زنگــ انشا

انگار زیبایی راقاب کرده اند،گویی زیبایی را توی انگشتر ی کویر،مثل یک نگین درخشان جای داده اند ؛اینجا همه چیز جذاب و دیدنی است.خانه ها،دیوارها،پنجره ها،کوچه ها و چشمه ها...

پنجره ها که باز می شوند سلام می کنند،شعر می خوانند و به پرواز در می آیند،بسته که می شوند ،نجوا می کنند،آواز می خوانند و به خواب خیالی می روند.

درخت ها را انگار از بهشت آورده اند ؛بلندقامتند و استوار و با نشاط .یک امامزاده ی مهربان دارد که مثل پلی  کوچک ما را به خانه ی ملکوت پیوند می دهد.گاهی از دلم رخصت می گیرم مقابل ضریح شریفش می ایستم تا با او حرف بزنم "صمیمیت"واژه ای است که آن را در میان آسمانخراشها نمی توان یافت ،برگونه ی داغ آسفالت ها نیست؛پشت پنجره های خشن و آهنی نوشته نشده ،صمیمیت در دل این مکان موج می زند... در طاقی های بی صدایش،در کاشی کاری های زیبایش ،در گنبد استوارش که به خدا سلام می کند و از باغ ملکوت برای ما شکوفه ی سیب می چیند.

آری اینجا بزرگترین اثر تاریخی کاخک است مکانی مقدس و متبرک،معبد عابدان و عاشقان،امامزاده سلطان محمد عابد(ع) یکی از فرزندان امام موسی کاظم(ع)،او که بارگاهش مشرف بر شهر و خانه ی دل مؤمنان است....

کوچه های این شهر به مهربانی راه دارند و آدم هایش ساده و مهمان نوازند،اینجا خوش آب و هواترین منطقه است در دل کویری خشک،اینجا حرف های نگفته ی زیادی دارد ،کوچه پس کوچه هایش گذشته های تاریخی فراوانی را در دل دارد از زلزله ی ویرانگر سال 1347 که سه هزار نفر را به خاک و خون کشید تا سیل ویرانگری که زندگی را از آنان گرفت... با این حال کاخک هنوز هم چون گذشته با شکوهی تمام ایستاده است تا شاهد رویش و جوانه زدن باشد ،شاهد درخشش و شکوفایی و این مهم میسر نخواهد شد مگر با همت جوانان و با دست های توانای آنانی که دلسوز این آب و خاکند و به سرزمینشان عشق می ورزند...

كاخك را همه مي شناسيم با زلزله ويرانگر سال 47 ، با روحانيت و تقدس امامزاده سلطان محمد عابد (ع) ، با همت بلندِ مردان با غيرتش ، با همه خاطرات تلخ و شيرين گذشته اش.

زماني همه ، كاخك را به شهر چهار چنار با آبشارهاي خروشان و درختاني سربه فلك كشيده و طبيعتي زيبا و سرسبز مي شناختند. زماني كاخك را حلقه سبزي ميان بيابان و كوهستان مي دانستند ، آري زماني كاخك تفرج گاه شاهان بود كاخك نبود كه كاخَ ك بود ، قصري كوچك و سرسبز. اما اينك گرد و غبار خشكسالي ، اين شهر تاريخي را در هاله اي از حسرت و يادهاي سبز گذشته فرو برده و چتري از بي وفايي و فراموشي بر سر تمام افتخاراتش كشانده ، اينك مائيم و قناتهايي كه به جاي فواره هاي زلال ، جرعه جرعه ، تشنگان را مهمان سفره گسترده زمين مي نمايند ، مائيم و كاريزهاي  خشكيده اي كه ديگر نمي توان در كنارشان نشست و به قول سعدي گذر عمر را ديد.

آهِ حَسرت ، دير زمانی است كه مهمان خانه خانه هاي اين شهر گشته ، آسمان آبي اين سرزمين چند صباحي است  كه ديگر با مردم اين ديار مهربان نيست و زمين بخشنده خدا مدتي است كه بركت را هديه دستان پينه بسته مردان اينخطه نمي كند....باشد که دوباره آن شکوه و عظمت گذشته را به نظاره بنشینیم

"در ادامه نوشته های دانش آموزان را مشاهده می کنید در توصیف شهرشان"کاخـــک"

حتما ادامه مطلب را مطالعه بفرمایید؛منتظر نظرات ارزشمند شما هستیم"

«أللّهُمَّ أهْلَ الكِبریآء وَالعَظَمَة وأهلَ الجُودِ وَالجَبَروتِ وَأهلَ العَفْوِ وَالرَّحْمَة...»

تقدیم به تمام عاشقانی که به شوق لبخند رضایت معشوق

یک ماه عاشقانه شکیبایی کردند

و با اختیار و اشتیاق سر تسلیم به حکم معبود خویش فرود آوردند

بهار بندگی را به باده نوشی آمده ام و به شکرانه ات جان خواهم افشاند.

ای عشق، ای بهار، ای نور، لبیک!

لبیک، ای صدای اللّه اکبر گلدسته ها!

لبیک، ای شور نهفته در قلب این همه عاشق!

لبیک ای خدای رمضان، ای خدای فطر!

رمضان آمده بود تا از عشق های جاری در کوچه پس کوچه ها بگوید

که دلتنگی یتیمان  را می شوید و غفلت روزمرگی مردمان را.

رمضان آمده بود تا میزبان را به مهمانی خدا ببرد؛

آمده بود تا جاری کند نمازمان را در کوچه های نیاز.

اینک بوی وداع می آید.

حس می کنم سبک شده ام؛
یک ماه پرواز در باغ ملکوت،
یک ماه شست وشوی روح،
یک ماه در محضر دوست بودن،
شرایط پرواز را مهیا کرده است.

حس می کنم خودم را می فهمم
و خودم را پیدا کرده ام.
امروز، روز عیدی است که صالحان،
چشم به راهش بودند؛ روز عید فطر؛
روز رهایی از همه رذایل و پلیدی ها.

به نماز می ایستم و پنج تکبیر می زنم بر دنیا
و هر آنچه مرا از نوازش نسیم رحمتت دور می سازد.

می خواهم حسن ختام میهمانی ات،
ابتدای آشنایی تازه ام با تو باشد.

اکنون به مدد عبورم از باغ صیام،
عطر گل های تازه عبودیّت را
آنچنان در سر دارم که بیدارتر از همیشه می بینمت.

چه شیرین است طعم میوه های آسمانی تو،
آن هنگام که دست بر قنوت نماز عید بر می داریم
و تو را زمزمه می کنیم:
«اَنْ تُدْخِلَنی فی کُلِّ خَیر...»

«دارد به خنده چشم جهان باز می شود
یعنی که عید فطر تو آغاز می شود»

 

عیـــ ـــد سعید فطـــــ ــــر ، عیــــــــ ــد آسودگی از آتـــش غفلت

و رهـــ ـــــا شــدن از زنجیر نفس ،

بر میهمانان حضرت حــــــق مبــــــــــ ــــــارک بـــــــ ـــــاد.

برخيز!

بيدار شو!

گوش كن!

صداي بال فرشتگان را مي شنوي؟

نگاه كن!باران نور را ميبيني؟

دلت را به او بسپار و وجودت را غرق تمنا كن!

امشب آسمان به زمين نزديك مي شود و كريمانه،دل هاي كويري را ستاره باران مي كند.

امشب،شب قدر است؛شبي برتر از هزار ماه است،شبي كه برتر از تمام عمر توست

شب تولدي دوباره،شبي كه درهاي آسمان باز مي شود،شب قدر است.

قدرش را بدان؛شايد فردايي نباشد...

پرواز را به خاطر بسپار!دستانت را به فرشتگان بسپار!

تنها با «او» راز و نياز كن و بخواه،هر آنچه خير توست

كريما:در لحظه هاي زيباي دعا،سجاده ام را به سويت مي گشايم و قلبم را مملو از عشقت

مي كنم ،تو را به نام هاي اعظمت قسم مي دهم كه لطف و كرمت را از من دريغ ننمايي.

لااله‏الاانت ‏سبحانک‏ انی‏ کنت ‏من‏ الضالمین

::::التماس دعا::::  

تشنه ی یک جرعــــــه عشــــــ ــــق

بغض را مي شناسم و نمي شناسم.

عدالت را با حضور تو باور مي كنم و نمي كنم.

جوشش اشك را در ظلمي كه بر بي پناهان رفت در چشم تو باور مي كنم و نمي كنم.

باور از اين رو كه مردي و مردانگي با تو تفسير يافت و ناباوري از آن رو كه چنان بي بديل بودي

و بي بديل ماندي كه عدالت در نبود تو به سوگ نشست و هنوز نيز!

اي همه نيكي!اي همه برازندگي!اي آن كه گستره ي حضورت را جهان تاب نياورد و جهانيان...

اي آنكه خاطرت را ستمي بر موري آزرده مي كرد و صلابتت كوه را به كرنش وا مي داشت.سلام!

من زخمي رنج هاي بي شمار،با اشك سلامت مي گويم و مي دانم كه همواره تنها تو را صدا توانم زد.

يا علي!خداي تو در آن محراب عشق،كدامين عروج و اوج را در مقابل چشمان خسته و منتظر تو گشود

كه زخم شمشير آب داده به زهر كينه،تو را به رهايي راهبر شد؟

يا علي!اي كه يادت شفا و سرچشمه ي رجاست.

چه بگويم كه حضورت در پهنه ي هستي حجتي بر مسلماني است!

چه بگويم كه اگر فرياد دردمندان تو،براي هميشه تاريخ،اين گنبد دنيا را به حلاوت خويش ميهمان

نمي كرد،چه آسوده مي شد پا بر سر هر چه مردي و مردمي است نهاد

و دل را به ملعبه ي بي شمار بست،آن گونه كه بستند و هنوز هم...

يا علي!ما به نان و آبي خرسنديم اگر بدانيم تو آن را به تساوي تقسيم مي كني.

ما كرامت را دوست مي داريم نه وجاهت و شهرت را.ما كريمانه زيستن را از تو آموختيم و قناعت را...

يا مرتضي!

اي تن داده به رضاي خدا!اي آن كه هستي به نامت مي بالد ما را درياب كه فريادمان در گلو

شكسته است و پايمان از رفتار باز مانده است.ما را درياب كه سخت درمانده ايم!

يا علي!

برخيز و ندا در ده...ما اينك مي دانيم رحمت تو چه طعمي و حلاوتي دارد

و دست نازنين تو،چگونه اشك تب آلود ما را از گونه هايمان خواهد سترد.

