زنگــ انشا

باور کن ماه هاست زیباترین جملات را کنار گذاشته ام ولی هیچ جمله ای که قدرت بیان بزرگواری های تو را داشته باشد نیافتم

یا حسین(ع)دوباره محرم می شود و تو باز بر کوچه پس کوچه های دلها قدم می گذاری ،با آمدنت مردم به عزایت می نشینند و خون می گریند و آنگاه که لب هایشان را به سخن می گشایند آهی سرد از نهاد شان بر می آید

یا حسین(ع)هر سال محرم می آیی ،...می آیی ابوالفضل و علی اکبر و علی اصغر (ع)را نیز به همراه می آوری ؛علی اصغر را در آغوش می گیری و نوازشش می کنی تا از گزند یزیدیان در امان باشد  صدای ضجه های رقیه به گوشت می رسد سربرمی گردانی اما چه می توان کرد....با خود می گویی خدایا ،به امید تو ....و پای در صحنه می گذاری ،صدای اذان می شنوی ،به نماز می ایستی ؛سپرت می شوند ولی....

هر تیری که بر قلب یارانت می نشیند دلت به درد می اآید ....برمی خیزی مانند دلاور مرد زمان ،پدرت،سینه سپر می کنی ،پاهای مبارکت را بر خاک تشنه می کشی ،شمشیر را مقابل صورت می گیری ....اینک می ستیزی ناگاه نگاهت جلب می شود ...آهویت در دستان پلنگ زخمی در حال جان دادن است....

با خود می گویی خواهرم زینب کجاست؟!چرا دیگر نمی بینمش !؟به اطراف می نگری رو به رو ،راست،چپ....به عقب بر می گردی شمر ملعون را در برابر دیدگانت می بینی و دیگر هیچ....

تو رفتی و خواهرت را ندیدی؛رقیه ات بی تاب است،پدرش را می خواهد ،به او چه بگویند !؟بگویند پدرت با دوبال زیبایش پرواز کرد و در عمق آسمان به دنبال خدایش می گردد،بگو دیگر چه بگویند؟بگویند پدرت مردی بزرگ بود ....یا ...او چه می کند؟آری اشک می ریزد ....و در آخر با تو همسفر می شود و تو او را با خود به بهشت خدا می بری....

ماه محرم ،ماه خون و شهادت تسلیت باد

نوشته ای از فاطمه شاهرخی،دانش آموز پایه سوم راهنمایی...آموزشگاه نجمه(س)

ای حسین(ع)نامت را بر روی غنچه ی گل نوشتم؛شکفت.....بر روی دریا نوشتم ؛خروشان شد؛بر روی ابر نوشتم دیده اش گریان شد؛بر روی ماه نوشتم ؛قامتش خمیده شد؛بر روی دشت نوشتم؛گلستان شد؛ بر روی قلبم نوشتم ،به تپش افتاد ...ای حسین(ع)هیچ کس طاقت شنیدن رنج هایت را ندارد؛همه بر مظلومیتت ،بر صبر و بردباریت غبطه می خورند...

ای حسین(ع)نامت را مانند شبنم بر روی گل به امانت می گذارم ، مانند مروارید در صدف قلبم پنهان می کنم؛یا مانند الماسی در حقه ای می گذارم نه کافی نیست نامت را بر روی آسمان ها می نگارم تا همه نام زیبایت را ببینند...اما نه نامت در آسمان سینه ی ما آن چنان حک شده که هرگز محو نمی شود که تو زنده ای و عاشورایت همییشه  ی تاریخ ماندگار خواهد بود

در عرش الهی حسین است مولا

در دیده ی خنجر حسین است یکتا

در هستی عالم حسین است یکتا

از برای زینب حسین است دنیا

نوشته ای از زهرا رجبیان،دانش آموز پایه سوم راهنمایی...آموزشگاه نجمه(س)

باز محرم آمد ماه عزا و ماتم حسین(ع)ماهی که همه سیاه پوشند و اشک های مروارید گونه شان در غمش جاریست

ای سالار کربلا،ای زیباترین گل هستی ،ای بهترین سلاله ی رسول(ص)هر که نامت را بر لبانش جاری می کند بغضی سنگین گلویش را می فشارد ...

