

اینجا برای عشق شروعی مجدد است

یا امام رضا(ع)

ای رضا(ع)روز آمدنت ،آغاز شکفتن گل های  زیبا در باغ شادی زمین بود ...

تو آمدی زمین به خورشید سلام داد و ستارگان باغ در تبسم جاری باران خندیدند.

تو از جنس باران بودی که حیات را در باورمان زنده کردی و جاری شدی در لحظه های بی قراریمان

تو که آمدی آسمان بخاطر گرمای محبتت به خورشید اجازه ی تابش نداد

و گل ها به افتخار حضورت جهان را نظاره کردند.

ای رضا(ع)!با آمدنت تمام عالم مغرورانه چشمانشان را گشودند ،

چرا که تو مظهر صبر و بردباری و غربت بودی این را  هنوز هم می توان دریافت.

ای رضا جان!ای مهربان یار سرزمین مقدسم !گنبد طلایی ات همیشه چشم نواز بوده و خواهد بود

و حرم امنت خانه امیدمان می ماند که تو شاه خراسانی و تمام کوچه های خراسان با تو آشنایند.

***نوشته ای از فاطمه دادپور ....دانش آموز آموزشگاه نجمه(س)***

در وصف پدر

از کوچه باغ بی کسی ام،از خلوت رؤیاهایم،از بطن لحظه های ترک خورده ی دنیایم و از پشت ثانیه های به بلوغ رسیده ی خاطراتم گیتار قلبم را می نوازم و مهتاب شبانه ام را تابان می کنم

زجر پنهان اشک هایم را به سکوت جاده ی زندگی ام هدیه می کنم،چشمه ی چشمانم پراز اشک شوق می شود ،نام زیبایش را بر روی گلی می نگارم و بررودخانه ی مهر روانه می کنم

پدر عزیزم دوستت دارم ،پدر!ستاره ی پرنور دنیایم را بر روی ستارگان دستان پرمهرت حک میکنم ،مهتاب رؤیاهاییم را بر روی قالیچه ی زیبای روزگارت می تابانم ،نقش ماهی های قرمز تنگ بلوری ام را بر روی حوض کوچک خاطراتت می نگارم ،طومار سپیده دم زندگی ام را با مهربانی هایت عطرآگین می کنم،تبسمت را بر روی گلبرگ گل عشق گلستان وجودم می نگارم

ای پدر!تو به من آموختی چگونه آهنگ زندگی را بنوازم ،به من آموختی چگونه پا بر جاده ی زندگی گذارم ،به من آموختی چگونه ترنم گل های مهربانی را در زندگی ام گوش بسپارم پس دریای مهرت را با هیچ اقیانوسی عوض نمی کنم

دوستت دارم پدر،روزت مبارک

نوشته ای از زهرا رجبیان

پدرم ،با تو لحظه هایم  شیرین است چون شیرینی یک روز قشنگ،چشمانت زیباست مانند زیبایی یک غنچه ی باز؛تمام دنیای من پینه ی دستان توست ؛تمام زندگی من گلخندی زیباست که هر روز صبح بر روی چهره ام می پاشی؛تمام رؤیای من رؤیای چشمانت است

مهربانم،هرچه عطر گل یاس به نام تو،هرچه حرف زیباست به پایت میریزم،هرچه شب پرستاره است تقدیمت می کنم و می دانم اگر تمام زیبایی های دنیا را به پایت بریزم به لبخند زیبای کنج لبت نمی ارزد. تو همیشه به من آموختی پراز آینه باشم ،پر از شادی،آموختی خوبی های دنیا را از شفاف ترین آیینه ها در دیدگان مهربانت بکاوم من از تو آموختم در غم و شادی لبخند بزنم

پس وقتی دلتنگت می شوم لبخند را می توان از چشمانم خواند پدرم من از تو آموختم ،می آموزم و خواهم آموخت تمام خوبی ها را

نوشته ای از فاطمه شاهرخی

دوباره واژه پدر بر لبانم جاری می شود و وجودم غرق در عشقش می گردد،وجودی که همیشه ستایشش می کنم...

ای پدر!ای که فضای سینه ام را از بوی دل انگیز عشق عطرآگین کردی کاش تا ابد کنارم بودی و می دانستی نبض من بعد از عشق به خدا برای تو می زند

دلتنگ دیدارت هستم گرچه از حصار تنهاییم برایت می نویسم

از خاطرات خوشی سخن می گویم که تو محوشان کردی ،از شروعی می نویسم که پایانی برای آن نیست،از آن همه دلبستگی،دیوانگی....

باور کن ای مهربانم تا ابد چشم به راهت می مانم گرچه رفتی و با یک دنیا غم تنهایم گذاشتی اما فکر اینکه چگونه بعد از تو به سر کنم دیوانه ام می کند تو رفتی بی آنکه بدانی در حد پرستش دوستت داشتم

آه ای زمان آخرین بازیت را با من کردی و تنها دلخوشیم را از من گرفتی....

نوشته ای از نجمه قلی پور

چه زیباست کلمه ی پدر ،آن بزرگترین سایبان زندگی ،آن اقیانوس مهربانی ،او که برای راحتی فرزندش سختی ها را به جان و دل می خرد و برای کسب روزی حلال تلاش می کند ،او که امید به زندگی را در وجودمان بارور می سازد و صفا بخش وجود فرزندان است وقتی به دستان پرتلاشش می نگرم،وقتی به چهره ی خسته از کارش خیره می شوم ،وقتی بر لباش که ذکر خدا را نجوا می کند ،چشم می دوزم نمی دوانم چگونه  خدایم را شکر گویم ،او که آفریننده ی وجودی است که برایم زندگی بخش است.همیشه وقتی از خانه بیرون می رود به انتظارش می نشینم تا دوباره چهره ی زیبایش را ببینم و دستان پرمهرش را ببوسم دستانی که از همان آغاز زندگیم همراه دستان مادرم در دستم بود و بسان دوبال کبوتر برای پرواز و اوج گرفتن بدان محتاج بودم

اینک در آستانه ی روز پدر بر دستان فداکارش بوسه می زنم و برای سلامتی اش دعا می کنم و برای پدرانی که از دنیا رفته اند امید آمرزش دارم سایبان زندگیم را دوست دارم و تا ابد زحماتش را فراموش نخواهم کرد

نوشته ای از حمیده اسماعیل زاده

پدر ای کسی که قلبت آینه ی محبت و چشمانت به زلالی آب های روان است نامت مظهر صداقت و مهر و وفاست و قلبت سرچشمه ی خوبی ها و پاکی هاست

ای کشتیبان دریای زندگی که با تلاش و همتت مارا به ساحل خوشبختی می بری و از غرق شدن در امواج متلاطم گرفتاری ها نجاتمان می دهی ای استوار چون کوه و ای هم بازی دوران کودکی ،با تمام وجودم نامت را صدا می زنم و می گویم "دوستت دارم"نه برای اینکه دوستم داری که لایق دوست داشتنی

نوشته ای از محدثه احمد پور

ای پدر ای آیینه ی خوبی ها از نگاهت تلاش و کوشش را حس می کنم تو را می ستایم و نام پرمهر و عطوفتت را در سینه ام حک می کنم،در برق نگاهت ،آرامش و محبتی را احساس می کنم که آن را با دنیا عوض نمی کنم

ای تنها دلیل زندگیم ای هستی ام،ای تمام وجودم!ای ستاره درخشان شب های تاریکم که آسمان قلبم را روشن و افروخته کرده ای با تمام وجودم دوستت دارم

نوشته ای از مینا ملایی شمس

دلنوشته های دانش آموزان در "مقام معلم"

آموزشگاه راهنمایی نجمه(س)کاخک

معلم مهربانم،ازروزازل کلام وحی مرواریدهای هدایت رابردل پیامبرپاشیدوندای آسمانی «ن.والقلم ومایسطرون»رابرپهنه ی زمین وزمینیان پاشید.وتودرمیدان یکه تازی هدایت قدبرافراشتی وعشق باتوآغازشد.

کلاس خاطره هابایادتوجان گرفت ونابینایان راباالفبای زندگی به دنیای زیبای دانایی هدایت کردی وتوانایی شان آموختی.تودرسپیدی برگ های دفترخاطرات دلم جریان داری توباکوله باری ازمهربه میدان نبردباسیاهی وتاریکی آمدی وماتشنگان رادروادی محبت وآموختن سیراب نمودی.

ای معلم چه زیبابودالفبای مهرت برآسمان دل ما وبارش باران بردل کویرتاریکی ما.

توقطره قطره برسطح ترک خورده ی زمین دلمان باریدی وعلم رابه این کویرهدیه کردی وکلمات درذهن ماجوانه زدند.آموختن ونوشتن ودانستن رایادگرفتیم.نگاه زیبای تومکتب مهرورزی بودوماشاگردان حجره های دانش چشمهایت بودیم که دست دردستت نهادیم تاراه پرپیچ وخم زندگی رابرایمان عارفانه وصادقانه تفسیرنمایی.تودرفرازونشیب های زندگی همراهمیمان کردی تادریخبندان جهالت درجانزنیم.

واینک ای معلم،چراغ دانشی که دردست ماست روشنایی ازتوداردوعطروبوی پیامبری ورسالتی که نشانه های استوارت خودنمایی می کند.

روزت مبارک

نوشته ای م.مقیمی،پایه سوم راهنمایی

   اگرمعلم بودم...

اگر معلم بودم دفتر عشق و صمیمیت را با آمیزه ای از جنس مهر و محبت در چشمه های پرجوش وخروش نونهالان باغ بهشت روانه می کردم ونگاه پرسان وتشنه ی آنان را با آب کوزه ی علم و دانش سیراب می نمودم

اگر معلم بودم دفتر علم و دانش را در دنیای پرهیاهوی کودکان حک می کردم و به دانش آموزان باغ بهشت،برروی پل لغزان زندگی ،کنار درخت بیدی که سایه اش را بر روی آب های صاف و زلال رودخانه ی معرفت انداخته بود درس شهامت ورشادت می دادم .

اگر معلم بودم به دانش آموزان می گفتم  تکبر نفرت دروغ را هیچ وقت در زندگی به کارنبندند و

بارها بر روی گلبرگ گل مهر می نوشتم و با باد رهسپارش می کردم.

گاهی حال و هوای دل بچه ها را خدایی می کردم و سپیده دم عشق قلبیشان را با یاد صاحب

الزمان عطراگین نموده وعطر شب بوهای احساسشان را در بی پروا در آسمان حقیقت رها می کردم.