يا علي!ما تاوان تنها گذاشتن تو را با قرن ها تنهايي و حقارت و بي كسي پرداختيم...

بيا كه تشنه ايم،تشنه ي يك جرعه از جامي كه تو در كام زخم آلودمان خواهي ريخت

يا علي!

ما و فرزندان ما تشنه اند...جرعه اي عشق.

پروردگا را:

چقدر دلم براي لحظه هاي با تو بودن تنگ شده است.

براي آن لحظه هاي سبزي كه حضور مهربانت را در گرداگرد وجودم حس مي كردم

و عطر خوبي ها و لطف بي پايانت را به درون مي كشيدم

چقدر اين روزها از تو دور شده ام...

من در ميان اين زندگي شلوغ و پرهياهو،اين شب و روزهايي كه به شتاب از پي هم مي آيند و مي روند

ميان اين كاغذها و كتاب ها و نمره ها و ميان اين آرزوهاي بزرگ وگاه دست نيافتني گم شده ام

يادم رفته گاهي سرم را بلند كنم و خودم را از قيد و بند هاي پوچ زميني رها كنم

تا حضور آسماني و سبز و لطيفت را مثل هواي اطرافم حس كنم

تا به آرامش نابي برسم كه اينجا و ميان اين دل مشغولي ها ي

پايان ناپذير هر روزه،هرگز پيدا نمي شود

لطيفا:

درد دل مي كنم و قرآن  را چراغ راهم قرار مي دهم تا تو مرا ببخشي

  و ثابت مي كنم كه چقدر دوستت دارم...

خداي من:

حال كه ميهمان اين ضيافت بزرگ الهي مي شوم

دلم را از گرمي عشق و عاطفه لبريز كن،تا عطر حضورت را در خلوت تنهايي ام احساس كنم

خدايا:

 دلم براي لحظه هاي با تو بودن تنگ شده است

دستم را بگير كه جز تو كسي  نمي تواند مرا پيدا كند...

به راستی چه حکمتی در کار بود که در سومین ماه بهار ،دو بزرگ و فرزانه عروج خود را به سوی حضرت حق آغاز نمودند.و چه خوش است که دکترشریعتی ، مخاطب چمران شهید باشد، آنجا که با پیکر بی جانش، گاه تدفین ، سخن می گوید و ما بشنویم که مرغان باغ ملکوت از یکدیگر و با یکدیگر چه می گویند:

” ای علی، به جسد بی جان تو می نگرم که از هر جانداری زنده تر است. یک دنیا غم، یک دریا درد، یک کویر تنهایی، یک تاریخ ظلم و ستم، یک آسمان عشق، یک خورشید نور و شور و هیجان، از ازلیت تا به ابدیت در این جسد بی جان نهفته است. ای علی، ترا وقتی شناختم که کویر ترا شکافتم و در اعماق قلب و روحت شنا کردم....

ای علی! همراه تو به کویر می‌روم؛ کویر تنهایی، زیر آتش سوزان عشق، در توفان‌های سهمگین تاریخ که امواج ظلم و ستم، در دریای بی‌انتهای محرومیت و شکنجه، بر پیکر کشتی شکسته حیات وجود ما می‌تازد.

اي علي!هميشه فكر مي كردم كه تو بر مرگ من مرثيه خواهي گفت و چقدر متاثرم كه اكنون من بر تو مرثيه مي خوانم.اي علي!من آمده ام بر حال زار خود گريه كنم زيرا تو بزرگتر از آني كه به گريه و لابه ي ما احتياج داشته باشي.

اي علي!گفتي كه هركس گفتني هايي دارد و شخصيت هر انساني به اندازه ي ناگفتني هاي اوست؛و من اضافه مي كنم كه درجه ي دوستي و محبت من با انساني ديگر به اندازه ي ناگفتني هاي اوست كه مي توانم با او در ميان بگذارم و از اين ناگفتني ها كه مي خواستم با تو بازگو كنم بي نهايت داشتم.

اي علي!تو را وقتي شناختم كه كوير تو را شكافتم و در اعماق روح و قلبت شنا كردم و احساسات خفته و ناگفته ي خود را در آن يافتم.قبل از آن خود را تنها مي ديدم و حتي از احساسات و افكار خود خجل بودم و گاهگاهي از غير طبيعي بودن خود شرم مي كردم.اما هنگامي كه با تو آشنا شدم در دوري دور از تنهايي به در آمدم و با تو هم راز و هم نشين شدم...

کاش بودی پدر جان...دست های زحمتکشت به من امید می بخشید و در نگاهت شفافیت را می دیدم

کاش بودی...که شب هنگام، وقت آمدنت چشمانم را زیر پایت می گذاشتم

و گُلی از مهربانی ها را تقدیمت می کردم

سنگ صبورمن، پدرم!

می خواهم فریاد بزنم تا کوهها بشنوند هان مغرور نباشید استوارتر از شما نیز کسی بود

تا دریا بشنود که مگویید زیبایم، زیبایم...زیباتر صورت چروکین پدرم بود

می خواهم درختان بشنوند،مگر شما تنها سبزید

گام های پدرم سبزه های بسیار به دنبال داشت

کاش صدایم بلندتر از زمان بود...!کاش آوایم را آسمان می شنید...! تا احساس بزرگی نکند.

کاش ستاره ها می دیدند...ستاره ای به نام برق محبت،در چشمانت موج می زد

و ای کاش ...بودی پدر

براي تو مي نويسم اي پدر...

در اين سكوت و تنهایی مي خواهم با تو نجوا كنم،تو كه شايسته ستايشي.اینک براي كسي مي نگارم كه دلم دردمند اوست.احساس مي كنم در آن سوي خاطره هايم باران مي بارد زيرا دقايقي چند است كه پاره هاي ابر،چشمم را احاطه كرده است و بي قرار مي بارد، گويي يك ستاره روي پلكم آهسته در حال طلوع است.آه كه امشب چقدر تنهايم و در اين تنهايي مطلق به تو مي انديشم،اي مهربان پدر

چقدر از سكوت ثابت كوچه هاي عمر دلم گرفته است؛اكنون مدت هاست دلم هواي سفر دارد اما نمي دانم چرا نمي توانم بال هاي قفل شده پنجره اتاقم را بشكنم و به دنبال احساسات آواره ام در تقويم روزهاي آبي ياد سفر كنم؛شايد مي ترسم به كوه هاي ابري سرنوشت برخورد كنم و شاخه هاي نازك روحم شكسته شوند

آه اي پدر خوب من،تكيه گاه زندگي من،مدتهاست از تاريخ رفتنت در فصل غم گرفته پاييز مي گذرد اما هنوز در پناه سايه ي تكيه گاه پراميد تو زنده ام.

آه اي والاترين فداكاري ها،تو سالار راه شناس كاروان عمر من بودي؛تو ابر رحمتي بودي كه كشتزار زندگي ام را سيراب مي كردي؛تو براي من زندگي بودي و من زندگي را از تو آموختم

تو با قلب مهربانت و با دست هاي رنج كشيده ات براي من آسايش آوردي .هربار در را به رويت مي گشودم تو رابا لبخندي شيرين مي يافتم.صداي گرم تو سكوت خانه را مي شكست و تو چه زيبا از خاطراتت برايمان مي گفتي از سختي روزگاران گذشته... و ياد زلزله ويرانگر۴۷ چشمانت را پر از اشك مي كرد ياد عزيزانت و پاره هاي تنت و تو چه صبور و استوار بودي

پدر! تو با باران رنج هاي خود كوير زندگي مرا گلشن كردي.موهاي سپيد شده تو و چشمان خسته ات افسانه بلندي از فداكاري ها و تلاش هاي بي دريغت بود.

تو شمع زندگي من بودي؛تو روشني تاريكي هاي دلم بودي  اما چه زود اين شمع فروزان به خاموشی گراييد.

آه اي پدر در تاريكي زيستن چقدر سخت است و بي تو بودن غم انگيز و دردناك

افسوس كه نمي دانستم روزي شمع زندگي من خاموش خواهد گرديد.

آن زمان كه تو را به خاك مي سپردند از خاك خواستم نگهدارت باشد چرا كه پيكر عزيزي را در آغوش مي گرفت كه براي من بي همتا بود .سايه غم و مصيبت بر زندگي سايه انداخت و كوله بار درد و رنجي را به دوش گرفتم كه سنگيني آن كمرم را شكست

و من چگونه از ياد ببرم دست كرمت را كه بر سر هر آشنا و بيگانه اي مي كشيدي؟چگونه زار نزنم در حالي كه بهترين عزيز خود را در كوچه پس كوچه هاي غربت گم كرده ام.

من شهپر خالدار آرزوهايم را در پيچ و خم موسيقي غمناك زندگي تا ژرفاي چكيدن جا گذاشته ام و امروز كنار پنجره خاطرات،به باغ خاطرات ديروز چشم دوخته ام تا شايد حصار آينده بر جراحت قلبم مرهم گذارد چرا كه هرگز مرگت را باور نخواهم كرد و نخواهم پذيرفت لحظه ها را بي تو پرواز دادن و بي تو جريان زمان راگذراندن.

روحت شاد اي پدر...

خجستــه میـلاد فــرخنـده مـولـود کعبــه ، قـرآن ناطـق ،

من یک معلم هستم، همان آشنای دلهای شما...

مدرسه بهشت روی زمین است برایم و کلاس اعلی ترین درجه ی خلوص و صلابت و جلال...

وقتی شاگردان همه به قد ایستاده،قداست صلوات را عطر آغاز آموختن می کنند انگار سوار بر بال فرشتگان،در بی نهایت خوبی پرواز می کنم.

در قاب نگاه معصوم گل های کلاسم که تابلو می شوم انگار وجودم از دنیا بی بهره می ماند ،از خویش تهی می شوم و برای خوب ترین خوبها آستین تعلیم برمی کشم

خدایا!چه سعادتی ازین برتر که من معلم هستم!

