دین،
چیزی کم داشت و فاصله اش تا کامل شدن، علی (ع) بود
وقتی
دستان محمد (ص)و علی(ع)در آسمان اوج گرفت و به هم رسید،برکه کم جان غدیر،
اشک شوق جاری کرد
غدیر، همه ی همهمه ها را می شنید: «بیعت می کنیم با دلهای خود و جانهای خود و دست و زبان خود...»»
گیسوان بلند نخلستانها در هوای علی(ع)وزیدن گرفت
گل از روی گل شکفت و دل های خسته و بی رمق روزگار،سرشار از شادمانی شد
ولایت بازوی علی (ع) را گرفت و بالا برد
آسمان، همپای او قد کشید. سروها، خودشان را بالا کشیدند
نسیم، در گوش آسمان زمزمه می کرد
«هر کس من پیشوای اویم، علی (ع)پیشوای اوست»
جبرئیل فرود آمد. بوی خوش پیامش، زمین را عطرآگین کرد
خدا او را با عهد بزرگی فرستاده بود؛ عهد ولایت
آری هیچ گاه زمین بی حجت نمی ماند...
خجـــــسته باد پیــــوند«نبــــــوت» و «امـــــامت»
در نقطه ی اوجـــــى به نام غــــ☆ــــدیر خـــ☆ــم
"دانش آموزان عزیز پایه هفتم جهت برگزاری آزمون آنلاین فصل اول اینجا کلیک کنید"
موضوعات مرتبط: دل نوشته ها ، مناسبت ها