اگر معلم بودم نور نقره ای فام مهتاب را چون امید در آسمان قلبشان تابان می کردم و ظرف های بلوری و نقره ای رنگ دوستی راپر از گل های بنفشه می کردم ودر گلستان مهربانی هایشان رها می نمودم تا همیشه مثل یک رویای ناتمام برایشان باقی بماند .

  نوشته ای از زهرا رجبیان،پایه سوم راهنمایی

عقربه های ساعتی که شماته اش یک صلیب طلایی بود ،داشت در اسکله ی هفت و بیست و پنج دقیقه لنگر می انداخت.که با سلامی دوباره دیدگانم را مهمان چهره ی زیبایش کردم

آن روز برای اولین بار دل از شهر کتاب و درس بریدم و ساعتی در خود پرسه زدم

با صدایش پا از کویر بی انتهای خیال بیرون گذاشتم و افکارم را تنها گذاشتم و به او که داشت از من می پرسید ،نگریستم با ترس پا به کوچه ی اقاقیا نهادم و با توضیحی مفصل به آسانی آن پی بردم ،ابتدا غوغا ی درونم را با سکوت دل انگیز کلاس شستم و ریه هایم را با عطر گل های هزار رنگی که بر در و دیوار دلم ۀویخته بود ،پرکردم بعد پاسخگوی همهی خواسته های شدم و آنگاه آرام بر روی تکیه گاه همیشگی ام لمیدم.

بی درنگ به او نگاه کردم ،فکر کردم ...با لبخندی که وصله ی چهره ی زیبایش بود آموخته هایش را به ما عرضه می کرد و گاه گاهی در اوج سخنانش نفسی تازه می کرد و آنگاه که تمام شد کنار پرده ی سبز رنگ کنار پنجره ایستاد ناگهان صدای مهیبی مهم را به خود جلب کرد،چشمانم به زیرپاهایم خیره شد پس با عجله خم دم و کتاب قطوری که زیر میزم افتاده بود را برداشتم و دقایقی بعد دوباره چشم هایم را به چشمان زیبلیش دوختم و روزش را عاشقانه تبریک گفتم...

نوشته ای از فاطمه شاهرخی،پایه سوم راهنمایی

معلم،توآن همه ای که من خدارابه توسوگندمی دهم.

ای چشمه کویر،ای چراغ معرفت وای نوربی همتای هدایت.کاش قدرت آن راداشتم که ذره ای ازفداکاری هایت راجبران نمایم.آفرینش انسان باخواندن آغازشدوبزرگ معلم هستی،بودن رانتیجه آموختن وبکاربستن آن دانست تاجایی که حضرت علی(ع)خودرابنده کسی می دانندکه ایشان راکلمه ای بیاموزد.

دروصف مقام توچه می توانم بگویم جزآنکه روزت رابه خداتبریک گویم.کسی که این مقام رابه توبخشیدمی تواندتوراتوصیف کند.توایی که الفبای انسانیت رابه من آموختی.خودسوختی تنارشدکردن مارانظاره کنی.ازوجودت گذشتی تاوجودمان راارج نهی.لبخندلبانت رابرقلب من نشاندی تادرخت دوستی ومحبت دروجودمان ریشه دواند.

محبت مادرانه رادروجودمان کاشتی تابتوانیم بهترین فرزندبرای مادرانمان باشیم.دستمان رابگیرتابتوانیم درسایه ی وجودت بهترین بنده ی خداباشیم.معلمم،ای خداگونه ام،وجودت برایم مایه ی خیرورحمت است.نگاهت،مظهرلطافت ومهربانی است وقلمت هدایت شده ی اشرف مخلوقات شدن.

پیشاپیش روزت گرامی،دلت بهاری وعمرت جاودان باد.

نوشته ای ازنگین گوهری،پایه سوم راهنمایی

تنهایی هایم پرازسکوت اندوسکوتم پرازحرف های ناگفته

حرفهایم رادرگنج قلبم انباشته می کنم تاروزی بتوانم بارهاکردنشان قلبم راسبک کنم.سخن هایم رافقط درتاریکی وباخودمی توانم بگویم.بااوکه هستم فکرمی کنم پاک ترین انسان گیتی ام.می دانم روزی دستم رامی گیردومرابه سوی جاده خوشبختی می راند.رویایم رابه واقعیت تبدیل می کندواشک راازچشمانم می زداید.وبه جای آن برق شادی درآن می نشاندمی دانم که اگرخداوندآرزویی رادل کسی بیندازد به اوتوان رسیدن به آن راهم می دهد.

ای معلم ای دوست مهربانم،ازتومی خواهم بگذاری که این بذرمحبتی راکه دردلم نسبت به خودکاشته ای  به گلی تبدیل شودوهمیشه دردلم بماندوبه من قدرتی ده تاهمیشه بدان آبی دهم تاخشک نگرددوهمیشه یادت درذهنم ماندگار باشد.

نوشته ای ازنجمه قلی پو،پایه سوم راهنمایی

معلم بهترین یار من

به نام خدایی که معلم وآفریننده ی همه ی موجودات روی زمین است.

معلم کلمه ای زیباست که مفهوم عشق،صداقت،مهربانی رادرخودگنجانده است وهرلحظه چون شمعی فروزان می سوزداماباعشق ودست پرمحبت خودهرلحظه برتخته سیاه قلب هاچیزی می نگارد.صدای دلنشینش همیشه برایم آشناست ومن نیزبه این وجود سراسر محبتش افتخارمی کنم.

معلم مانندباغبانی است که هرلحظه گلها را سیراب می کندتاهرروزبیشتر رشدنماید وسیراب گردد.

صدای دلنشین معلم را،هرلحظه بیش تردوست دارم که درس های زندگی رابه مامی آموزدوهمیشه کلاس درس راباصدای زیبایش دوست دارم ومن تلاش اورابرای همیشه به ذهن می سپارم تانامش برای همیشه درخاطرم بماندوهیچ گاه پاک نگردد و در آخرین جمله می گویم:

معلم،ای آفاق خوبی هادوستت دارم

نوشته ای ازوحیده قائمی،پایه سوم راهنمایی

معلم عزیزم،ای چراغ پرفروزعلم ودانش،آینده ی روشن خودرامدیون توهستم.قلبم راتقدیم تومی کنم به این دلیل که توعلم و دانشت راتقدیم من کردی.برگه های سفیدذهنم رابااین امیدکه درکنارتوهستم ورق می زنم؛زیراتوبدون هیچ مانعی باران دانشت رابرسرمن فروریختی.تومهری به پاکی آسمان داری،این راازچهره مهربانت می فهمم.توچراغی هستی که مرابانورت درراه رسیدن به هدفم یاری می کنم وهمیشه فروزان خواهی ماند.

توچون مادری هستی که مراازگهواره تا گورباعلم ودانش همراهی کردی.معلم،ای شریک رنج وغم های من،توطبیبی هستی که آلودگی جهل ونادانی رابانورهدایت خویش ازذهنم پاک کردی ومرابه قله افتخاررساندی.

نوشته ای ازمحدثه زارعی،پایه سوم راهنمایی

اگرمعلم بودم عشق ومحبت رادرمیان نونهالان ودانش آموزان خویش پدیدارساخته وکفرونفرت رامحومی کردم.

اگرمعلم بودم علم ودانش وادب رادرقلب تمام کودکان حک می کردم.

اگرمعلم بودم کوزه ای ازعلم وآبی ازدانش رابرگلهای زیبای هستی گوارامی ساختم.

اگرمعلم بودم قلب نونهالان راازیادونام خداپرمی کردم وشرک وشیطان راازقلب هایشان روانه می ساختم.

اگرمعلم بودم بسیارصاف وزلال همچون آسمان ،صداقت را ارزانیدانش آموزانم می کردم تاآنان  اخلاق زندگی رابیاموزند.

اگرمعلم بودم گیتارعلم ودانش رامی نواختم وباباد رهسپارمی کردم تاآوای آن رادرتمام جهان بپراکنم.

اگرمعلم بودم دانش آموزان راتشویق به ساختن پلی به سوی خدامی کردم تابتوانم آنان راازفرش به عرش به سوی خداراهنمایی کنم.

اگرمعلم بودم مانندآینه ای،علم ودانش وادب رابازتاب می دادم ونفرت ونادانی وسستی رادر هم می شکستم

اگرمعلم بودم به دانش آموزانم می آموختم که:غمهایشان رابرروی شن های ساحلی قلبشان بنویسندتابادآن هاراببردوشادی هایشان رابرروی تخته سنگی روی ساحل دریای قلبشان حک کنندتا ماندگار شود

اگرمعلم بودم قلبهای نونهالان راهمچون سپهر،سیمگون می ساختم.

نوشته ای ازالهام صمیمی،پایه سوم راهنمایی

ای معلم،ای نسیم صبا،توبااندیشه های بهاریت،جویبارزلال قلم رابر صفحه  روشن کاغذجاری می سازی وبانغمه دل نشین کلامت جوانه اندیشه رابارورساخته وسبدسبدمیوه  به شفافیت و درخشندگی

خورشیدبه ارمغان می آوری.
اردیبهشت ماه بانفس پیامبرگونه ات جوانه می زند.تومی آیی تاخورشیدآگاهی رادرقلب های حاصل خیزفرزندان سرزمین شان بکاری .دستان سپیدت برپیکره تخته سیاه نورمی پاشدوالفبای روشنی رادراذهان تاریک حک می کند.
ای سنگ صبورغم های پروانه ها،این گونه که عاشقانه به رویشمان کمربسته ای،دیرنیست که ازهرگوشه این خاک،صنوبرانی سربلند،گیسوان طلایی خورشیددانش راشانه بزنندوستاره های فروزان پژوهش،ازچشمان آگاه همین نوباوه گان بزرگ اندیشه،روشنی بخش رصدخانه های تاریک جهان گردد.
ای فرستادگان دانایی!بهارتان خوش،قلمتان سبزواندیشه هایتان بهاری باد...

نوشته ای ازاسماءجاهد،پایه سوم راهنمایی

گر معلم بودم،سعی می کردم مظهر عشق و صفا و صمیمیت باشم تا دانش آموزان در عشقم غرق شوندو حرف های دلم را آن گونه بر صفحه ی ضمیرشان حک می کردم که هرگز گرد فراموشی نگیرد.روی گلبرگ های زندگی خوب و نیک بودن را رقم میزدم و در صدف خاک گرفته ی قلبم مروارید هستی را نشان می دادم تا با صمیمیت و سادگی دلم با خبر شوند.اگر معلم بودم فانوس فروزان لحظه های تاریک دانش آموزانم می شدم تا راه را بیابند.