عطر کلاس درس که فضای بوستان کلاس را آبستن می کند باید چون غواصی هنرمند در بحر اندیشه های چندین اقیانوس تفحص آغازم و قله های اندیشه ی فرزندانم را فتح نمایم و بر قله ی فکر شان بیرق تعلیم نصب کنم

...وچه شیرین است هم آغوش آمال و آرزوهای دانش آموزان شدن و همگام با آنها برای ساختن فرداهای بهتر سوختن

عشق من سوختن است و هنرم ساختن و من هنر عشق را صدفم

آخر من معلم هستم و معلمی افتخار من است

حقوقم را نه در صندوق های بانک که در گلخند رضایت دانش آموزانم در جستجویم و پاسخ رنج هایم را نه در برگ برگ تشویق و تقدیر که در کشش نگاه مهر شاگردانم می جویم

صبررا تجربه ی راه دارم و ایمان را توشه ،بذر باور را در دل کاشته ام و یقین را در سینه حبس و افتخار می کنم که معلم هستم

لطفا نوشته های دانش آموزان را مطالعه بفرمایید

بر فراز قله های جلال بود که با تو آشنا شدم آنجا که در مدار منظومه ی چشمانت گرفتار آمدم و از عشق و اضطرار به طواف حرمت شتافتم

آسمانی ترین قصایدم را برایت خواندم و تمام دلدادگی هایم را برایت سرودم تا شکوه غرور انگیز و نجیبانه ات را به تماشا بنشینم که این نه آغاز و نه انجام زندگی بود که عشقی ابدی بود برای تو که فرشته ای از جنس عطوفت ومهربانی هستی...

باید بر ساحل آرامشت بیاسایم که امواج بلند و طوفانی ام در حجم هیچ اقیانوسی نمی گنجد

آه که پیچک عشق تو چقدر سخت عواطف بی شائبه ام را می فشارد ،آنجا که گریزی ازین سودای عظیم ،ازین کمند ابروی محرابی ات را ندارم

لالایی گوش نوازت گوش جانم را می نوازد آنگاه که  در سماع معبد سرخ تو خوانده می شود و رنگین کمان غزل های عشقت آنگاه که از کوی جانت به گوش میرسد چه زیبا و دلنشین است...

آن زمان که هیبت جلال تو تا آفاق دل دردمندم سو سو می زند سوگند به عصمت شکوفه ها که هرگز قصد سرکشی در سرزمین امن تو را نداشته ام که بی اذن تو در این دنیای کوچکم هیچ ستاره ای نمی درخشد

ارغوانی ترین دعاهایم را در لحظه های خاکستری به شقایق های سرخ سینه چاک سپردم تا در گذر تندباد روزگار برایت بیاورد

اینک که در معرض هجوم واژه های دردناکی هستم که گاه تا عمق استخوانم را می سوزاند و اشک را برگونه هایم جاری می سازد محتاج بارقه ای دیگر از طور سینای توام و این همه شطحی است در عشق تو و در فراق پدر که بار دیگر به خویش می خواندم

روزت مبارک فرشته ی بهشتی من

"روز مادر بر همه ی مادران فداکار و مهربان مبارک"

نوشته های دانش آموزان در وصف مادر در ادامه مطلب

اندوهگنانه ترین چکامه ها بر کوچ غریبانه پر شکسته ترین چلچله آل رسول (صلی الله علیه و آله وسلم) اندک ترین است

و بهاری ترین سیلاب های اشک بر قصه پر غصه رعناترین اندام آفرینش در سایه در و دیوار، کم ترین.

با کدام زبان به ستایش دُردانه ای بنشینیم که سر به دامان معشوق خدا داشت؟

که خورشید شرافت از میان ابر های تیرگی پیداست .

«فرشته» وقتی باران می بارید،عادت نداشت چتری در دست بگیرد.باران آسمان را نمی گویم،باران محبت را می گویم که از آسمان آبی گذشت ...

تو چند بارباران بوده ای؟باران برای کسی که از ابر احساس و شبنم امید تهی است؟

کاش هر از گاهی خود را به باران بسپاریم تا با قطره های مهربانش دل را شستشو دهیم  و در محضر زلال و لطیفش بنشینیم و از یاد نبریم  که ممکن است گاهی آسمان بخاطر ما بگرید...

کاش می شد آسمان نیلی آرزو هایمان پر بود از پرنده هایی که با دو بال آرمان و امید شوق نفس کشیدمان را دو چندان می کردند!

شاید عشق ورزیدن و دوست داشتن همین باشد «شوق نفس کشیدن ».

اصلا شاید شکوفایی همین باشد «پژمردنی دیگر برای شکفتنی دیگر»

باران باش و ببار!

بال هایت را بگستران برای آنان که نه امیدی دارند و نه آرزویی

...و گاهی هم چتری باش برای سایه های سیاه دل شکستگی و تنهایی!

برای خواندن نوشته های دانش آموزان

از پرهاى سوخته و خیمه هاى خاکستر، چهل روز مى گذرد؛

از شانه هاى بى تکیه گاه و چشم هاى به خون نشسته

از لحظاتى که سیلى مى وزید و صحرا در عطشى طولانى، ثانیه هایش را به مرگ مى بخشید.

حالا چهل روز است که مرثیه هامان را در کوچه هاى داغ، مکرر مى کنیم.

دل‌هایمان بی‌تاب سالار شهیدان  است،بی تاب قمر بنی هاشم ؛"اباالفضل"....

و چشمانمان بر مظلومانه ترین شهادت تاریخ همواره بارانی است....

اربعین،جویبار همیشه جاری و سرخ تاریخ

و جوشش چشمه‏ های خون خداوند از چهار سوی عالَم تسلیت باد.

قصه مادر بزرگ در شب یلدا

بارالها لحظه ای پیشم بیا                  گوش کن این حرف های بی صدا

بارالها پاسخی ده پرسشم                غصه ها را با که از دل برکشم

نه پدر دارم،نه مادر،نه ولی                گو که تا یاری دهد من را علی(ع)

دخترانم رفته اند از خانه ام                سرد و تاریک است این کاشانه ام

دخترم برگو کجایی ای گلم                 ای تو هستی بهترین گل در دلم

مرهمی نه بر دل افگار من                  لحظه ای پیشم بیاد ای یار من

ای گلان سرخ باغ زندگی                   باغبان مرد از عذاب تشنگی

ازچه شد سنگی دلان نرمتان              برده اید از یاد یار پیرتان؟

سوی من آیید دلبندان من                  کی به پایان می رسد زندان من؟

این دل تنگم ز غم لبریز شد                عاطفه در پیش چشمم ریز شد

یادتان رفته است کودک بوده اید؟       سالیان پیش کوچک بوده اید؟

اوکه هرشب تا سحر بیدار بود            او که از رنج شما بیمار بود

مادر بیچاره و پیر و علیل                   از چه شد این گونه او خوار و ذلیل

گر ببندم بار و بندیل سفر                  گر روم روزی به دنیای دگر 

  یادتان آید ز یار پیرتان                      مادر بیچاره و بیمارتان

برسر و صورت مزن ای نازنین            گر ببینی نیستم روی زمین

قدر مادر را بدانید آن زمان               که وجودش هست گرمی بخشتان

این شعر از زبان پیرزنی سروده میشد که خیلی دلش گرفته بود،سرش را به دیوار تکیه داد و هراز چند گاهی به زمانه غر می زد ،وقتی دید شب یلدایش در تنهایی سپری می شود،تصمیم گرفت بلندترین شب را با تنها انیسش خدا سپری کند پس برخاست و قرآن را از لب طاقچه برداشت و آرام آرام سوره های آرامش  بخش قرآن را زمزمه می کرد

تاب نیاورد به خانه ی پسرش زنگ زد تا دعوتش کند زیباترین شب را در کنارشان باشد ولی....کسی نبود ،دخترانش هم جوابگو نبودند

در حالی که بغض گلویش کم کم می ترکید زیر لب زمزمه کرد....خدایا شب یلدا بدون همنشینی با خانواده چه دلگیر است!

پس بلند شد و با خودش گفت اصلا هندوانه که دارم،انار هم دیروز خریدم می روم و برای خودم به تنهایی این شب را می گذرانم و ....

هنوز راه نیفتاده بود که پاهایش سست شد و سرجایش نشست،با خودش گفت کدام خوشی؟هندوانه دارم ولی دل و حوصله اش را که ندارم...انار دارم ولی....و با ناراحتی خواند...

چرا پنهان کنم اشکم چو در انظار می آید          چرا پنهان کنم حرسم که بوی دار می اید

همه بازیگرند و من فقط هستم تماشایی          نمی دانم برای من چرا اخطار می آید؟

و هنوز در این افکار بود که صدای در بلند شد با بی حوصلگی برخاست و به سمت حیاط رفت،کلون در را کشید و.....پسرش رادید و عروسش را با خوشحالی آنها را به درون خانه خواند و نوه ی کوچکش را در بغل گرفت و گونه هایش را بوسید

مدتی نگذشت دخترانش با همسر و نوه هایش در زدند و آمدند  

بی اختیار هندوانه ای که توی حوض آبی وسط حیاط بود را برداشت و ...

هنوز لختی نگذشته بود که همه دور هم جمع شدند پیر زن خیلی خوشحال بود و برق عشق و محبت در چشمانش دیده می شد.

و این یلدا به قول خودش ابتدایش تلخ ترین و انتهایش بهترین  بود

یلدایتان به شادی و در کنار خانواده

نوشته ای از متینه غیب اللهی ،آموزشگاه نجمه(س)

یلدایی دیگر در راه است

صدای قدم های بلند یلدا آرام آرام به گوش می رسد.
یلدا می آید تا باری دیگر سنت شیرین ایرانیان رازنده کند و بازقصه های کهن ولذت بخش مادربزرگ رابه یادمان بیاورد و دوباره دورهم هرچه سرما و کینه واندوه است ازقلبمان رخت ببندد و به جز شیرینی لحظه ها چیزی در خاطر و قلبمان نماند.
  یلدا می آید،باهمان قامت بلند،باهمان گیسوان سیاه وکوله باری ازبلورهای سفید و خنده های قاه قاه وشیرین.
یلدا می آید تا مجالی بدهد به آدم هایی که کتاب انسانیت رابسته اند وروی طاقچه ی زندگی خاک گرفته تا آن رابردارند و دستی بکشند و مروری کنند در زندگیشان.
ودوباره پسته ی خندان وهندوانه ی قرمز و انارشیــــــــرین و فال حافظ و یک شب پراز عشق وشیرینی،یک شب مهتابی وطولانی که می توان درآن معنای خوش باهم بودن راچشید.

شبی که بهترین شب درطول زندگیمان می شود و هنگامی که با هم هستیم گویی لحظه ها جامه ی شیرینی خودرا به تن کرده اند و می رقصند و ما حتی رقصیدنشان راهم نمی فهمیم.

یلدا جان تو می آیی تا باری دیگر به یادمان بیاوری که زندگی آنقدرکوتاه است که حتی چند لحظه بیشتر باهم بودن را جشن می گیریم.
واینک کنار تابوت پاییــــزنشسته ایم وخاطرات رنگارنگش را مرورمیکنم وبه این می اندیشیم که لحظه ها آنقدر زودمی گذرند که حتی نفهمیدیم پاییز چگونه کوله بارش را جمع کرد

قطره ای اشک به یادخاطرات پاییز برگونه هایم چکیداما ناگهان بادی موذی صورتم را نوازش کرد و قطره ی اشک رابا خودبرد،

صدایی از دوردست ها به گوش میرسد.آری،این صدای قدم های آرام زمستان بودکه با کوله باری ازالماس وبلور وسرما می آمد.