حسین یعنی مظلومیت؛یعنی شهادت،یعنی بزرگ مردی و مردانگی؛یعنی ایثار و گذشت....و تو آموزگار بزرگ شهادتی و معلم ایثار و فداکاری....ای حسین(ع)گرچه در ماتمت اشک می ریزم،گرچه حزن و اندوه فراقت و مظلومانه زیستنت دلم را به درد می آورد اما من از همان قطره اشکی که به یادت می افشانم کمتر و بی مهرترم که هرگز نخواهم توانست تو را آن گونه که باید بشناسم و بستایم که تو دریایی از عشق و محبتی

نوشته ای از محدثه زارعی،پایه سوم راهنمایی،آموزشگاه نجمه(س)

به آسمان می نگرم که پاره های سیاه ابر وسعت بیکرانش را فراگرفته،به کوچه هایی که سیاه پوشند و مردمی که ماتم زده اند

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است

زمین و آسمان به سوگ نشسته اند به سوگ حسینی که مظهر ایثار بود و شهادت و گذشت

حسینی که چون فریاد العطش سر داد بغضی سنگین گلوی آب را فشرد ، دلش می خواست با صدایی رسا فریاد بزند و به یاریش بشتابد تا دلهای سنگدلان بدعهد را به لرزه در آورد ولی افسوس راه را بر او بستند و فریادش در گلو خفه شد....

حسینی که فرزند بی گناهش طاقت تازیانه های ستم را نداشت که کوچکتر از آن بود پیکر معصومش در خون بغلتد ؛که تیر هم از خجالت سرخ گونه شد ...

و زمین کربلا هنوز فریاد"هل من ناصر ینصرنی"حسین را زمزمه می کند و دل های مشتاقان را به یاری می خواند ...وحسین زنده است و نامش ورد زبان عاشقانی است که در ماتمش سوگوارند و دلداده ی مهر اویند...

نوشته ای از مهدیه مقیمی،پایه سوم راهنمایی،آموزشگاه نجمه(س)

غم،اندوه،گریه،عطش،گرما،...وقتی نام محرم را می شنوم  به یاد اینها می افتم،به یاد گریه های زینب،طفلان چشم به راه....به یاد مشک عباس ؛همان که قلبش را دریدند و کودکان حسین(ع)را چشم به راه کردند....حسین(ع)....حسین آن دریای ایثار و گذشت،سرمشق تمام خوبی ها ،سردفتر گنجینه های معرفت و دانش ....مظهر سخاوت و کرامت...

حسین(ع)یعنی خوبی،یعنی ایمان،یعنی ایثار....حسین یعنی عهد و پیمان نه آن عهد و پیمان کوفیان بد عهد و هوس باز.....

مولای خوبم:زمانی که به عاشورای سرنوشت سازت می اندیشم ،به وفاداریت به عهد و پیمان الهی ات فکر می کنم ،به آه و ناله ی فرزندانت و خواهر بزرگوارت ،به پرکشیدن نوگل زندگیت و علی اکبرت ....اشک امانم نمی دهد ....و تو چه زیبا با شهادتت ،با ایثارت و با رفتنت نهال اسلام را آبیاری کردی

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین....

نوشته ای از فریبا شرفی،پایه سوم ،آموزشگاه نجمه(س)

محرم درراه است.همه جارامشكي پوش كرده اند.مردم براي عزاداري آماده مي شوند ؛هيئت مابرپا مي شود

پرچم هاي ياحسين شهيد ياسالارشهيدان به رنگهاي سياه سبزوقرمزرنگ ماتم رنگ نجابت ورنگ خون درهمه جاديده مي شود.محرم الحرام ماه قيام امام حسين است ماه عشق وخون وعاشورا تابلوحماسه وايثاروشعورحسيني...