اگر معلم بودم....

نوشته ای از فریبا شرفی،پایه سوم راهنمایی

ای معلم ای شمع فروزان ،ای چراغ راه ما و ای آفتاب مهربانی

راه و رسم رسیدن به خدا را پیش پای ما گذاشتی و خانه ی دوست را نشانمان دادی

تو بودی که یادمان دادی احتیاط کنیم اما نترسیم،شرم کنیم اما از آموختن شرمنده نباشیم

واقع نگر باشیم اما گستاخی نکنیم،یادمان دادی چشم هایمان را به روی عیب های پنهان مردم ببندیم و همیشه قلب مهربانمان به روی مردم نیازمند باز باشد

ای معلم عزیزم:

هرچه باشیم،هرکجا باشیم و هرکجا برویم همه ی فصل های زندگی ما آکنده از عطر یادت خواهد بود مگر می شود خاطره ی باران از یاد بیابان برود؟

نوشته ای از نازنین تاتار،پایه سوم راهنمایی

ای کاش معلم بودم وهمچون شمعی فروزان درکوچه های تاریک قلب دانش آموزانم راه می یافتم که برای رسیدن به هدف وموفقیت بیشترین تلاش  کنندوحتی ازکوچک ترین تلاشی هم دریغ نمی کند.

می دانم که معلم همچون ستاره ی امیدآسمان بی کران قلبم است.پس می کوشم تاروزی خودنیزستاره ی امیدی برای دیگران باشم.معلم همچون باغبانی که باکاشتن بذردرزمین ورسیدن به آن،ما رابه اوج می رساندوفرزندان ایران زمین همچون بذری که پس ازمدتی به میوه ای زیباتبدیل می شوند

پس می آموزم ومی کوشم تابرپله های بعدی زندگی با صلابت پای گذارم تاروزی خودرادرجایگاه معلمی ببینم واگرمعلم بودم باتمام وجودبرای فرزندان آینده کشورمی کوشم تاآینده ای بهتروسرافرازترداشته باشند.

نوشته ای ازفاطمه عیدی،پایه سوم راهنمایی

وقتی به کلاس پا می گذارد،بهاربانسیم نفس هایش می شکفد.بااوآسمان می بارد،چشمه می جوشد،نسیم می وزدوآفتاب سفره مهربان خویش را می گشاید.قلبش خانه مهربانی است وباسرانگشت خویش به افق های دوراشاره می کند؛افق هایی که پرازتپش رنگارنگ پروانه هاست.

ازخانه تامدرسه باهرگام به بهشت نزدیک ترمی شود.باقلمش مشق عشق می نویسد،عشقی که ابتداوانتهاندارد.

معلم عزیزم،هرچه باشیم وهرکجاباشیم همه فصل های زندگی ماآکنده ازعطریادشماخواهدبود.مگرمی شودخاطره ی باران ازیادبیابان برود؟

نوشته ای ازنرگس باقری،پایه دوم راهنمایی

سلام معلم عزیزم،نمی دانم از کجا و چگونه شروع کنم چون محبت های شما آن قدر فراوان است که قلم قدرت نوشتن و کاغذ گنجایش توصیفش را ندارد دوستتان دارم ،آن قدر که یک فرزند به مادرش

چون پا به کلاس می گذارید با چهره ای گشاده و تبسمی شیرین بر لب،آرامشی دیگر دارم،با نگاه مادرانه و مهربانتان احساس امنیت می کنم و حضورتان لذت بخش است ،نصیحت هایتان را با جان می خرم و حس دلسوزیتان را به خوبی درک می کنم

معلم عزیزم!چگونه می توانم قدردان این همه محبت هایتان باشم ،سعی می کنم با انجام به موقع وظایفم و با درس خواندنم گوشه ای از این زحمات را جبران کنم

روزتان را تبریک گفته و سلامتی و موفقیت شما را از خداوند متعال خواستارم

معلم عزیزم یادتان همیشه در ذهنم،عشقتان در قلبم و عطر مهربانیتان همواره در وجودم جاریست

آنکه هیچ گاه زحمات شما را فراموش نخواهد کرد دانش آموز کوچکتان....

نوشته ای از حمیده اسماعیل زاده،پایه دوم راهنمایی

معلم،ای همدم و مونس لحظات تنهایی ام،ای آنکه سالهای عمرت را صرف آموختن کردی و اندیشه هایت را در اختیار ما گذاشتی

تو که هرگز نگاهت از ما رو گردان نبود  ،لبخند برلبانت جاری بود و مهر و محبت تو پاسخ سوال های بی جوابمان بود

ما در کلاس درس  الفبای زندگی را ازچشمه ی نگاهت می آموختیم  و  چون پایان می گرفت و عطر نگاهت را  از ما می گرفتی کلاس آن گرمی و شوق خود را از دست می داد و دلها دیگر آن همه طراوت را نداشت

تو بودی که به من آموختی با چند خط کوچک خانه ای زیبا بکشم  و آسمانی آبی از جنس صفا و یکدلی ،تو الفبا را با تمام صبر و بردباریت به من آموختی ،الفبای زندگی را ،الفبای عشق و مهر و عطوفت را

من از تو درس ها آموختم ای معلم اخلاق ،روزت گرامی باد

نوشته ای از فاطمه دادپور،پایه دوم راهنمایی

سلامی به پاکی آسمان،به زلالی آب وگرمی آفتاب به پیشگاه انسانی که خوبی هایش راباهیچ واژه ای نمی توان وصف کرد.کاش می توانستم بگویم که چقدروجودت برایم مایه آرامش وحرف هایت برایم سرشارازآواززندگی است،اگرتونبودی زندگی معنایی نداشت توبودی که به من درس ایثاردادی واین ایثاررا من درچهره تووقتی ازشدت خستگی رمقی دروجودت نبود وبازباحوصله به حرفهایم گوش می دادی احساس می کردم.

من بانگاه توبه دریچه ی دنیا نگریستم وباتولحظه به لحظه الفبای مهربانی راروی دفتری ازوجودم نگاشتم وبازهم دوباره می توانم بگویم که واژه هاچقدرناچیزاند برای وصف تو...

نوشته ای ازملیحه سرحدی،پایه دوم راهنمایی

سلام بر تو که چون مادری عزیز بریم عشق و محبت را به ارمغان می آوری

به مادر عزیزی که ماه هاست تحملم می کند  و با تمام خوبی و بدی هایم خم به ابرو نمی آورد او که ستاره درخشان قلب من است و با لبخندی زیبا درس زندگانی را به من می آموزد ،درس عشق و ادب را ،درس مهر و صفا را ،درس ایثار و از خود گذشتگی را

مادری که نفسش به من آرامش می دهد و هرچه بکوشم نمی توانم اندکی از مهر و محبتش را جبران کنم و کاش می توانستم قدردان زحماتش باشم

 

نوشته ای از محدثه شریفی ،پایه دوم راهنمایی

بسم الله الرحمن الرحیم

ن.والقلم ومایسطرون.قسم به قلم وآنچه می نویسد.خداوندبزرگ دراین آیه قران ارزش واهمیت آموختن رابیان می کند.به قلم وآنچه می نویسدقسم می خوردچه کسی بایدنوشتن راآموزش دهد.معلم، همان معلمی که دوستمان است.آفرین براولین معلم جهان که خواندن رابه نبی مکرم اسلام آموخت.پیامبری که به مدرسه نرفته  خواندن آموخت

وسلام برتوای معلم که چراغ هدایت انسان هستی.چراغی که مسیرتاریک زندگی انسان رابامشعل نورانی علم ودانش روشن می کند.معلم همان مادری دلسوزبرای آموختن ازجان خودسرمایه گذاشته تادرکنارشمع وجودشان ،مانوجوانان رابهره مندسازند،چون خورشیدرابه مانشان می دهند.با افتخاربردستان معلمین خودبوسه می زنم .

درارزش مقام معلم همین بس است که حضرت علی(ع)می فرمایند:«هرکس مرایک حرف بیاموزدمرایک عمربنده خویش می سازد».

نوشته ای ازفاطمه رستمی،پایه دوم راهنمایی

"معلم ستاره ای درخشان در ظلمات شب"
ای معلم توراسپاس...
ای آغازبی پایان،ای وجودبی کران،ای والامقام،ای فراترازکلام،توراسپاس...
ای که همچون باران بر کویرخشک اندیشه ام باریدی،سپاست می گویم.    
تورابه اندازه ی تمام مهربانی هایت سپاس می گویم.
ای معلم خوبم،ای دریای محبت،ای دارنده ی آسمانی ترین عشق ها،
ای دشت ایثاروفداکاری این تویی که بادستان پر عطوفت گلهای علم وایمان را درگلستان وجودم می پرورانی.
پس تو ای معلم تورابه وسعت نامت سپاس می گویم،همان نامی که چهار حرف بیشترندارد اما کشیدن هر حرف وصدایش زمانی به وسعت تاریخ نیاز دارد....

زهرا خواجگی،کلاس اول راهنمایی

معلم چشمه ای جوشان و خروشان است که با جوش و خروشش به سد جهل و نادانی ما برمی خورد و آن را در هم می شکند و به ما درس زندگی و رستگاری می دهد

معلم!دست های تو،چشم هایت و حتی نفس هایت امیدبخش است،هربار که با لبخندت وارد کلاس می شوی مثل این است که شادی را چون نسیمی ملایم همه جا می گسترانی و چه با اقتدار به ما درس خوب زیستن می آموزی و با رضایتی قلبی پاسخگویمان هستی و دست نوازشگرت را بر سرمان می کشی...

معلم!تو بودی که اولین بار قلم را در دست من جادادی و تشویقم کردی تا بنویسم و چراغ امید را در قلبم روشن نگه داشته ای من تا ابد مدیون زحمات و لطف بی اندازه ی تو هستم و هیچ گاه لحظه لحظه ی با تو بودن را از یاد نخواهم برد.