نوشته ای از زهراخواجگی،آموزشگاه نجمه (س)

یلدایی دیگر در راه است شبی که همه دور کرسی گرم عشق و محبت خانواده جمع می شوند شبی که سر بر شانه های مادربزرگ می گذاریم و چارقدش را با تمام وجود می بوییم و چشم به لب هایش می دوزیم و گوش جان به قصه های شیرینش می سپاریم.

شبی که بازار گل گفتن و گل شنفتن داغ داغ است و خنده مهمان لب های  همه است

شبی که ماه هم مهمان ما می شود و با شور و شوق فراوان به شادی هایمان می نگرد و لذت می برد

یلدایی دیگر در راه است ،یلدایی که هندوانه خوردن در آغوش گرم خانواده صفایی دیگر دارد

یلدایی که لحظه به لحظه اش سرشار از خاطره،هیاهو،طراوت و زیبایی است

یلدا مبارک

نوشته ای از زینب افراطی،آموزشگاه نجمه(س)

یلدایی دیگر در راه است یلدایی پراز خاطرات زیبا و بیاد ماندنی،خاطراتی شیرین تر از عسل آن هم در کنار پدر بزرگ و مادر بزرگ

یلدایی پر از قصه،قصه های قشنگ و رنگارنگ

قصه هایی که  درهر کدام رازی نهفته است؛رازهایی چون الماس در خشان با ارزش

یلدا با کوله باری پر از هندوانه ،پر از میوه و شیرینی و آجیل در راه است

دوباره میتوان گرمای کرسی مادر بزرگ را حس کرد که همه را دورش جمع کرده است

طولانی ترین و لذت بخش ترین شب سال ،شبی که مژده ی آمدن برف های نقره ای را به همه می دهد ،مژده ی بازی و شور و نشاط را...

خبر آمدن کوله بار پراز سرما و نقل های برفی ننه سرما را...

یلدایتان خوش

 نوشته ای از محدثه رمضانی،آموزشگاه نجمه(س(

در این روزهای پاییزی که برگ های رنگارنگ دست از دامن شاخه ها رها می  کنند ، دلها نیز از ساحل وابستگی ها ی کودکانه رها و به استقبال یلدایی دیگر می رود.

یلدا یعنی تجلی در کنار هم بودن و مهربانی،یلدا یعنی شب نشینی های شبانه و هیاهوی کودکانه و چه زیباست چشم های دریایی کودکان در این شب پرمهر و محبت،در این شب پر امید و خنده...

قلب های لبریز از عشقمان برای یکدیگر می تپد و افکارمان آیینه های جاری هستند مثل رود...

در شب یلدا دل ها بی انتهاست تا کران آسمان... و چه دیدنی است دانه های یاقوتی انار در ظرف بلور و بوی خوش همدلی و صفا در فضای خانه

الفبای انتظار نیز در این شب طولانی کمر خم می کند و دیگر قادر به توصیف این شب که دلها به عشق بودن می تپد نیست

نوشته ای از نرگس باقری،آموزشگاه نجمه(س)

یلدایی دیگر در راه است شبی طولانی که در زمین و آسمان غوغایی بپا می کند،آسمان هیاهوی دیگری دارد و ستارگان با شور و نشاط و شادابی فراوان بر فرش آسمان می غلتند و بازی می کنند،ماه پرنور تر از همیشه می تابد و نورش را با پاکدلی و صفا به مردم هدیه می دهد و سحر که امشب شب انتظار اوست در فراق دیدن زمین می نشیند و لحظه شماری می کند غافل ازین که مردم منتظرش نیستند.

در زمین هیاهویی پرشورتر از آسمان برپاست.

شب یلدا شب رؤیایی کودکان است که با مدادرنگی زیبایشان آن را طراحی می کنند ،خورشید را می کشند که به پنجره انگشت می زند و منتظر لحظه ی طلوع است.

نوشته ای از فاطمه دادپور،آموزشگاه نجمه(س(

وقت لحظه شماری رسیده است دوشنبه،سه شنبه،چهارشنبه پنجشنبه....

می رسیم به شب یلدا!!!!!!!!!!!!بلندترین شب سال شبی پراز شور و نشاط

شبی که همه در خانه بزرگتر ها جمع می شوند و بلندترین شب سال را در کنار یکدیگر سپری می کند

در شهر ما هنوز هم رسم زیر کرسی نشستن در شب یلدا پابرجاست و عجیب تر آن که هرچه جمعیت زیاد باشد باز هم یک جا و زیر یک کرسی می نشینند و شادند....

هندوانه،آجیل ،انار،شیرینی،داستان های قدیمی همه و همه در این شب شکوه خاصی دارد

همیشه دوست داشتم شب یلدا برفی ببارد و زیبایی این شب بیاد ماندنی را دوچندان کند ،زیر کرسی بنشینیم و پرده هار ار کنار بزنیم ،دانه های سفید و نقره ای برف را که چون گل بر دامن زمین می نشینند نظاره کنیم و از دیدن ان به وجد بیاییم

نوشته ای از سمانه خیاط،آموزشگاه نجمه(س)

روزها از پی هم گذشت و فرصت ها از کف رفت...

هرچه كاشتيم برنداشتيم،هرچه خورديم،چه بسيار گلوگيرمان شد،يا دل درد گرفتيم و آه و ناله مان به

هوا برخاست.هرچه آمديم،ديربود و برجا مانديم.هربار دويديم،عقب مانديم و يادمان رفت.

هرچه گفتيم،صدايمان ته حلق مان جا ماند و تارهاي خشكيده مان به هم گره خوردند."

ما از سايه هايمان عقب مانديم؛با دست هايي خالي و دل هايي خالي تر به امید رحمتش نشستیم

خداوند گفت:"پابياوريد،آورديم،اما چه دير!دست بياوريد،آورديم،اما چقدر خالي!دل بياوريد،چه فايده؛

حالي كه نداشت.حسي كه نبود و عاطفه اي كه مثل مرداب شده بود!"

ته دره بوديم و گفتيم:چقدردل و دست بياوريم براي دعا و ديدنت كه نگاهمان كني و بالايمان بکشي؟

گفتيم:چقدر گام برداریم براي دويدن به سمت افق نگاهت و براي ايستادن و زيارتت كه جوابمان

بدهي؟

گفتيم:چند تا چشم بياوريم و چقدر آنها را به اشك بنشانيم و چند بار در تو غرق شان سازيم و به خاطر

تو سوزناكشان كنيم كه صدايمان كني؟

ازاين جا تا مهر تو فاصله ها بسيار شده اند.ما ديركرده ايم.ما عقب مانده ايم.خدايا فرصت ها تمام

شدند و ما تمام تر...

فرصت ها از ما فاصله گرفته اند؛اما... هنوز دير نيست.بايد برخيزیم!"هنوز شاید فرصتی باشد ،

و این شعر زیبای قیصر دلم را آرام می کند:

سراپا اگر زرد و پژمرده ايم
ولی دل به پاييز نسپرده ايم

چو گلدان خالی لب پنجره
پر از خاطرات ترک خورده ايم

اگر داغ دل بود ما ديده ايم
اگرخون دل بود ما خورده ايم

اگر دل دليل است اورده ايم
اگر داغ شرط است ما برده ايم

اگر دشنه دشمنان گردنيم
اگر خنجر دوستان گرده ايم

گواهی بخواهيد اينک گواه:
همين زخم هايی که نشمرده ايم!

دلی سربلندوسری سر به زير
از اين دست عمری به سر برده ايم.

زندگي زيباست،دل پر از تمنا و عشق.بايد تسليم خواسته ها شد،بايد...

"افسوس كه فرصت هارنگ باخته اند،افسوس!"

یادم می آید معلم مهربانم بالاي صفحه كتابي كه سال ها پيش به من هديه داد،نوشته بود:

"امروز هوا صاف و آرام است؛اما شايد فردا طوفاني شود.اگر طوفان بيايد،فرصت هاي طلايي ما

را مي بلعند.آيا فكري كرده ايم؟آيا فرصت ها از ما گريزان نشده اند؟"

در فكر بودم كه روحاني مسجد از پشت بلندگو يك صفحه از نهج البلاغه را مي خواند:

"فرصت ها همچون عبور ابرها مي گذرند؛پس فرصت هاي نيك را غنيمت بشماريد."

من حس كردم هنوز دير نشده،پاهايم پرتوانند.نبض هايم پر از تپش اند.بايد برخيزم...

صدايی در گوشم پيچيد:"تو را دوست دارم و دست ها و پاها و دلت را...براي رفتن عجله كن.

چشم هايت به خواب نروند!

لحظه ها را يكي يكي شكار كن...زندگي پر از فرصت هاي زيباست...

 خدایا شکرت

حرفی از حرف هایم بین چشم های بیمارت گم شده.....واژه ای از نوشته هایم

در گلوی نیزه های پلک هایت گم شده.....من تمام نقطه های عطف زندگی ام....

تمام دانه های تسبیح بندگی ام در ستاره های گونه های خیس تو گم شده.....

ایستاده ام تا قدم هایم را استوار ببینی...تا رد پایم را سنگین و با وقار ببینی.....

من ایستاده ام تا تداوم مهربانی هایم را ببینی...

اما...کمرم با این همه اشتیاق ایستادن ،در هیاهوی زلف هایت خم شده....

تو کی می توانی دور شوی از چشم هایم وقتی همیشه در نفس های نگاهم قدم می زنی....

تو کی می توانی نباشی زیر چتر حرف هایم وقتی که واژه واژه برایم عطر دلنوشته ای.....

تو همان قرار روز های آرامشی...من همان شاعر بلای بی زبانم....

تو همان روحی و همان میم مالکیتی...من همان صدای پر پیچ و خمم.....

با من بگو...بگو تا بدانم...اگر قرار است باران ببارد مراقب آسمان باشم.....ا

اگر قرار است زندگی سرازیر شود مراقب ریشه های نوجوان باشم....

با من بگو خورشید قصد سوختن دارد یا نه !.....این طلوع قصد آمدن دارد یا نه !......

بگو تا حساب دلم را بدانم.....تو قرار است کجا قدم بگذاری تا بلاگردانت شوم.....

می گویی؟.....بگو من زنده ام هنوز؟.......