ازوقتي بچه اي كوچك بودم ازمحرم خوشم مي آمدباوجوداينكه همه جاصداي روضه وگريه به گوش مي رسدوهيچكش آرام وقرارندارد.

شهادت امام حسين درروز دهم ماه محرم بودبه همين خاطرعاشورايكي ازبزرگترين روزهادرزندگي ماشيعيان است.درجايي خواندم:عاشوراروزباليدن است نه ناليدن ثباتش آموزه است نه موزه ...تمرين خوب نگريستن است نه خوب گريستن .چقدرقشنگ قيام امام حسين رامعناكرده است.بايدازآن درس بگيريم ومثل امام حسين وخانواده ايشان آزادزندگي كنيم وازدين ومذهب باخونمان دفاع كنيم.

درمحرم قلب بايدبسوزد تاب فهميم حسين كه بود...چشم بايدبگريدتاببيندحسين چه كرد...باید بوي كربلا راحس كرد.

ديروزمطلب قشنگي خواندم كه بدنيست براي شمابگويم،شاعري نوشته بود:

آب را گِـــل نَـکُــنـیـد شـایـد از دور عَــــلــمـدار حُـــسـِین ، مََـشـک طِـفـلان بَر دوش ،

زَخـــم و خـون بَـر اَنــدام ، مـیـرَسَــد تا که اَز ایـن آب رَوان پُـــر کُـنَـد مَـشـک تُــهــی ،

بِـبَـرد جُـرعـه ئ آبی بِـرساند به حَرم تا عَلی اَصـغَـر بی شیر رُباب نَفَسَش تازِه شَود ،

و َبِـخـوابَـد آرام آب را گِـــل نَـکُـنید که عَـزیـزان حُــسِـین هَـمِـگی خـیره به راهَـــنـد ،

کـه سـاقی آیَـد وَ بـه انَـگُـشـت کَـرَم ، گِـره کـور عَـطَش بُـگـشـایَد آب را گِــل نَـکُـنید .

کـه دَر ایـن زِنـدِگـی عـابِـدی تِــشـــنـه لَـب و بــیــمـاراَست ، دَر تَـب و گِــریه اَســیـر ،

عَــــمـه اَش ایــن دو ســـه شَـب تا سَـــحَـــر بــــیــــدار اَســت آب را گِـــل نَـکُـنــیــد .

که بوَد مَـهـریه مـادَرِشـان ، نَه هَمین آب که هَر جـای دِگَـر رودی و نَـهـری جـاریـست .

مَـهـر زَهـرای بَـتـول اَست اَز ایـنَست که مَن می گـویَم : آب را گِـل نَکُنید آب را گِـل نَکُنید .

"نوشته ای از نگین گوهری،پایه سوم راهنمایی،آموزشگاه نجمه(س)"

دوستت دارم حسين جان... هرگاه نام پاكت رابرزبان مي آورم جانم روحي تازه مي گيرددلتنگي ام به پايان مي رسد،شادي تمام نشدني تمام جسمم رافرامي گيرد.اي كاش اينجابودي مي ديدي كه همه ي انسانهاباعشق پاكشان به توچگونه مي گريند و به ماتم نشسته اند...
محرم مي آيدهمه درعزاي تو سیاه پوش هستندحتي كوه ها ازغم فراق تو اشكهايي همانندجويبارهايي ازدامنه هايشان روان است وابرهاازغم دوري وفراق تو ميگريند.اي كاش مانندابرهامي توانستم بادلي پاك وسرشارازاميدبه عشق تو اشك بريزم... تويي كه آنقدرعشق به خدايت پاك وزلال بودكه حتي ازكودك شش ماهه ات دريغ نكردي...
آري روزعاشورا آمده است روزخون و ايثار،روزشهادت،روزعشق بو ایمان..و قلبهاي همه ي ماحسيني است وبغض گلويمان را مي فشارد...

"نوشته ای از سمیرا احمدی،پایه سوم راهنمایی،آموزشگاه نجمه(س)"