نوشته ای از زینب ساکنی،پایه اول راهنمایی

سلامی به گرمی آفتاب بر تو که می آموزی و می دانی راه و رسم درست زیستن را

معلم عزیزم من از آن همه صبوری و توانت می آموزم که چگونه صبور باشم و مشکلات را تحمل کنم از صمیم قلب دوستت دارم و به تو عشق می ورزم

معلم مهربانم می خواهم چون گلی خوشبو باشی نه به کوتاهی عمر گل  با همان لطافت و یکرنگی،می خواهم مراببخشی و کوتاهی هایم را ندیده بکیری

و من هم می خواهم کلامت را گرامی بدارم و به آنچه می گویی عمل نمایم

تو چون شمع می سوزی و دست از تلاش برنمی داری و به این همتت افتخار می کنی

تو می دانی که می توانی با دست های پرمهر و عطوفتت،جامعه ای آباد بسازی و بر این سازندگی افتخار کنی

آری تو لبریز از صبوری و استقامت و دلیری هستی

روزت مبارک

نوشته ای از مریم امیریان،پایه اول اهنمایی

بهار هوای آن روز ها را دارد....
نمی دانم چرا وقتی می گویند بهار
می بردم به روزهای خوش کودکی...
گویی من بهار را در کودکی و کودکی را در بهار بخاطر دارم ..
بهار که می آمد ...دلهره می داشتم
لباس های نو...
کفش های نو...
پول های نو...
آدم های نو...
نگه داشتن این همه چیزها دلهره می خواست دیگر ...
من بهار را در شکوفه های حیاطمان می دیدم ...
هروقت که شکوفه می داد فکر می کردم بهار آمده...
و اینک از آن سال ها می گذرد و من
بهار را در پشت پنجره ی اتاقم می بینم ...
شکوفه ها آمده اند اما من ...
در انتظار آینده ی هستم که انتظار مرا می کشد ...
این بار بهار بهانه است برای ماندن در چهار دیواری اتاقم تا برای دفتر و قلمم میزبان خوبی باشم ...
بهــــــآر ! آمدنــتـــــ مبارکـــــ ....!

نوشته ی نسترن نیکبخت

 پنجر ه های دلم را می گشایم تا رایحه ی دل انگیز تو مشامم را پر کند.شادیهایم با تو پایان ناپذیرند.شکوفه هایت به ز یبایی آسمان خداست.با آمدنت پروانه های دلم به پرواز در می آیند و نوید بودن تو را به من می دهند و شکوفه های امید را در دلم شاداب می کنند.هنوز هم یاد تو در وجود سبزه ها و سیبها ت زنده است.هنوز هم سنجدهای سفره ،چشمان منتظرشان را خیره به راه تو دوخته اند . با آمدنت پسته های سربسته شاد میشوند و تو را میهمان لبخند مهربانشان می کنند.دلم می خواهد آیینه باشم مانند تو پاک پاک.دوست دارم چهره ی زیبایت را بر روی آیینه ی دلم طراحی کنم تا باری دگر دلتنگ تو نشوم .

بهارمن! من قلبی برای تپیدن دارم و آن فقط متعلق به توست .تو پر از احساس بارانی و این زیباست
در این شب های نورانی دعایم کن که قلبت چشمه ی جوشان خوبی هاست . غروب من رنگش طلایی است میدانم غم انگیز است اما در شادیهایت باید کلبه ی کوچک سختی ها نیز وجود داشته باشد.

نوشته فاطمه شاهرخی،پایه سوم راهنمایی     

زمستان درحال جمع كردن كوله بارش است.ديگرعروسي زمين به پايان رسيده است.زمستان كوله بارش را برپشت مي نهد و ردپايش راهم پشت سرخودپاك مي كند.

زمستان رادوست دارم اماهمچنان درپي بهاري هستم.

حالا که مشت شکوفه ها باز شده و راز شیرین درخت ها از میان برگ ها پیداست،حالا که قلب باغ ها لبریز از تپش رنگی پروانه هاست
حالا که سیب های سرخ شاخه ها را چراغانی کرده اند
دلمان می لرزد از صدای پای ثانیه های بهار و لحظه هایی که بوی جدایی می دهند حالا همه ی گل ها دست به سویش دارند و قطره های شبنم نقطه چین نام اوست.
ای بهار !تو می آیی و بار دیگر مهربانی ،پرواز،شادی  و ....همراهت هستند
تو با نسیم دل انگیزت دست نوازش بر سر شکوفه ها می کشی
دوستت دارم و ثانیه ها را برای انتظار تو چشم در راهم
نوروزتان مبارک
نوشته ای از نازنین تاتار پایه سوم راهنمایی 

روز ها پشت سر هم می گذرند و هرروز صدای پاهایش نزدیک تر می شود.
بویش را حس می کنم نشانه هایش را بر روی درختان و سبزه ها می بینم .
خانه ها هم انتظارش را می کشند و برای خوشامد گویی خودشان را آماده می کنند.
نمی دانم کی می آید نمی دانم کی انتظارها به پایان می رسد.
سفره ی هفت سین به انتظار نشسته است
ماهی قرمز دیگر حوصله اش سر رفته استت
ساعت لحظه شماری می کند.
ماه چشم به راهش است ، خورشید دلواپس است
همه چشم به راهند تا بیاید .
بیاید نوید بخش نوروزی دیگر و طراوت و شادابی باشد
سال نو پیشاپیش مبارک باد.

سعیده پور سلطانی کاخکی،پایه سوم راهنمایی

لطافت بادهای بهاری صورتم را می نوازد،صدای پای بهار را می شنوم،غنچه ها بهانه گیری می کنند و نسیم آنها را آرام می کند.دریا در دل غوغا یی دارد و امواجش چشم نواز است ،گل ها بوی عطرشان در فضا پیچیده است  آری این بوی بهار است  بوی بیدار شدن طبیعت از خواب،باز شدن چشم ها و شروع احساس درختان.خورشید زیبا نور افشانی می کند و همه جا سرک می کشد و فریاد می زند ..باد همه هم آوا می شود به پروانه ها می گوید تا دور شکوفه ها حلقه بزنند ...به جوانه ها می گوید تا سر از خاک تیره در آورند،به درختها می فهماند تا لباسی سبز بر تن کنند
می آید تا به خیل پرندگان بگوید آواز بهار را بنوازید و مژده آمدن بهار را به همه  برسانید

بهار در راه است ،صدای پایش باغ را رنگین می کند و آرامش را به طبیعت پیشکش می نماید

نوشته ای از الهام رضایی،پایه دوم راهنمایی

یا مقلب القلوب والابصار،یا مدبر اللیل و النهار ،یا محول الحول و الاحوال حوٌل حالنا الی احسن الحال
بهار می آید و طبیعت از خواب زمستانی بیدار می شود سال نو در سرزمین ما با این بیداری آغاز می شود ،بیداری یعنی چشم های باز و شروع احساس ،احساسی که از قلب جوانه می زند 
درختان شکوفه می زنند و به طبیعت زیبایی و صفا می بخشند ما با خانه تکانی به استقبال بهار می رویم ،زمان بر ما می گذرد و هر لحظه  نو می شویم و تازه؛ پس هر روز باید برای ما نوروز باشد  این همه تغییرات جز به اراده ی خالق توانا نیست او که فصل ها را آفرید؛ او که مارا به سیر و سفر در طبیعتش واداشت
این گونه است که یک سال تجربه اندوختیم و گذر عمر را به نظاره نشستیم و فهمیدیم روزی به پایان این سفر می رسیم
پس قدردان لحظات باشیم و از زندگی و بهار طبیعت و آنچه آفریده ی اوست لذت ببریم

نوشته ای از حمیده اسماعیل زاده،پایه دوم راهنمایی

بهار من خوش آمدی...
خوش آمدی که با آمدنت به گلها ودرختان مژده دادی تا از خواب سنگین زمستانی بیدار شوندو روحی تازه به خود گیرند.
پرنده های سرزنده درهوای تازه پرواز کنندو سکوت طولانی زمستان را بشکنند.
و بهار می آید....
تا بلبل را به نغمه سرایی بطلبد.و باری دیگر پروانه هابا آهنگ نسیم در میان گلهابرقصند.
وشکوفه ها بر درختان همچون لبخندی باز شوندو عطر آن ها همه جارافرا گیرد...

زهرا خواجگی،پایه  اول راهنمایی

نوشته ای از مائده غفوری ،پایه اول راهنمایی ،آموزشگاه نجمه(س)

نوشته ای از زینب ساکنی،پایه اول راهنمایی



روزها و ماه ها از پی هم سپری می شوند و نوبت به زیباترین فصل می رسد,عروس فصل ها،بهار!
بهار با همه ی زیبایی هایش از راه می رسد درختان ازخواب زمستانی بر می خیزند و لباسی نو به تن می کنند پرندگان از شاخی به شاخ دیگر می پرند و با آواز زیبایشان آمدن بهار را نوید می دهند .بوی خوش شکوفه ها در همه جا به مشام می رسد ،دشت ها از روییدن شقایق های زیبا سرخ فام می شود و آب های  گوارا از کوه ها جاری می شود و کشتزارهای مرده را سیراب می نماید ،چشمه ها جوشان و رودها خروشان می شود و خورشید چون الماسی درخشان از پشت کوه ها سرک می کشد و به طبیعت  ،طراوت و شادابی هدیه می دهد و چه زیباست این همه جلوه های خالق هستی در پرتو نور خورشید و چه  مهربان است خالق این همه شکوه و عظمت...او که زیباست و زیبایی را دوست می دارد و مهربان ترین است

نوشته ای از نسیبه مشتاقی،پایه اول ،آموزشگاه نجمه(س)

درياي تشنه ي كربلا

لبانش تشنه بود،زبانش ذكر مي گفت،نگاهش به آسمان بود،شمشير به دستانش،سرش را بريدند،سربه نيزه قرآن مي خواند،تنش به زمين شرف داد و سرش به آسمان آبرو

دستان ابوالفضل را كه بريدند،حسيني بود كه دستان رقيه را بگيرد،حالا كه او نيست چه كند؟ديگر آبي نيست ،قلب آسمان نمي تپد،خاك از خود خجالت مي كشد،حالا كه او نيست ديگر دنيايي نباشد،به جاي ابرها،رباب يك دريا مي گريد،رقيه به ياد صداي غريبش،نگاه لطيفش و دستان پرمهرش،كربلا را اقيانوسي به وسعت عالم مي كند،ماهيان اين اقيانوس بدون آب مي ميرند پس كربلا زنده است تا تاريخ زنده است...