در وصف پدر

از کوچه باغ بی کسی ام،از خلوت رؤیاهایم،از بطن لحظه های ترک خورده ی دنیایم و از پشت ثانیه های به بلوغ رسیده ی خاطراتم گیتار قلبم را می نوازم و مهتاب شبانه ام را تابان می کنم

زجر پنهان اشک هایم را به سکوت جاده ی زندگی ام هدیه می کنم،چشمه ی چشمانم پراز اشک شوق می شود ،نام زیبایش را بر روی گلی می نگارم و بررودخانه ی مهر روانه می کنم

پدر عزیزم دوستت دارم ،پدر!ستاره ی پرنور دنیایم را بر روی ستارگان دستان پرمهرت حک میکنم ،مهتاب رؤیاهاییم را بر روی قالیچه ی زیبای روزگارت می تابانم ،نقش ماهی های قرمز تنگ بلوری ام را بر روی حوض کوچک خاطراتت می نگارم ،طومار سپیده دم زندگی ام را با مهربانی هایت عطرآگین می کنم،تبسمت را بر روی گلبرگ گل عشق گلستان وجودم می نگارم

ای پدر!تو به من آموختی چگونه آهنگ زندگی را بنوازم ،به من آموختی چگونه پا بر جاده ی زندگی گذارم ،به من آموختی چگونه ترنم گل های مهربانی را در زندگی ام گوش بسپارم پس دریای مهرت را با هیچ اقیانوسی عوض نمی کنم

دوستت دارم پدر،روزت مبارک

نوشته ای از زهرا رجبیان

پدرم ،با تو لحظه هایم  شیرین است چون شیرینی یک روز قشنگ،چشمانت زیباست مانند زیبایی یک غنچه ی باز؛تمام دنیای من پینه ی دستان توست ؛تمام زندگی من گلخندی زیباست که هر روز صبح بر روی چهره ام می پاشی؛تمام رؤیای من رؤیای چشمانت است

مهربانم،هرچه عطر گل یاس به نام تو،هرچه حرف زیباست به پایت میریزم،هرچه شب پرستاره است تقدیمت می کنم و می دانم اگر تمام زیبایی های دنیا را به پایت بریزم به لبخند زیبای کنج لبت نمی ارزد. تو همیشه به من آموختی پراز آینه باشم ،پر از شادی،آموختی خوبی های دنیا را از شفاف ترین آیینه ها در دیدگان مهربانت بکاوم من از تو آموختم در غم و شادی لبخند بزنم

پس وقتی دلتنگت می شوم لبخند را می توان از چشمانم خواند پدرم من از تو آموختم ،می آموزم و خواهم آموخت تمام خوبی ها را

نوشته ای از فاطمه شاهرخی

دوباره واژه پدر بر لبانم جاری می شود و وجودم غرق در عشقش می گردد،وجودی که همیشه ستایشش می کنم...

ای پدر!ای که فضای سینه ام را از بوی دل انگیز عشق عطرآگین کردی کاش تا ابد کنارم بودی و می دانستی نبض من بعد از عشق به خدا برای تو می زند

دلتنگ دیدارت هستم گرچه از حصار تنهاییم برایت می نویسم

از خاطرات خوشی سخن می گویم که تو محوشان کردی ،از شروعی می نویسم که پایانی برای آن نیست،از آن همه دلبستگی،دیوانگی....

باور کن ای مهربانم تا ابد چشم به راهت می مانم گرچه رفتی و با یک دنیا غم تنهایم گذاشتی اما فکر اینکه چگونه بعد از تو به سر کنم دیوانه ام می کند تو رفتی بی آنکه بدانی در حد پرستش دوستت داشتم

آه ای زمان آخرین بازیت را با من کردی و تنها دلخوشیم را از من گرفتی....

نوشته ای از نجمه قلی پور

چه زیباست کلمه ی پدر ،آن بزرگترین سایبان زندگی ،آن اقیانوس مهربانی ،او که برای راحتی فرزندش سختی ها را به جان و دل می خرد و برای کسب روزی حلال تلاش می کند ،او که امید به زندگی را در وجودمان بارور می سازد و صفا بخش وجود فرزندان است وقتی به دستان پرتلاشش می نگرم،وقتی به چهره ی خسته از کارش خیره می شوم ،وقتی بر لباش که ذکر خدا را نجوا می کند ،چشم می دوزم نمی دوانم چگونه  خدایم را شکر گویم ،او که آفریننده ی وجودی است که برایم زندگی بخش است.همیشه وقتی از خانه بیرون می رود به انتظارش می نشینم تا دوباره چهره ی زیبایش را ببینم و دستان پرمهرش را ببوسم دستانی که از همان آغاز زندگیم همراه دستان مادرم در دستم بود و بسان دوبال کبوتر برای پرواز و اوج گرفتن بدان محتاج بودم

اینک در آستانه ی روز پدر بر دستان فداکارش بوسه می زنم و برای سلامتی اش دعا می کنم و برای پدرانی که از دنیا رفته اند امید آمرزش دارم سایبان زندگیم را دوست دارم و تا ابد زحماتش را فراموش نخواهم کرد

نوشته ای از حمیده اسماعیل زاده

پدر ای کسی که قلبت آینه ی محبت و چشمانت به زلالی آب های روان است نامت مظهر صداقت و مهر و وفاست و قلبت سرچشمه ی خوبی ها و پاکی هاست

ای کشتیبان دریای زندگی که با تلاش و همتت مارا به ساحل خوشبختی می بری و از غرق شدن در امواج متلاطم گرفتاری ها نجاتمان می دهی ای استوار چون کوه و ای هم بازی دوران کودکی ،با تمام وجودم نامت را صدا می زنم و می گویم "دوستت دارم"نه برای اینکه دوستم داری که لایق دوست داشتنی

نوشته ای از محدثه احمد پور

ای پدر ای آیینه ی خوبی ها از نگاهت تلاش و کوشش را حس می کنم تو را می ستایم و نام پرمهر و عطوفتت را در سینه ام حک می کنم،در برق نگاهت ،آرامش و محبتی را احساس می کنم که آن را با دنیا عوض نمی کنم

ای تنها دلیل زندگیم ای هستی ام،ای تمام وجودم!ای ستاره درخشان شب های تاریکم که آسمان قلبم را روشن و افروخته کرده ای با تمام وجودم دوستت دارم

نوشته ای از مینا ملایی شمس

دلنوشته های دانش آموزان در "مقام معلم"

آموزشگاه راهنمایی نجمه(س)کاخک

معلم مهربانم،ازروزازل کلام وحی مرواریدهای هدایت رابردل پیامبرپاشیدوندای آسمانی «ن.والقلم ومایسطرون»رابرپهنه ی زمین وزمینیان پاشید.وتودرمیدان یکه تازی هدایت قدبرافراشتی وعشق باتوآغازشد.

کلاس خاطره هابایادتوجان گرفت ونابینایان راباالفبای زندگی به دنیای زیبای دانایی هدایت کردی وتوانایی شان آموختی.تودرسپیدی برگ های دفترخاطرات دلم جریان داری توباکوله باری ازمهربه میدان نبردباسیاهی وتاریکی آمدی وماتشنگان رادروادی محبت وآموختن سیراب نمودی.

ای معلم چه زیبابودالفبای مهرت برآسمان دل ما وبارش باران بردل کویرتاریکی ما.

توقطره قطره برسطح ترک خورده ی زمین دلمان باریدی وعلم رابه این کویرهدیه کردی وکلمات درذهن ماجوانه زدند.آموختن ونوشتن ودانستن رایادگرفتیم.نگاه زیبای تومکتب مهرورزی بودوماشاگردان حجره های دانش چشمهایت بودیم که دست دردستت نهادیم تاراه پرپیچ وخم زندگی رابرایمان عارفانه وصادقانه تفسیرنمایی.تودرفرازونشیب های زندگی همراهمیمان کردی تادریخبندان جهالت درجانزنیم.

واینک ای معلم،چراغ دانشی که دردست ماست روشنایی ازتوداردوعطروبوی پیامبری ورسالتی که نشانه های استوارت خودنمایی می کند.

روزت مبارک

نوشته ای م.مقیمی،پایه سوم راهنمایی

   اگرمعلم بودم...

اگر معلم بودم دفتر عشق و صمیمیت را با آمیزه ای از جنس مهر و محبت در چشمه های پرجوش وخروش نونهالان باغ بهشت روانه می کردم ونگاه پرسان وتشنه ی آنان را با آب کوزه ی علم و دانش سیراب می نمودم

اگر معلم بودم دفتر علم و دانش را در دنیای پرهیاهوی کودکان حک می کردم و به دانش آموزان باغ بهشت،برروی پل لغزان زندگی ،کنار درخت بیدی که سایه اش را بر روی آب های صاف و زلال رودخانه ی معرفت انداخته بود درس شهامت ورشادت می دادم .

اگر معلم بودم به دانش آموزان می گفتم  تکبر نفرت دروغ را هیچ وقت در زندگی به کارنبندند و

بارها بر روی گلبرگ گل مهر می نوشتم و با باد رهسپارش می کردم.

گاهی حال و هوای دل بچه ها را خدایی می کردم و سپیده دم عشق قلبیشان را با یاد صاحب

الزمان عطراگین نموده وعطر شب بوهای احساسشان را در بی پروا در آسمان حقیقت رها می کردم.

اگر معلم بودم نور نقره ای فام مهتاب را چون امید در آسمان قلبشان تابان می کردم و ظرف های بلوری و نقره ای رنگ دوستی راپر از گل های بنفشه می کردم ودر گلستان مهربانی هایشان رها می نمودم تا همیشه مثل یک رویای ناتمام برایشان باقی بماند .

  نوشته ای از زهرا رجبیان،پایه سوم راهنمایی

عقربه های ساعتی که شماته اش یک صلیب طلایی بود ،داشت در اسکله ی هفت و بیست و پنج دقیقه لنگر می انداخت.که با سلامی دوباره دیدگانم را مهمان چهره ی زیبایش کردم

آن روز برای اولین بار دل از شهر کتاب و درس بریدم و ساعتی در خود پرسه زدم

با صدایش پا از کویر بی انتهای خیال بیرون گذاشتم و افکارم را تنها گذاشتم و به او که داشت از من می پرسید ،نگریستم با ترس پا به کوچه ی اقاقیا نهادم و با توضیحی مفصل به آسانی آن پی بردم ،ابتدا غوغا ی درونم را با سکوت دل انگیز کلاس شستم و ریه هایم را با عطر گل های هزار رنگی که بر در و دیوار دلم ۀویخته بود ،پرکردم بعد پاسخگوی همهی خواسته های شدم و آنگاه آرام بر روی تکیه گاه همیشگی ام لمیدم.