(نوشته اي از هانيه رحماني،آموزشگاه تربيت)

  برای مطالعه نوشته های دانش آموزان ادامه مطلب را مطالعه بفرمایید

عشق خنجر

خدایا از چه بگویم؟از ماه یا خورشید؟از صحرا یا دشت؛از اشک یا از خنده؟

نه من از خنجری می گویم که در برابر گردن اسماعیل سختی را از یاد برد و توان مقاومت نداشت.از خنجری که غمش را به هرکه می گفت طاقت شنیدن نداشت ؛خنجری که می خواست سری از تن جدا کند اما نشد؛خنجری که می خواست قلبی سرخ را به آتش بکشد ؛می خواست مرواریدی را از صدف جدا کند اما توانش را نداشت

خدایا،چه سخت و توان فرسا بود بود این آزمایش !در دل ابراهیم آشوبی بپا کرد ،صدای امواجی پریشان را در قلبش می شد حس کرد ،آسمان قلبش ابری بود هوای باران داشت ،اشک هایش چون پرده ی حریری چشمانش را پوشانده بود ،آسمان می گریست گویی می خواست تمام غصه هایش را یک جا برد ،نسیمی آرامش بخش ابراهیم را دلداری می داد اما صفحه ی شطرنج زندگی مهره ها را به گونه ای می چیند که همه چیز دست به دست هم می دهد تا راه را روشن کند و ناگاه ندای جان بخشی به گوش می رسد ندایی که تکه های شکسته ی قلبش را به هم نزدیک می کند

و ابراهیم خنجر را رها می کند و اسماعیل را در آغوش می کشد و خنجر آرام می گیرد

ابراهیم نمونه ای والا از بزرگ مردانی میشود که زندگی را زیبا دور می زند  و آن گاه که بر تارک بلندترین قله ها می ایستد لبخند می زند لبخندی از سر رضایت و اخلاص و تسلیم...

بی عشق برای خنجرم سختی نیست

بی آه برای مردنم کافی نیست

بی قلب برای زندگی شادی نیست

بی غم ز برای زندگی معنا نیست

ای همیشه در قلبـــــــم

ای هماره در جانــــــــــم

بی اسماعیل برای ابراهیم دنیایی نیست

"نوشته ای از رهرا رجبیان دانش آموز پایه سوم راهنمایی"

به نام خدا

من حسین دانش آموز کلاس چهارم ابتدایی هستم .

انتخاب یک شغل مناسب کار بسیار سختی است...

من شغل پدرم را دوست ندارم چون همیشه در زیر زمین خانه در حال اختراع کردن چیزی است که

هنوز هم اختراع نکرده ....

نمی دانم چرا همیشه بوی دود از زیرزمین خانه بلند می شود و همسایه ها مدام عتراض می کنند.

من نمی خواهم دانشمند شوم چون پدرم هم می گوید در آمدی ندارد و آدم پیر می شود .

راستش خودم هم دیده ام پدرم فقط  به دوستانش پول می دهد و هرروز هم پیرتر می شود

و دندان هایش زردتر و موهایش سپید تر از قبل ....

شغل مادرم را هم دوست ندارم چون صبح زود از خانه بیرون می رود و دیر وقت باز می گردد.

نمی دانم شغلش چیست اما هرچه هست شب ها که می بینمش زیر چشم هایش گود افتاده و

سرخ اند و دستهایش چروکیده و پینه بسته اند .

نمی دانم درس خواندن خوب است یا نه ! اما یک خواهرم که درس اش را تمام کرده درخانه بیکار است

و همیشه بهانه می گیرد و می گرید چون جهیزیه اش کامل نیست و خانواده ی شوهرش او را اذیت

می کنند خواهر دیگرم هم که در دانشگاه درس می خواند ،روز و شب و حتی روز های تعطیل به

دانشگاه می رود مثل این که خیلی درس می خواند ، چون خودم صدای درس خواندنش را نیمه های

شب شنیده ام اما نمیدانم چرا با موبایلش درس می خواند و گاهی هم بلند بلند می خندد.

قصابی شغل خوبی است و می خواهم مثل حاج جعفر قصاب سرکوچه مان  بشوم و به هرکس پول

نداشت گوشت مجانی بدهم چون بارها دیده ام وقتی پول نداریم به ما گوشت می دهد .

اما من مثل حاج جعفر شجاع نیستم و با دیدن خون می ترسم .

میوه فروشی هم خوب است اما نه مثل علی آقا دو کوچه بالاتر که میوه هایش همیشه زیر دست

  و پای مردم ولو است  و همه یواشکی دزدی می کنن و علی آقا نمی فهمد.

من آقا معلمم را خیلی دوست دارم و می خواهم معلم کلاس چهارم بشوم .

معلمی شغل انبیاست و من می خواهم مثل آقا معلمم باشم ،خوب درس بدهم تا همه مرا دوست

داشته باشند اما نمی خواهم مثل معلم کلاس سومم باشم که به پسر حاج منصور که خیلی پولدار

بود با شما حرف می زد و به من می گفت آهای بچه و گاهی مرا تنبیه می کرد تا درس عبرتی برای

بقیه باشد ولی به پسرحاج منصور می گفت تو مثل پسرمی درصورتی که پسری نداشت

من درست نمیدانم فقر چیست ولی...

میدانم هر چه باشد بد است و دردناک...

اما فقط  می دانم :

 :::: می خواهم در آینده معلم بشوم ::::

  بیاتابهاری شویم

حالابهاری شدی دوست من...

سالمان باصوت حول حالنا تحویل شد

(نوشته زهرا رجبيان،پايه دوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

تمنای دلم باخواهش دل طبیعت یکی شدتمنای دلم ونگاه های منتظردرختان یک مفهوم رامی رساندتمنای دلم بهارراخواست وبهارطبیعت را.
تمنای دلم باگذشتن دقایق وثانیه هاسازگاری نداشت.تمنای دلم دیدن تکه چوبهارادوست نداشت.
تمنای دلم به بهارگفت:بیا،نترس،دستت رابه من بده وبادست دیگرت درختان خشکیده وافسرده رانوازش کن ورنگ سبزپیراهنت رابرروی شانه های عریان آنان بریز.
تمنای دلم می گفت:سرت رابرروی دامان نرم زمین بگذاروباچشمان سرحال وشادابت روح تازه ای به آسمان ببخش.
تمنای دلم همیشه توراخواست وتودرراهی و ای کاش اي کاش هایم زودتربرآورده شود.
بهاربانگاه مهربانی به من گفت:صبرکن می آیم.به زودی که حتی تومتوجه آمدنم نشوی اماتوبایدهمیشه بهاري باشی بایدهمیشه به جای من باشی وبرای همیشه لانه کثیف دروغگویی وبدی هاراازقلب کوچکت دوربیندازی.وخانه ستاره ای خوبی ومهربانی رادردلت بسازی توبایدباخودت روراست باشی وباهمه مهربان تادرمقابل دیدگان همه بهاری ازجنس انسان که باشکوفه های نقره ای وقرمزآراسته شده باشی.باخودت مهربان باش تاسبزوشقایقی باشی.

(نوشته فاطمه شاهرخی،پايه دوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

  

با بهاري كه مي رسد از راه

سبز شو چون چمن ،شكوفا شو چون غنچه هاي روييده بر درخت،آبي و آرام چون دريايي صاف كه ماهي ها زندگيشان را مديون آنند...آري بهاري شو،كينه ها را در زباله داني ذهنت بريز و فراموشش كن ،با خوبي ها قلبت را مزين كن،به زبانت قول بده ديگر دروغ و غيبت و ناسزا را بر روحش وارد نسازي،زندگي زيباست پس زيبايي را باور كن...خدايا در اين آخرين روزهاي سال به من دلي بده تا به حرام نيالايم،گوشي تا غير از نداي حق ندايي ديگر نشنوم،چشمي تا پرده اي داشته باشد و آن گونه كه جايز است بنگرد،عقلي كه هيچ كاري را نسنجيده انجام ندهد

خدايا ياريم كن...

(نوشته محدثه شايان پور،پايه سوم راهنمايي،آموزشگاه نجمه)

صدای پای بهار

تولدبهارتولدشوروشوق سبزه وامیدوحرکت است.صدای پای بهارصدای دعوت دوباره زندگی است.صدای موسیقی زیباي حیات دردستگاه آفرینش که از زمین هرگزنمی میرد.وقتی زمین ازجاده سردزمستانی عبورمی کندوآرام آرام به سبزه وشکوه بهاری می رسد،ایرانیان این اتفاق زیباومکررزمین راروزنومی نامندروزنوبرای زمینی که می خواهددوباره نفس بکشددوباره حرف بزند.ا نوشدن ولباس تازه پوشیدن زمین موسیقی دوباره روییدن است.دوباره بیدارشدن.بسم الله گفتن وحرکت...

(نوشته زهراصباغیان،پايه سوم راهنمايي،آموزشگاه نجمه)

بازهم بهارازراه میرسدوملافه سبزش رافرش زیرپاهایمان می کند.بهارمی آیدتاجهان خودرابرای تجربه زندگی ای دیگرآماده سازد.بهارزندگی رابه یادمان می آوردوآن چه کاشته ایم وبرداشت خواهیم کرد!تاازخاطرنبریم به استقبال فصل سردی وگرمی برویم،بادلی همواره بهاری وبی خزان.

بهارشد

(نوشته اي از مهسا صداقتي،پايه اول راهنمايي،آموزشگاه نجمه)

 

بهارمانندباغی زیباست ومن دراین باغ چنان قدم برمی دارم که انگارهمه چیزتحت حیطه من است هرجاکه راه می روم همه چیزرازیباودلپذیرمی بینم.
باآمدن بهار وپدیدارشدن شکوفه های رنگارنگ و شکوفه های گلهای شقایق ولاله برروي تپه ها انگارکه بهشت راروی زمین می بینم ومانندانسان هایی که درزندان تاریک وسردزمستان به سربرده اند به شوق فراوان ازاین بهشت زمینی استقبال می کنیم.
ماانسانهاازدیدن بهارشادمان می شویم گویابهاردوباره روحی تازه به ماارزانی کرده است.سرسبزی بهاروشکوفه های رنگارنگ وجویبارهای روان همچون تابلوی نقاشی است که همه مارامبهوت خودساخته است وحتی به اندازه ی چشم به هم زدنی نمی توانیم ازدیدن این زیبایی هادست بکشیم اماافسوس که این زیبایی هاپایدارنیست وپس ازآن دوباره خزان همچون اسبی باشراره های زرینشروع به تاخت وتازمی کند.می خواهم ازاین زیبایی هاکه دراین مدت کوتاه پدیدارمی شونداستفاده ی کاملی رابکنم وخاطره هایی چه بسا شیرین برای خودبه ارمغان بگذارم.

(نوشته اي از سميرا احمدي،پايه دوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

همان گونه که بچه هاباآمدن بهاروعیدخوش حال هستندولباس نوبه تن می کنندوهمه مردم باآمدن این فصل زیباهمان طورکه به خانه های خودصفایی می دهندباید دل هایشان را که پرازکدورت وناراحتی است پاک کنند و به خانه های دلشان هم صفا وشادابی دهند.

(نوشته اي از حميده بلادر،دوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

باز هم نوروز و بهار از راه می رسد و با خود شادابی و نشا ط را بر همگان هدیه می دهد.

بهار روح طبیعت دوباره آمدو زندگی را به زمین و آسمان هدیه داد

با آمدنش دوباره مرغان سحرگاه برشاخه ها نشستند و آواز شادی سر دادند دوباره شکوفه ها از روی درختان سر بر آوردند و چشمان خواب آلود خود را گشودند و با شادی بر حیواناتی که از خواب زمستانی برخاسته بودند لبخند زدند

آری وقتی نگاه می کنیم می بینیم حتی کوهستان هم از این تغییر و تحول خوش حال است و اشک شوق مانند جویباری از چشمانش جاری است کوهستان ثابت کرد که آرزوها همیشه دست یافتنی است و دانه های اشکش هم فقط به چشمه حقیقت می پيوندد.

بهار با آمدنش سردی را که زمستان در این مدت به زمین هدیه داده بود دور کرده و جانی دوباره به آن بخشید

خدایا این زیبایی را برای ما حفظ کن  و کمک مان کن که زندگی مان مانند زمستان بی روح نباشد بلکه به زیبایی و گرمی بهار باشد.

(نوشته مینا کوهکن،پایه سوم راهنمایی،آموزشگاه نجمه)

 

بهاررادوست دارم

بهاررادوست دارم چون بوی طراوت می دهد.بوی زندگی بوی عشق بوی رستن وزنده شدن دارد.تاچندروزدیگزکه بهاری نوازراه می رسدوباردیگردرختان به شکوفه مي نشينند وباغچه خانه پرازسبزه های جوان می شود،بوی اقاقیاهمه کوچه هاراپرمی کند.شادی وجنب وجوش به همه خانه هاخواهدریخت.نوروزهمیشه برایم دوست داشتنی بوده است.چون بهارزیباست وهرانسانی فطرتازیبایی رادوست دارد.نوروزرادوست دارم چون روزنیایش یزدان است.سپاس ازاینکه یک سال نویک زندگی تازه آغازمی شودوچشمه دعاجاری می شودزلال وزمزمه ي،اي گرداننده دلهاودیده ها،ای تدبیرکننده شب وروز،ای دگرگون کننده حال ها،حال مارانیکوترین حال بگردان.بهاریعنی یادآورروزی که رازهای زمین آشکارمی شود.بهارفرصتی است برای برگشتن به خویشتن.بهاررستاخیزطبیعت است.

(نوشته الهام اکرامی،پايه سوم راهنمايي،آموزشگاه تربیت)

 زمستان رفت وبهارپرازشکوفه ازراه کم کم میرسد.صدایی که به گوش می رسدهمان صدای پای بهاراست.بهاری که می آیدوهمه جاراازعطرش پرمی کند.بهارمی آید،وخیلی زودمی رود.اگرخوب گوش کنیم وحس کنیم می توانیم صدای پای بهاررابشنویم وآمدنش راحس کنیم.آری آمدنش را...

تاآمدن بهارچیزی نمانده است.آمدن بهارمثل منتظرماندن اذانی هست که می خواهدازمسجدمحلتان به صدادرآید،آمدن بهار،همان منتظرماندن یامقلب القلوب است.

که تاآمدن این آیه مبارک چیزی نمانده است:

              منتظربمان امابرای آمدن بهارنه!!!!!

                                     به خاطرامام ولی عصرمنتظربمان

(نوشته اي اززهرارمضانی،پايه سوم راهنمایی،آموزشگاه نجمه)

 

آري طبيعت شاد و مسرور است و زمين و زمان اين شادي را نظاره گر هستند.

(نوشته اي از آراسته غلامي پور،پايه سوم،آموزشگاه نجمه)

رنگ و مزه ي درس ها از نگاه دانش آموزان

حتما ادامه ي مطلب را مطالعه بفرماييد

آفتاب دلش آتش گرفته بودو شعله هايش از آسمان به زمين مي ريخت.زمين مي لرزديد و فرات مي گريست.

نخل ها كه تماشاگر آن دشت خون بودند ،نوحه مي خواندند و باد آنها  را ياري مي كرد .دشت جامه اي سرخ به تن كرده بود.عشق پير و خسته گام برمي داشت و جسم بي سر عاشقان  را مي بوسيد

و اين گونه بود كه در تاريخ عشق نوشتند:«ياد ياران سفر كرده به خير»...

(نسترن نيكبخت...)

زير شمشير غم

روزها بود تنها صدايي كه به گوشم مي رسيد حرف از غم و اندوه  و بي وفايي ميزد .روزها بود كه حس عجيبي را در لحظه لحظه ي زندگي ام حس مي كردم. وقتي به ماه مي نگريستم ،حال و هوايي غريب حس مي كردم ،از پشت پرده ي نازك اشك در چشمانش غمي آميخته با محبت مي ديدم.زماني كه به سخنانش گوش مي دادم زير شمشير غمي كه به سينه داشت كمر خم مي كردم و با حال و هوايي كه داشتم در گوشه،گوشه ي قلبم ثانيه هاي عمرم نوحه اي را حس مي كردم كه از گريه ي نيلوفر هاي منتظر مانده ي مرداب،از گهواره ي سبز،از نخل ها و نيزه ها،از غم آيينه ها،از گوشواره هاي خون آلود و ...سخن مي گفت. آري اين نوحه ي باران بود كه بر تشنگي حسين و لب هاي ترك خورده ي زينب سخن مي گفت به حال حسيني كه يادش را بر صفحه ي  تاريخ با آه نقاشي مي كنند و نامش را بر زيارت نامه ي عشق مي نويسند:اي حسين!اي ارباب لحظه هاي غم و اندوه!ما در تب داغ تو مي سوزيم و زماني كه هنگامه ي ماتمت مي آيد صداي قدمهايت به گوش مي رسد و صد كوچه از حسينيه ها تا حرمت مي گشاييم السلام عليك يا ابا عبدالله الحسين

(نوشته اي از مليحه اصغري،پايه سوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

آب مي خواهم... گوشه اي نشسته است و اشك گونه هايش را نوازش مي دهد ،دلش تنگ است و بغض در گلويش آشيان دارد،چشمانش را مي بندد ،خود را در بياباني تشنه مي يابد ،بياباني كه خورشيد بي رحمانه بر دلش مي تابد.مشكي در دست دارد و سربند سبز يا ابوالفضل(ع)بر پيشاني،از دور خيمه ها را مي بيند.مي دود تا چند قدمي خيمه ها مي رسد ولي پايش به سنگي مي خورد و مي افتد،مشك آب پاره مي شود و آرام ارام به دل زمين فرو مي رود. لا...لا...لا...لا....صداي مادري خسته كه براي آرام كردن كودكش مي خواند ،صداي هق هق گريه  دختركاني كه از دوري پدر چشم هايشان درياست دريايي از خون ،از سويي ديگر صداي مظلومانه ي عبدالله به گوش مي رسد كه از عمه مي خواهد به ياري حسين بشتابد و با اجازه ي عمه با قدم هايي شتابان به طرفش مي دود... صداي رقيه به گوش مي رسد كه مي گويد:عمو جان برايمان آب مي آوري چند روز است آب ننوشيده ايم تشنه مان است... ديگر اشك ها چون سيل بهاري جاري مي شود ،با خود مي گويد:اينجا چه خبر است؟اينجا كجاست؟ آري اينجا كربلاست دروازه ي بلا،وقتي به خود مي آيد كه دختر بچه اي سه ساله او را صدا مي كند اين بار هم مشكي به دست دارد و سربند سبز يا ابوالفضل(ع)به سر...دختر بچه مي گويد:عمو جان اب مي خواهم....

(نوشته اي از محدثه دوستي،پايه سوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

غوغاي عاشورا

كربلايت را كجا پيدا كنم؟

نينوايت را كجا سودا كنم؟

در زمين كربلا مولا چه شد؟

  در شب شور و وداع  يارا چه شد؟

آن شب آخر كنار خواهرت

  در كنار دختر غم پرورت

شب زداغ غنچه ها پرپر زده

 صبح فردا اين زمين ماتم زده

شمر ملعون در كنار علقمه

  در پس شور و نواي علقمه

هان ابوالفضل رشيدت را ببين

  شو و عشق عالمينت را ببين

گر كه فردا آفتابت شعله زد

  در زمين كربلا خون حلقه زد

خون ياران حسين كربلا  

 بر زمين خشك و گرم نينوا

بر سر نعش جوانان حسين

   سرجدا و جان فداي كربلا

آن علي اصغر ،علي اكبر چه شد؟

   آن جوانان بني هاشم چه شد؟

ظهر عاشورا چه غوغا شد ببين

 كودكان و مادران گريان ببين...

 چرخ دوران و فلك بر هم زده 

  داغ مولا سينه ها ماتم زده

(زهرا رجبيان،پايه دوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

مهر حسين

پلك مي زنم در نگاهم طوفان مي آيد و زمين و زمان را بهم مي زند روزهاي حادثه خيز را پلك مي زنم.هنوز سيراب نشده اي كه عطش احاطه ات مي كند،گدازه هاي درونت،پيروزي كوفه را به آتش مي كشدو خاكستر پشيماني را به كوچه هاي نفرين شده مي پاشد.

حسين (ع)!اي سرورو مولاي عاشقان،عشقت به وسعت عالم و به بلنداي آسمان است.هر چه مشعل است از تو شعله مي گيرد و هر چه گل است از تو مجوز رويش مي گيرد.

عجب صفايي دارد اسير مهر و محبت تو بودن و اشك را از ديده سرازير كردن و محبت تو را به سينه زدن و...

دوست دارم همه مرا به نام تو بشناسند وقتي از تو مي گويم همه ي خوبي ها صف مي كشند رگ رگ دلم بر ضريحت گره مي خورد و اين موجب شده وقتي به تو سلام مي دهم دست ارادت بر سينه بگذارم

يا ثار الله ،از تو مي خواهم كه فقط اندكي از نور وجودت را بر من بتاباني تا غربتت را فراموش نكنم.

(اسماء جاهد،پايه دوم راهنمايي،آموزشگاه نجمه)

آفتاب ما كجاست؟

باز هم شب عزاست

شهر دشت نينواست

شب به گردن زمان

شال تيره ي عزاست

بوي يك غم بزرگ

توي كوچه ها رهاست

آنچه مي رسد به گوش

هاي هاي گريه هاست

قلب سنگ هم پر از

ناله هاي بي صداست

پشت ما شكسته است

درد ،درد بي دواست

اي شب،اي ستاره ها

آفتاب ما كجاست؟...