بی درنگ به او نگاه کردم ،فکر کردم ...با لبخندی که وصله ی چهره ی زیبایش بود آموخته هایش را به ما عرضه می کرد و گاه گاهی در اوج سخنانش نفسی تازه می کرد و آنگاه که تمام شد کنار پرده ی سبز رنگ کنار پنجره ایستاد ناگهان صدای مهیبی مهم را به خود جلب کرد،چشمانم به زیرپاهایم خیره شد پس با عجله خم دم و کتاب قطوری که زیر میزم افتاده بود را برداشتم و دقایقی بعد دوباره چشم هایم را به چشمان زیبلیش دوختم و روزش را عاشقانه تبریک گفتم...

نوشته ای از فاطمه شاهرخی،پایه سوم راهنمایی

معلم،توآن همه ای که من خدارابه توسوگندمی دهم.

ای چشمه کویر،ای چراغ معرفت وای نوربی همتای هدایت.کاش قدرت آن راداشتم که ذره ای ازفداکاری هایت راجبران نمایم.آفرینش انسان باخواندن آغازشدوبزرگ معلم هستی،بودن رانتیجه آموختن وبکاربستن آن دانست تاجایی که حضرت علی(ع)خودرابنده کسی می دانندکه ایشان راکلمه ای بیاموزد.

دروصف مقام توچه می توانم بگویم جزآنکه روزت رابه خداتبریک گویم.کسی که این مقام رابه توبخشیدمی تواندتوراتوصیف کند.توایی که الفبای انسانیت رابه من آموختی.خودسوختی تنارشدکردن مارانظاره کنی.ازوجودت گذشتی تاوجودمان راارج نهی.لبخندلبانت رابرقلب من نشاندی تادرخت دوستی ومحبت دروجودمان ریشه دواند.

محبت مادرانه رادروجودمان کاشتی تابتوانیم بهترین فرزندبرای مادرانمان باشیم.دستمان رابگیرتابتوانیم درسایه ی وجودت بهترین بنده ی خداباشیم.معلمم،ای خداگونه ام،وجودت برایم مایه ی خیرورحمت است.نگاهت،مظهرلطافت ومهربانی است وقلمت هدایت شده ی اشرف مخلوقات شدن.

پیشاپیش روزت گرامی،دلت بهاری وعمرت جاودان باد.

نوشته ای ازنگین گوهری،پایه سوم راهنمایی

تنهایی هایم پرازسکوت اندوسکوتم پرازحرف های ناگفته

حرفهایم رادرگنج قلبم انباشته می کنم تاروزی بتوانم بارهاکردنشان قلبم راسبک کنم.سخن هایم رافقط درتاریکی وباخودمی توانم بگویم.بااوکه هستم فکرمی کنم پاک ترین انسان گیتی ام.می دانم روزی دستم رامی گیردومرابه سوی جاده خوشبختی می راند.رویایم رابه واقعیت تبدیل می کندواشک راازچشمانم می زداید.وبه جای آن برق شادی درآن می نشاندمی دانم که اگرخداوندآرزویی رادل کسی بیندازد به اوتوان رسیدن به آن راهم می دهد.

ای معلم ای دوست مهربانم،ازتومی خواهم بگذاری که این بذرمحبتی راکه دردلم نسبت به خودکاشته ای  به گلی تبدیل شودوهمیشه دردلم بماندوبه من قدرتی ده تاهمیشه بدان آبی دهم تاخشک نگرددوهمیشه یادت درذهنم ماندگار باشد.

نوشته ای ازنجمه قلی پو،پایه سوم راهنمایی

معلم بهترین یار من

به نام خدایی که معلم وآفریننده ی همه ی موجودات روی زمین است.

معلم کلمه ای زیباست که مفهوم عشق،صداقت،مهربانی رادرخودگنجانده است وهرلحظه چون شمعی فروزان می سوزداماباعشق ودست پرمحبت خودهرلحظه برتخته سیاه قلب هاچیزی می نگارد.صدای دلنشینش همیشه برایم آشناست ومن نیزبه این وجود سراسر محبتش افتخارمی کنم.

معلم مانندباغبانی است که هرلحظه گلها را سیراب می کندتاهرروزبیشتر رشدنماید وسیراب گردد.

صدای دلنشین معلم را،هرلحظه بیش تردوست دارم که درس های زندگی رابه مامی آموزدوهمیشه کلاس درس راباصدای زیبایش دوست دارم ومن تلاش اورابرای همیشه به ذهن می سپارم تانامش برای همیشه درخاطرم بماندوهیچ گاه پاک نگردد و در آخرین جمله می گویم:

معلم،ای آفاق خوبی هادوستت دارم

نوشته ای ازوحیده قائمی،پایه سوم راهنمایی

معلم عزیزم،ای چراغ پرفروزعلم ودانش،آینده ی روشن خودرامدیون توهستم.قلبم راتقدیم تومی کنم به این دلیل که توعلم و دانشت راتقدیم من کردی.برگه های سفیدذهنم رابااین امیدکه درکنارتوهستم ورق می زنم؛زیراتوبدون هیچ مانعی باران دانشت رابرسرمن فروریختی.تومهری به پاکی آسمان داری،این راازچهره مهربانت می فهمم.توچراغی هستی که مرابانورت درراه رسیدن به هدفم یاری می کنم وهمیشه فروزان خواهی ماند.

توچون مادری هستی که مراازگهواره تا گورباعلم ودانش همراهی کردی.معلم،ای شریک رنج وغم های من،توطبیبی هستی که آلودگی جهل ونادانی رابانورهدایت خویش ازذهنم پاک کردی ومرابه قله افتخاررساندی.

نوشته ای ازمحدثه زارعی،پایه سوم راهنمایی

اگرمعلم بودم عشق ومحبت رادرمیان نونهالان ودانش آموزان خویش پدیدارساخته وکفرونفرت رامحومی کردم.

اگرمعلم بودم علم ودانش وادب رادرقلب تمام کودکان حک می کردم.

اگرمعلم بودم کوزه ای ازعلم وآبی ازدانش رابرگلهای زیبای هستی گوارامی ساختم.

اگرمعلم بودم قلب نونهالان راازیادونام خداپرمی کردم وشرک وشیطان راازقلب هایشان روانه می ساختم.

اگرمعلم بودم بسیارصاف وزلال همچون آسمان ،صداقت را ارزانیدانش آموزانم می کردم تاآنان  اخلاق زندگی رابیاموزند.

اگرمعلم بودم گیتارعلم ودانش رامی نواختم وباباد رهسپارمی کردم تاآوای آن رادرتمام جهان بپراکنم.

اگرمعلم بودم دانش آموزان راتشویق به ساختن پلی به سوی خدامی کردم تابتوانم آنان راازفرش به عرش به سوی خداراهنمایی کنم.

اگرمعلم بودم مانندآینه ای،علم ودانش وادب رابازتاب می دادم ونفرت ونادانی وسستی رادر هم می شکستم

اگرمعلم بودم به دانش آموزانم می آموختم که:غمهایشان رابرروی شن های ساحلی قلبشان بنویسندتابادآن هاراببردوشادی هایشان رابرروی تخته سنگی روی ساحل دریای قلبشان حک کنندتا ماندگار شود

اگرمعلم بودم قلبهای نونهالان راهمچون سپهر،سیمگون می ساختم.

نوشته ای ازالهام صمیمی،پایه سوم راهنمایی

ای معلم،ای نسیم صبا،توبااندیشه های بهاریت،جویبارزلال قلم رابر صفحه  روشن کاغذجاری می سازی وبانغمه دل نشین کلامت جوانه اندیشه رابارورساخته وسبدسبدمیوه  به شفافیت و درخشندگی

خورشیدبه ارمغان می آوری.
اردیبهشت ماه بانفس پیامبرگونه ات جوانه می زند.تومی آیی تاخورشیدآگاهی رادرقلب های حاصل خیزفرزندان سرزمین شان بکاری .دستان سپیدت برپیکره تخته سیاه نورمی پاشدوالفبای روشنی رادراذهان تاریک حک می کند.
ای سنگ صبورغم های پروانه ها،این گونه که عاشقانه به رویشمان کمربسته ای،دیرنیست که ازهرگوشه این خاک،صنوبرانی سربلند،گیسوان طلایی خورشیددانش راشانه بزنندوستاره های فروزان پژوهش،ازچشمان آگاه همین نوباوه گان بزرگ اندیشه،روشنی بخش رصدخانه های تاریک جهان گردد.
ای فرستادگان دانایی!بهارتان خوش،قلمتان سبزواندیشه هایتان بهاری باد...

نوشته ای ازاسماءجاهد،پایه سوم راهنمایی

گر معلم بودم،سعی می کردم مظهر عشق و صفا و صمیمیت باشم تا دانش آموزان در عشقم غرق شوندو حرف های دلم را آن گونه بر صفحه ی ضمیرشان حک می کردم که هرگز گرد فراموشی نگیرد.روی گلبرگ های زندگی خوب و نیک بودن را رقم میزدم و در صدف خاک گرفته ی قلبم مروارید هستی را نشان می دادم تا با صمیمیت و سادگی دلم با خبر شوند.اگر معلم بودم فانوس فروزان لحظه های تاریک دانش آموزانم می شدم تا راه را بیابند.

اگر معلم بودم....

نوشته ای از فریبا شرفی،پایه سوم راهنمایی

ای معلم ای شمع فروزان ،ای چراغ راه ما و ای آفتاب مهربانی

راه و رسم رسیدن به خدا را پیش پای ما گذاشتی و خانه ی دوست را نشانمان دادی

تو بودی که یادمان دادی احتیاط کنیم اما نترسیم،شرم کنیم اما از آموختن شرمنده نباشیم

واقع نگر باشیم اما گستاخی نکنیم،یادمان دادی چشم هایمان را به روی عیب های پنهان مردم ببندیم و همیشه قلب مهربانمان به روی مردم نیازمند باز باشد

ای معلم عزیزم:

هرچه باشیم،هرکجا باشیم و هرکجا برویم همه ی فصل های زندگی ما آکنده از عطر یادت خواهد بود مگر می شود خاطره ی باران از یاد بیابان برود؟

نوشته ای از نازنین تاتار،پایه سوم راهنمایی

ای کاش معلم بودم وهمچون شمعی فروزان درکوچه های تاریک قلب دانش آموزانم راه می یافتم که برای رسیدن به هدف وموفقیت بیشترین تلاش  کنندوحتی ازکوچک ترین تلاشی هم دریغ نمی کند.