(نازنين تاتار،پايه دوم راهنمايي،آموزشگاه نجمه)

موج مي‏زد سيل مردم مثل دريا در غدير

         در شكوه كاروان آن روز با آهنگ زنگ‏

         بي‏گمان بارى رقم مى‏خورد فردا در غدير

                    اى فراموشان باطل سر به پايين افكنيد

                    چون پيمبر دست حق را برد بالا در غدير

                               حيف اما كاروان منزل به منزل مي گذشت‏

                                كاروان مى‏رفت و حق مى‏ماند تنها در غدير!!

از هنگامي كه سنگيني و تحكم وحي فرود آمد ،چشم هايش تر مانده بود .

دستها بود كه به گرمي فشرده مي شد و گلبوسه هاي تبريك كه بردشت سجده خيزجبين علي (ع)مي شكفتند و او چه با سخاوت گلخنده اي را  ميان بيش از صد و بيست هزار جفت چشم تكثير مي كرد.

نگاه علي(ع)اما به نگاه عميق رسول خدا بود كه انديشمندانه او را مي نگريست

يعني «تنهايت مي گذارند»! و شبنمي كه به نرگس چشمهايش نشسته يعني «غريب مي ماني!»

حجت تمام شد و دين خدا كامل گشت.

يوم الدار ،عشيره ي اقربين و آيه ي ولايت كه نازل شد مگر حجت نبود؟!

زهرا(س)نيز فقط به چشم هاي او مي نگريست.

غمگين و متفكر و او در آينه ي چشمان بانويش ديد گلبرگ هاي سوخته ي شقايقش را كه از پشت در چه مظلومانه به او مي نگرد و دانست حق ولا را آنگاه كه ديد ريسمان بر گردن در كوچه هايش مي برند تا در غبار گامهاي ننگينشان«غدير»را محو كنند.

راستي كه چه بي رحمانه غربتش را در «سقيفه»امضا كردند و چه ناجوانمردانه تنهايش گذاشتند.

و او هرسال كه از مكه بازمي گشت در آن مكان«بركه ي غدير»نشاني ديگر بر بي وفايي قلبها مي گذاشت و از همان جا بود كه آب به عظمت تاريخ شرمنده ي اهل بيت شد و غربت و مظلوميت در اهل بيت موروثي شد،،،

حديث اين قصه اما،سينه به سينه،آه به آه در غديرها تكثير شد و ما اكنون ثمره ي آن محنت ها را نظاره مي كنيم و عيد ولايت را به شادي مي نشينيم.

اما چشمهايمان را بازتر كنيم!!!نكند غبار زمان خاطره ي چاه را در خاطره هامان بپوشاند و زنگار فراموشي عظمت غدير را در يادهامان محو كند .

گوش ها را بازتر كنيم.

صداي ناله هايش در چاه هنوز هم به گوش مي رسد.

«علي»را مي گويم .او در ميان ماست...

عيد بر عاشقان مبارك باد

«دلنوشته هاي دانش آموزانم را در ادامه مطلب مطالعه فرماييد»

كعبه آن سنگ نشاني است كه ره گم نشود...

اينجا ورودي باب الفهد مكه مكرمه است راهي براي ورود به حريم امن الهي ،كعبه

آنجا كه ميعادگاه تمام عاشقان است مكاني كه حضور خدا را مي توان احساس كرد،خانه اي كه مركز زمين است و رابط انسان و آسمان؛مكاني قدسي و قبله ي افلاكيان...

آنگاه كه ديدگانت براي اولين بار كعبه را مي بيند،عاجزتر از هميشه به سجده مي افتي و بند بند وجودت لبيك مي گويد.آنجا ديگر منيت معني ندارد .انسان مي شكند،نام هاي الهي را به زبان مي آورد و چه شكوه و عظمتي دارد طواف گرد خانه ي مقدسش ...

واين تصاوير رهاورد سفري عرفاني است كه زيباترين و باشكوه ترين خاطرات زندگي ام  را ورق مي زند...

                                              " پابرهنه تا بهشت"

محبوب همين جاست، بيا دل سفري نيست

                با پاي برهنه ،ره كعبه ،هنري نيست

                                  يك لحظه فروكش نظر از عالم تاريك

گويند برو قاف و برس درگه سيمرغ

برگرد كه در قاف،زمرغي اثري نيست

                 حق مي دهمت دوست كه مقصود نيابي

                 اين راه به بيراهه و رفتن ثمري نيست

                                   برگرد نرو قاف كه سيمرغ تويي تو  

                                    بشكاف دل اي دوست كه راه دگري نيست...

"دلنوشته هاي دانش آموزانم را در ادامه مطلب مطالعه بفرماييد"       

مدينه شهر پيغمبر،با مسجدي به وسعت تاريخ پرفراز و نشيب اسلام،آرامگاه بزرگ مردي كه يادش دل را به سبزه زار صدها صلوات مي فرستد..والاترين و بهترين مسجد بعد از مسجد الحرام،آنجا كه گنبد سبزش چشم ها را خيره مي كند،دل ها را مي نوازد و تاريخ را ورق ميزند...

مدينه شهر نور است ،آنجا كه هنوز هم بوي عطر رسول الله مي آيد هنوز مي توان صداي صحبت اهل صفه را شنيد.هنوز هم نداي ملكوتي اذان بلال در گوش ها طنين انداز است و هنوز هم جاي پاي فاطمه(س)را مي توان احساس كرد...

و اينجا بقيع است،آسماني تاريك كه به ستارگانش مي بالد آسماني كه شيعيان دل پردرد خود را در اين جا به پرواز در مي آورند.فقط ديوارهاي سنگي بي رحم بقيع معني فاصله را مي فهمند..

اينجا مكاني است كه دل كوچك و بزرگ را مي لرزاند،احساسي غريب ،با اين تل خاك دلتنگي مدينه پاياني ندارد اينجا فقط گوهر اشك است كه از ديدگان مي ريزد و دلها را صيقل مي دهد ...

"بقيع خاموش اما خروشان"

" دلنوشته هاي دانش آموزانم را در ادامه مطلب مطالعه بفرماييد"

اي كاش چيزي به نام فاصله وجود نداشت

وداع،انتظار و دوري دل ها نمي بود

اي كاش قلب ها وسيله اي براي سپردن به ديگران نبود

اي كاش قلب اين فاصله ها را اين قدر زود نمي پيمود

اي كاش حرمت عشق اين همه پايين نمي آمد

اي كاش اين دل مي دانست كه بي او دوام نمي آورد

اي كاش همه بدانند حرفش را،حرف دل را،حرف عشق را،نه حسرت و اندوه را...

اي كاش بدانند كه عشق يعني دلت را بسپاري به دستان بالايي

آن كه پايدار است و رهبر هر چه فاصله

كاش دلت را بسپاري به آن كه با فروغش عشق را به زيبايي معنا مي كند

كاش احساس اين معشوق را درك كني

تا بداني كه نبايد ...عشق را ترك كني

عشق ماندني است و جاودان

اي كاش...

(نوشته اي از فرزانه اميريان،آموزشگاه تربيت)

در ميان انبوه ستاره هاي آسمان،ستاره اش را چيده بود.ستاره ي آسمان خانه را«فاطمه»نام نهاده بود.سيد عاشق اين ستاره بود... و عجيب بود رابطه ي ميان اين پدر و دختر كه مبهوت آنم!رابطه ي محب و محبوب،مراد و مريد،عاشق و معشوق و اگر كفر نبود مي گفتم رابطه ي عابد و معبود. مي گويند:وقتي از معركه ي عاشقي خرمشهر مي آمد،آنقدر بي تاب بود،آنقدر مشتاق يك لحظه وصال دختر،كه به خود مجال بيرون كردن پوتين از پا نمي داد!حلقه ي اشك شوق در چشمانش،به گرد آغوش فاطمه حلقه مي بست.انگيزه اش از جبهه رفتن خدا بود و از خانه آمدن،فاطمه...اما فاطمه هنوز پنج ماه بيشتر نداشت. مي پنداشتند او اين عشق را درك نمي كند... صحنه اي از آن عشق آنجا بود كه پدر مي دانست براي آخرين بار مي رود.قلبش داشت از جا كنده مي شد.فاطمه در آغوش مادر آرام گرفته بود.سيد مي گريست و فاطمه از پشت پرده ي اشك مي نگريست.لبانش را به گونه ي فاطمه نزديك كرد تا براي آخرين بار ببوسد فاطمه ي زيبا و درخشانش را.دخترش را...لبان خشكيده اش كه به چشمه ي زلال گونه ي فاطمه نزديك شد،شمشير دندان هايش راناگاه  بر كوير لبش فرو كرد و نبوسيدش...!و با همان عطش درون چهره خود را عقب كشيد و سيل اشك بر تمام چهره اش جاري شد.مي گفت مي دانم اگر ببوسمش باز دلم گره مي خورد به نگاهش.دست و پايم را مي بندد و اجازه ي رفتن نمي دهد... اين را گفت و رفت. و فاطمه ماند و عشق...كسي ديگر به او ياد نداد كه بگويد،بابا.كسي نبود كه به هنگام رفتن دست او را به گرمي بفشارد و بخواندش،دختر بابا!فاطمه ماند و عشق و خدا... قصه ي عشق اما به آخر نرسيد!فاطمه عاشق بود.همگي دريافتند.در همان لحظه كه نوزاد صدا زد:«بابا»

(نوشته اي از فرزانه اميريان،آموزشگاه تربيت)

زیبای من،مادر

آن هنگام كه درخشش چشمانت را در آسمان زندگي ام مي بينم؛آن هنگام كه جوشش چشمه ي چشمت را در سراشيبي صورت زيبايت برانداز مي كنم؛زماني كه به ياد مي آورم چگونه در جستجوي آغوش پرمهرت حجم خالي فضا را لمس مي كردم و با بي تابي نامت را بر زبان مي آوردم؛دلم چون كودكي بازيگوش و بهانه گير در كنج قفس سينه سر بر ديوار مي كوبد.

عزيز من،عزيز بودنت را خدا دانست.او كه بهشت را زير پايت نهاد. و تو را بزرگ و گرامی داشت.

گاه دست هايم روي موج احساس مي لرزد و باران اشك در چشمانم به غم مي نشيند.چرا که جوانيت را به پاي من ريختي تا جوانم كني،تا روزي كنارت بنشينم و سرم را بر زانويت بگذارم و نوازش دست هايت را روي صورتم احساس كنم ؛تا روزي تكيه گاهت شوم و انيس تنهاييت.