می دانم که معلم همچون ستاره ی امیدآسمان بی کران قلبم است.پس می کوشم تاروزی خودنیزستاره ی امیدی برای دیگران باشم.معلم همچون باغبانی که باکاشتن بذردرزمین ورسیدن به آن،ما رابه اوج می رساندوفرزندان ایران زمین همچون بذری که پس ازمدتی به میوه ای زیباتبدیل می شوند

پس می آموزم ومی کوشم تابرپله های بعدی زندگی با صلابت پای گذارم تاروزی خودرادرجایگاه معلمی ببینم واگرمعلم بودم باتمام وجودبرای فرزندان آینده کشورمی کوشم تاآینده ای بهتروسرافرازترداشته باشند.

نوشته ای ازفاطمه عیدی،پایه سوم راهنمایی

وقتی به کلاس پا می گذارد،بهاربانسیم نفس هایش می شکفد.بااوآسمان می بارد،چشمه می جوشد،نسیم می وزدوآفتاب سفره مهربان خویش را می گشاید.قلبش خانه مهربانی است وباسرانگشت خویش به افق های دوراشاره می کند؛افق هایی که پرازتپش رنگارنگ پروانه هاست.

ازخانه تامدرسه باهرگام به بهشت نزدیک ترمی شود.باقلمش مشق عشق می نویسد،عشقی که ابتداوانتهاندارد.

معلم عزیزم،هرچه باشیم وهرکجاباشیم همه فصل های زندگی ماآکنده ازعطریادشماخواهدبود.مگرمی شودخاطره ی باران ازیادبیابان برود؟

نوشته ای ازنرگس باقری،پایه دوم راهنمایی

سلام معلم عزیزم،نمی دانم از کجا و چگونه شروع کنم چون محبت های شما آن قدر فراوان است که قلم قدرت نوشتن و کاغذ گنجایش توصیفش را ندارد دوستتان دارم ،آن قدر که یک فرزند به مادرش

چون پا به کلاس می گذارید با چهره ای گشاده و تبسمی شیرین بر لب،آرامشی دیگر دارم،با نگاه مادرانه و مهربانتان احساس امنیت می کنم و حضورتان لذت بخش است ،نصیحت هایتان را با جان می خرم و حس دلسوزیتان را به خوبی درک می کنم

معلم عزیزم!چگونه می توانم قدردان این همه محبت هایتان باشم ،سعی می کنم با انجام به موقع وظایفم و با درس خواندنم گوشه ای از این زحمات را جبران کنم

روزتان را تبریک گفته و سلامتی و موفقیت شما را از خداوند متعال خواستارم

معلم عزیزم یادتان همیشه در ذهنم،عشقتان در قلبم و عطر مهربانیتان همواره در وجودم جاریست

آنکه هیچ گاه زحمات شما را فراموش نخواهد کرد دانش آموز کوچکتان....

نوشته ای از حمیده اسماعیل زاده،پایه دوم راهنمایی

معلم،ای همدم و مونس لحظات تنهایی ام،ای آنکه سالهای عمرت را صرف آموختن کردی و اندیشه هایت را در اختیار ما گذاشتی

تو که هرگز نگاهت از ما رو گردان نبود  ،لبخند برلبانت جاری بود و مهر و محبت تو پاسخ سوال های بی جوابمان بود

ما در کلاس درس  الفبای زندگی را ازچشمه ی نگاهت می آموختیم  و  چون پایان می گرفت و عطر نگاهت را  از ما می گرفتی کلاس آن گرمی و شوق خود را از دست می داد و دلها دیگر آن همه طراوت را نداشت

تو بودی که به من آموختی با چند خط کوچک خانه ای زیبا بکشم  و آسمانی آبی از جنس صفا و یکدلی ،تو الفبا را با تمام صبر و بردباریت به من آموختی ،الفبای زندگی را ،الفبای عشق و مهر و عطوفت را

من از تو درس ها آموختم ای معلم اخلاق ،روزت گرامی باد

نوشته ای از فاطمه دادپور،پایه دوم راهنمایی

سلامی به پاکی آسمان،به زلالی آب وگرمی آفتاب به پیشگاه انسانی که خوبی هایش راباهیچ واژه ای نمی توان وصف کرد.کاش می توانستم بگویم که چقدروجودت برایم مایه آرامش وحرف هایت برایم سرشارازآواززندگی است،اگرتونبودی زندگی معنایی نداشت توبودی که به من درس ایثاردادی واین ایثاررا من درچهره تووقتی ازشدت خستگی رمقی دروجودت نبود وبازباحوصله به حرفهایم گوش می دادی احساس می کردم.

من بانگاه توبه دریچه ی دنیا نگریستم وباتولحظه به لحظه الفبای مهربانی راروی دفتری ازوجودم نگاشتم وبازهم دوباره می توانم بگویم که واژه هاچقدرناچیزاند برای وصف تو...

نوشته ای ازملیحه سرحدی،پایه دوم راهنمایی

سلام بر تو که چون مادری عزیز بریم عشق و محبت را به ارمغان می آوری

به مادر عزیزی که ماه هاست تحملم می کند  و با تمام خوبی و بدی هایم خم به ابرو نمی آورد او که ستاره درخشان قلب من است و با لبخندی زیبا درس زندگانی را به من می آموزد ،درس عشق و ادب را ،درس مهر و صفا را ،درس ایثار و از خود گذشتگی را

مادری که نفسش به من آرامش می دهد و هرچه بکوشم نمی توانم اندکی از مهر و محبتش را جبران کنم و کاش می توانستم قدردان زحماتش باشم

 

نوشته ای از محدثه شریفی ،پایه دوم راهنمایی

بسم الله الرحمن الرحیم

ن.والقلم ومایسطرون.قسم به قلم وآنچه می نویسد.خداوندبزرگ دراین آیه قران ارزش واهمیت آموختن رابیان می کند.به قلم وآنچه می نویسدقسم می خوردچه کسی بایدنوشتن راآموزش دهد.معلم، همان معلمی که دوستمان است.آفرین براولین معلم جهان که خواندن رابه نبی مکرم اسلام آموخت.پیامبری که به مدرسه نرفته  خواندن آموخت

وسلام برتوای معلم که چراغ هدایت انسان هستی.چراغی که مسیرتاریک زندگی انسان رابامشعل نورانی علم ودانش روشن می کند.معلم همان مادری دلسوزبرای آموختن ازجان خودسرمایه گذاشته تادرکنارشمع وجودشان ،مانوجوانان رابهره مندسازند،چون خورشیدرابه مانشان می دهند.با افتخاربردستان معلمین خودبوسه می زنم .

درارزش مقام معلم همین بس است که حضرت علی(ع)می فرمایند:«هرکس مرایک حرف بیاموزدمرایک عمربنده خویش می سازد».

نوشته ای ازفاطمه رستمی،پایه دوم راهنمایی

"معلم ستاره ای درخشان در ظلمات شب"
ای معلم توراسپاس...
ای آغازبی پایان،ای وجودبی کران،ای والامقام،ای فراترازکلام،توراسپاس...
ای که همچون باران بر کویرخشک اندیشه ام باریدی،سپاست می گویم.    
تورابه اندازه ی تمام مهربانی هایت سپاس می گویم.
ای معلم خوبم،ای دریای محبت،ای دارنده ی آسمانی ترین عشق ها،
ای دشت ایثاروفداکاری این تویی که بادستان پر عطوفت گلهای علم وایمان را درگلستان وجودم می پرورانی.
پس تو ای معلم تورابه وسعت نامت سپاس می گویم،همان نامی که چهار حرف بیشترندارد اما کشیدن هر حرف وصدایش زمانی به وسعت تاریخ نیاز دارد....

زهرا خواجگی،کلاس اول راهنمایی

معلم چشمه ای جوشان و خروشان است که با جوش و خروشش به سد جهل و نادانی ما برمی خورد و آن را در هم می شکند و به ما درس زندگی و رستگاری می دهد

معلم!دست های تو،چشم هایت و حتی نفس هایت امیدبخش است،هربار که با لبخندت وارد کلاس می شوی مثل این است که شادی را چون نسیمی ملایم همه جا می گسترانی و چه با اقتدار به ما درس خوب زیستن می آموزی و با رضایتی قلبی پاسخگویمان هستی و دست نوازشگرت را بر سرمان می کشی...

معلم!تو بودی که اولین بار قلم را در دست من جادادی و تشویقم کردی تا بنویسم و چراغ امید را در قلبم روشن نگه داشته ای من تا ابد مدیون زحمات و لطف بی اندازه ی تو هستم و هیچ گاه لحظه لحظه ی با تو بودن را از یاد نخواهم برد.

نوشته ای از زینب ساکنی،پایه اول راهنمایی

سلامی به گرمی آفتاب بر تو که می آموزی و می دانی راه و رسم درست زیستن را

معلم عزیزم من از آن همه صبوری و توانت می آموزم که چگونه صبور باشم و مشکلات را تحمل کنم از صمیم قلب دوستت دارم و به تو عشق می ورزم

معلم مهربانم می خواهم چون گلی خوشبو باشی نه به کوتاهی عمر گل  با همان لطافت و یکرنگی،می خواهم مراببخشی و کوتاهی هایم را ندیده بکیری

و من هم می خواهم کلامت را گرامی بدارم و به آنچه می گویی عمل نمایم

تو چون شمع می سوزی و دست از تلاش برنمی داری و به این همتت افتخار می کنی

تو می دانی که می توانی با دست های پرمهر و عطوفتت،جامعه ای آباد بسازی و بر این سازندگی افتخار کنی

آری تو لبریز از صبوری و استقامت و دلیری هستی

روزت مبارک

نوشته ای از مریم امیریان،پایه اول اهنمایی

دلم می خواهد آینه باشم و همه را در خود ببینم،هرکس را همان طور که هست بی کم و کاست

می خواهم در برابر مسافران نگاهم صبور باشم،اخم ها و فریادهایشان را تحمل کنم

باچشم های بارانی شان بگریم و بغض نگاهشان را بی آنکه ترک بردارم ،تاب بیاورم.

و چه غمگین است لحظه ای که قاب نگاه آخرین مردی می شوم بر جاده ای بی برگشت که با

اتومبیلش به دره ای مه آلود پرت می شود،طاقت نمی آورم و می شکنم و هر قطعه ی شکسته ام

برگی،شاخه ای ،شیشه ی شکسته ای یا موی پریشان در باد مرده ای را در خود جای می دهد .