اي كسي كه خورشيد در مقابل مهرباني ات شرمنده مي شود و ماه چهره در نقاب مي كشد،هنگامي كه رنج بي خوابي ات را كه با گريه هاي شبانه ي من تفسير مي شود،تصوير مي كنم و زماني كه به ياد مي آورم كه نمي توانستم لحظه اي حتي به اندازه يك چشم بر هم زدن بي تو بمانم،اشك روي چشمانم پرده مي اندازد.

مادرم،اي اميد من،هنگامي كه با وجودت گل آرزوهايم شكوفه داد و ديوارهاي سنگي سكوتم شكست.تو به من زباني آسماني ياد دادي،تو آيينه ي آفتابي.مرا مثل آب جذب خودت كردي ،تو مرا سبز كردي...

مادرم،اي آن كه وجود مقدست سراسر عشق و ايمان و دل درياييت به وسعت آسمان است،من با وا‍ژه هايم كه لبريز عشق است همه جا مي نويسم كه دوستت دارم  و بدان كه تو را در ايمن ترين و زيباترين عضو بدنم جاي داده ام و هر لحظه با  هر تپش ،قلبم نام زيبايت را زمزمه مي كند.

مادرم؛عشق را بخاطر تو آموختم.دوست داشتن را براي تو نوشتم و تويي كه هميشه در زندگي ام ترانه ي اميد سردادي.تو را دوست مي دارم اگر باور كني تو خداي روي زمينم هستي.

(نوشته اي از نسترن نيكبخت،آموزشگاه نجمه)

مهر و محبت،مشق مروت،مادر

از موسيقي مهر و محبتش،آرزوي عاشق ماندن معشوقاتش،دنياي بي دغدغه اي كه مي سازد،راستي مهر و مروتش،هفت آسمان به سجده اش برآمده اند و خورشيد و ماه از پي هم مي روند تا دستبوس آغوش پرمهرش شوند.غنچه شكوفا مي شود تا لحظه اي عطرش را به خود بگيرد؛ستاره مي درخشد تا دمي افق  چشمانش را به سوي خود بكشد.باران فرو مي ريزد تا قطرات اشكش را در خود گم كند.آري دنيا برايش آفريده شد تا بيافريند زيبايي هايش را .تا اگر قابل بداند خاك زير پايش شوند،تا لحظه اي از لطفش را جبران كنند.اما نمي شود،او آن قدر بزرگ و با عظمت است كه اگر هفت آسمان هم جمع شوند،نمي توانند به بلنداي نامي به اسم«مادر»شوند.

(نوشته اي از هانيه رحماني،پايه سوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

 مي خواهم براي تو بنويسم اي مادر!

از زلالي چشمانت كه دريايي از مهر و محبت در آن موج مي زند؛از قلب با صفايت كه آكنده از شميم معرفت است،از تو اي يگانه؛اي روشنايي؛اي زندگي...

تو كه با شكوفه ي لبخند زيبا مي شوي ؛تو آن پناهگاهي هستي كه مرا از هجوم سياهي و تاريكي در امان مي داري؛اما من هميشه با نگاهي  كودكانه همه چيز را به بازي مي گيرم؛وتو چه صبور و بردباري در برابر كردار من و چه مهربان و با صفا نوازشم مي كني.

من زندگي را با تو معنا مي كنم،غروب را دوست دارم با تو،زيرا مرا بر بالاي بلند نگاهت مي نشاني و من از منظره ي چشمان تو غروب را مي نگرم.دوستت دارم آن زمان كه در پناه دست هاي مهربان تو آرامش مي گيرم؛دوستت دارم عاشقانه،صادقانه،بي نهايت،تا قيامت...اي مادر خوبم.

(نوشته اي از فاطمه شاهرخي،پايه اول راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

رؤيايي كه شايد در ذهن خيلي ها باشد.رؤيايي از جنس كاغذ،كه هيچ گاه به واقعيت نمي پيوندد.رؤيايي مثل رؤياي به جبهه رفتن همان پسر 13 ساله،رؤياي آزاد بودن پرنده اي در قفس،رؤياي گل شدن خارو خيلي هاي ديگر.شايد اين رؤياها به واقعيت نپيوندد وشايد هم دير شود براي تبديل كردن آنها به واقعيت،شايد در تنور داغ ذهنت بسوزد و شايد آنها را موشك كني و به آسمان بفرستي و آنان هيچ وقت بر نگردند.چرا؟چرا آرزوهايمان را روي كاغذ بنويسيم؟ چرا روي چوب بلوط ننويسيم كه هرگز پاك نشوند ؟اما...اگر بخواهيم روي چوب بنويسيم بايد معرق كار خوبي باشيم،اگر بخواهيم بر آهن بنويسيم بايد آهنگر خوبي باشيم واگر... بياييد روي چيزي بنويسيم كه هيچ وقت پاك نشود و جاودانه بماند. آري بياييد آرزوهايمان را بر روي قلب بنويسيم.

(نوشته اي از مينا زيرك،آموزشگاه تربيت،پايه سوم،امتحان پاياني)

آرام،آرام،آرامش

آرامش ابدي!دلم پرواز مي خواهد،اما هنوز آرام نيست!دلم مي خواهد رها شود اما هنوز زندانيست!دلم در بند عذاب است!

 تو را مي طلبد!تويي كه هميشه همراهي!ولي من هميشه تنها!

خداي خوبم!اي خداي پاكم،خداي زلالم،خداي مهربانم،هر گاه از يمن انس با تو آرامشي در دلم ريشه كرد،به حقيقت دريافتم كه چقدر دوستت دارم،هر گاه به درگاه تو راز و نياز مي كنم ،گر چه تو را نمي بينم اما با آرامشي كه در قلبم قرار مي دهي ،براي مهرباني و توانايي و عظمت بي كران تو و كوچكي خودم مي گريم!

خدايا!قدرتم ده،خود را باور كنم،تو را بيابم!قدرتم ده!تنهايم مگذار!فرصتي ده،كه من بي تو مرگ را مي طلبم.خدايا در اين سكوت،مي خواهم آرامشم دهي،آرام،آرام،آرامش....!

(نوشته اي از فرزانه اميريان،آموزشگاه تربيت)

لحظه اي سكوت...

سكوت مي كنم،صداي پاي قلبم آرامشم را به هم مي زند.آبي دريا،مانع بستن چشمانم مي شود.من مي خواهم آرام باشم،به آرامي نفس هاي باد كه در گوش گل لالايي مي خواند،به نرمي آفتاب كه كوير بدون آن معنايي ندارد.مي خواهم براي لحظه اي هم كه شده قلبم محبت ملائك را احساس كند،مي خواهم ببينم آن كس را كه به انتظارش جاده هاي تنهايي را متر مي كنم،مي خواهم ببوسم دستاني را كه روز،ماه را خاموش مي كند و شب،ستارگان را در آسمان مي چيند.

واي!اين ها همه نشانه است.فرياد دلم گوش جهان را پاره مي كند.نه،من نمي توانم سكوت كنم.اين سكوت قلبم را مي لرزاند،چشمانم را مي بندد،دنيايم ر ا خاموش مي كند.

صوت صداي سكوت تلخ است...

(نوشته اي از هانيه رحماني،پايه سوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

لحظه اي سكوت،لحظه اي نگفتن،لحظه اي تلنگر،

چشم هايت راببند و لحظه اي در وجودت،اعماق احساس خود را بياب.لحظه اي چشم از تمام دنيا ببند.لحظه اي سكوت كن و فكر كن بر بال پرنده اي سبكبالي،فكر كن از شقايق هاي عاشق هم عاشق تري و تصور كن كه دنيا در سكوت غرق مي شود !

لحظه اي خودت را به آن كسي برسان كه رنج و عذاب دنيا را با تمام وجود حس كرده، اما دنيا را به جاي شكنجه و محاكمه با سكوتش بخشده.لحظه اي با سكوتت خود را به آن كسي برسان كه چوب دنيا را خورده، اما دنيا را چوب نزده و با سكوت خود،فقط با لحظه اي سكوت دست سرنوشت را تغيير داده و با همان سكوت، خود را با دنيا و دنيا را با خود آشتي داده.

 بياييد همين جا لحظه اي سكوت كنيم و دنيايمان را از همين جا با لحظه اي سكوت،فقط با لحظه اي سكوت عوض كنيم

(نوشته اي از مينا زيرك،پايه سوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)

 زیر باران

فرض كن...!تنها...!زير باران...!در ميان پرده هاي ابريشمي مه...!در يك جاده ي بي انتها!هوا به افتخار تو نه خيلي سرد است و نه خيلي گرم!پروانه ها در اين هنگام از سال به خاطر تو در آسمان پر مي زنند!قناري ها ،آواز سر مي دهند!گل ها زير پايت مي رويند!همه چيز همان طور است كه مي خواهي،بهتر از آن چه فكرش را بكني رويدادهايي باور نكردني...

بهار در پاييز،شاپرك در سرما،خرگوش سپيدپوش قطبي در گرما!بله اينجا بهشت است!...زميني از جنس اسمان دارد و آسماني از جنس نور،دريايش رنگي دارد كه چشمانت تاكنون هرگز نديده!نه آبي است و نه سپيد،نه به رنگ شيشه و نه نقره اي!به رنگ دل است!به خاطر دل دريايي تو دريا رنگ دل به خود گرفته!نم نم باران است،همان طور كه تو مي خواهي،ماه به تو مي نگرد!تو ميان جاده اي بي انتهايي!باران شدت گرفته،مي خواهي چتري از جنس شیشه به دست گيري؟صدايي مي آيد:

چتري براي چه؟خيال كه خيس نمي شود!

(نوشته اي از فرزانه اميريان،آموزشگاه تربيت)

دست خيس بارون،دل خشك شيشه رو مي شوره،صداي پاي بارون گوش رو شنوا مي كنه،قطره ها مثل گلبول هاي خون توي رگاي خسته ي مردم جاري مي شه،اين قطره ها روح تازه اي به جسم خسته ي مردم مي ده و اونا رو بيدار مي كنه؛رنگين كمون هفت رنگي كه بعد از درخشش قطره ها خودنمايي مي كنه،پيش خورشيد كم مياره و كوله بارش رو مي بنده ،كوله باري از جنس نور؛آره اين قطره ها خورشيدند.

كسايي هستند كه تو دل اين قطره ها دريا مي بينن.پس بارون تپش قلب توي  جسم بي جون اين دنياست كه اگه نباشه نه آدمي هست و نه عالمي

بياييد دل به دل بارون بديم و قلبمون رو آسموني كنيم.

(نوشته اي از هانيه رحماني،دانش آموز پايه سوم راهنمايي،آموزشگاه تربيت)