نگاه من اما گاه آینه ی قدی خانه ای می شود و مأوای زنی غمگین که مرد راهش نیامد و

او سال ها خود را ندید و حالا بعد از آن همه سیاه پوش بودن لباسی رنگی را بر تن خویش می نگرد.

دلم می خواهد آینه ای باشم و همه را غمگین یا شاد در خود ببینم...

چه خوب است مسافران خسته ی"راه"در چشم خانه ی شفاف من گرد و غبار چهره ی خود را ببینند ،

شاید بخواهند بار دیگر که خود را به تماشا می نشینند مثل سبزه یی شسته در باران طراوت یابند.

چه شیرین است آینه ای باشم در دستان کودکی که برای اولین بار خودش را در آن می بیند

و آنقدر آن را به صورتش نزدیک می کند که از خود می ترسد و پا به فرار می گذارد.

یا آینه ای باشم در دستان دخترکی شاد و خندان که بازتابش نور خورشید را در چشم همسایه

به بازی می گیرد و می خندد.

چشمان من گاهی که خسته می شود دوست دارد آینه ی بخت دختر روستایی جوانی باشد که

پای سفره ی عقد در آن عکسی به یادگار می گیرد.

گاهی دلم می خواهد آینه ی کوچکی باشم کنار قرآن که برای خوش یمنی در طاقچه ی خانه ای

خالی که منتظر ساکنان جدید است ،گذاشته می شود.

آری می خواهم آینه باشم تا وقتی کسی نخواست  خودش را ببیند خالی بمانم ....

و هیچ کس نباشم ،هیچ کس....

"لطفا نوشته های دانش آموزان را در ادامه مطلب مطالعه بفرمایید"

بهار هوای آن روز ها را دارد....
نمی دانم چرا وقتی می گویند بهار
می بردم به روزهای خوش کودکی...
گویی من بهار را در کودکی و کودکی را در بهار بخاطر دارم ..
بهار که می آمد ...دلهره می داشتم
لباس های نو...
کفش های نو...
پول های نو...
آدم های نو...
نگه داشتن این همه چیزها دلهره می خواست دیگر ...
من بهار را در شکوفه های حیاطمان می دیدم ...
هروقت که شکوفه می داد فکر می کردم بهار آمده...
و اینک از آن سال ها می گذرد و من
بهار را در پشت پنجره ی اتاقم می بینم ...
شکوفه ها آمده اند اما من ...
در انتظار آینده ی هستم که انتظار مرا می کشد ...
این بار بهار بهانه است برای ماندن در چهار دیواری اتاقم تا برای دفتر و قلمم میزبان خوبی باشم ...
بهــــــآر ! آمدنــتـــــ مبارکـــــ ....!

نوشته ی نسترن نیکبخت

 پنجر ه های دلم را می گشایم تا رایحه ی دل انگیز تو مشامم را پر کند.شادیهایم با تو پایان ناپذیرند.شکوفه هایت به ز یبایی آسمان خداست.با آمدنت پروانه های دلم به پرواز در می آیند و نوید بودن تو را به من می دهند و شکوفه های امید را در دلم شاداب می کنند.هنوز هم یاد تو در وجود سبزه ها و سیبها ت زنده است.هنوز هم سنجدهای سفره ،چشمان منتظرشان را خیره به راه تو دوخته اند . با آمدنت پسته های سربسته شاد میشوند و تو را میهمان لبخند مهربانشان می کنند.دلم می خواهد آیینه باشم مانند تو پاک پاک.دوست دارم چهره ی زیبایت را بر روی آیینه ی دلم طراحی کنم تا باری دگر دلتنگ تو نشوم .

بهارمن! من قلبی برای تپیدن دارم و آن فقط متعلق به توست .تو پر از احساس بارانی و این زیباست
در این شب های نورانی دعایم کن که قلبت چشمه ی جوشان خوبی هاست . غروب من رنگش طلایی است میدانم غم انگیز است اما در شادیهایت باید کلبه ی کوچک سختی ها نیز وجود داشته باشد.

نوشته فاطمه شاهرخی،پایه سوم راهنمایی     

زمستان درحال جمع كردن كوله بارش است.ديگرعروسي زمين به پايان رسيده است.زمستان كوله بارش را برپشت مي نهد و ردپايش راهم پشت سرخودپاك مي كند.

زمستان رادوست دارم اماهمچنان درپي بهاري هستم.

حالا که مشت شکوفه ها باز شده و راز شیرین درخت ها از میان برگ ها پیداست،حالا که قلب باغ ها لبریز از تپش رنگی پروانه هاست
حالا که سیب های سرخ شاخه ها را چراغانی کرده اند
دلمان می لرزد از صدای پای ثانیه های بهار و لحظه هایی که بوی جدایی می دهند حالا همه ی گل ها دست به سویش دارند و قطره های شبنم نقطه چین نام اوست.
ای بهار !تو می آیی و بار دیگر مهربانی ،پرواز،شادی  و ....همراهت هستند
تو با نسیم دل انگیزت دست نوازش بر سر شکوفه ها می کشی
دوستت دارم و ثانیه ها را برای انتظار تو چشم در راهم
نوروزتان مبارک
نوشته ای از نازنین تاتار پایه سوم راهنمایی 

روز ها پشت سر هم می گذرند و هرروز صدای پاهایش نزدیک تر می شود.
بویش را حس می کنم نشانه هایش را بر روی درختان و سبزه ها می بینم .
خانه ها هم انتظارش را می کشند و برای خوشامد گویی خودشان را آماده می کنند.
نمی دانم کی می آید نمی دانم کی انتظارها به پایان می رسد.
سفره ی هفت سین به انتظار نشسته است
ماهی قرمز دیگر حوصله اش سر رفته استت
ساعت لحظه شماری می کند.
ماه چشم به راهش است ، خورشید دلواپس است
همه چشم به راهند تا بیاید .
بیاید نوید بخش نوروزی دیگر و طراوت و شادابی باشد
سال نو پیشاپیش مبارک باد.

سعیده پور سلطانی کاخکی،پایه سوم راهنمایی

لطافت بادهای بهاری صورتم را می نوازد،صدای پای بهار را می شنوم،غنچه ها بهانه گیری می کنند و نسیم آنها را آرام می کند.دریا در دل غوغا یی دارد و امواجش چشم نواز است ،گل ها بوی عطرشان در فضا پیچیده است  آری این بوی بهار است  بوی بیدار شدن طبیعت از خواب،باز شدن چشم ها و شروع احساس درختان.خورشید زیبا نور افشانی می کند و همه جا سرک می کشد و فریاد می زند ..باد همه هم آوا می شود به پروانه ها می گوید تا دور شکوفه ها حلقه بزنند ...به جوانه ها می گوید تا سر از خاک تیره در آورند،به درختها می فهماند تا لباسی سبز بر تن کنند
می آید تا به خیل پرندگان بگوید آواز بهار را بنوازید و مژده آمدن بهار را به همه  برسانید

بهار در راه است ،صدای پایش باغ را رنگین می کند و آرامش را به طبیعت پیشکش می نماید

نوشته ای از الهام رضایی،پایه دوم راهنمایی

یا مقلب القلوب والابصار،یا مدبر اللیل و النهار ،یا محول الحول و الاحوال حوٌل حالنا الی احسن الحال
بهار می آید و طبیعت از خواب زمستانی بیدار می شود سال نو در سرزمین ما با این بیداری آغاز می شود ،بیداری یعنی چشم های باز و شروع احساس ،احساسی که از قلب جوانه می زند 
درختان شکوفه می زنند و به طبیعت زیبایی و صفا می بخشند ما با خانه تکانی به استقبال بهار می رویم ،زمان بر ما می گذرد و هر لحظه  نو می شویم و تازه؛ پس هر روز باید برای ما نوروز باشد  این همه تغییرات جز به اراده ی خالق توانا نیست او که فصل ها را آفرید؛ او که مارا به سیر و سفر در طبیعتش واداشت
این گونه است که یک سال تجربه اندوختیم و گذر عمر را به نظاره نشستیم و فهمیدیم روزی به پایان این سفر می رسیم
پس قدردان لحظات باشیم و از زندگی و بهار طبیعت و آنچه آفریده ی اوست لذت ببریم

نوشته ای از حمیده اسماعیل زاده،پایه دوم راهنمایی

بهار من خوش آمدی...
خوش آمدی که با آمدنت به گلها ودرختان مژده دادی تا از خواب سنگین زمستانی بیدار شوندو روحی تازه به خود گیرند.
پرنده های سرزنده درهوای تازه پرواز کنندو سکوت طولانی زمستان را بشکنند.
و بهار می آید....
تا بلبل را به نغمه سرایی بطلبد.و باری دیگر پروانه هابا آهنگ نسیم در میان گلهابرقصند.
وشکوفه ها بر درختان همچون لبخندی باز شوندو عطر آن ها همه جارافرا گیرد...

زهرا خواجگی،پایه  اول راهنمایی

نوشته ای از مائده غفوری ،پایه اول راهنمایی ،آموزشگاه نجمه(س)

نوشته ای از زینب ساکنی،پایه اول راهنمایی



روزها و ماه ها از پی هم سپری می شوند و نوبت به زیباترین فصل می رسد,عروس فصل ها،بهار!
بهار با همه ی زیبایی هایش از راه می رسد درختان ازخواب زمستانی بر می خیزند و لباسی نو به تن می کنند پرندگان از شاخی به شاخ دیگر می پرند و با آواز زیبایشان آمدن بهار را نوید می دهند .بوی خوش شکوفه ها در همه جا به مشام می رسد ،دشت ها از روییدن شقایق های زیبا سرخ فام می شود و آب های  گوارا از کوه ها جاری می شود و کشتزارهای مرده را سیراب می نماید ،چشمه ها جوشان و رودها خروشان می شود و خورشید چون الماسی درخشان از پشت کوه ها سرک می کشد و به طبیعت  ،طراوت و شادابی هدیه می دهد و چه زیباست این همه جلوه های خالق هستی در پرتو نور خورشید و چه  مهربان است خالق این همه شکوه و عظمت...او که زیباست و زیبایی را دوست می دارد و مهربان ترین است

نوشته ای از نسیبه مشتاقی،پایه اول ،آموزشگاه نجمه(س)

دلم بي قرار توست . خانه ي دلم خالي . كلبه ي فرسوده ي

روحم اسير دلتنگي  است . دلتنگي شكسته است پنجره هاي اشتياق مرا

دلتنگي موجي از طوفان هاي سرد به پا كرده است .

در وجودم سيلاب هاي درد.

قيامتي دردلم برپاست. قيامتي هول انگيز وبي دريغ.

مانده ام تنهاوغريب . شده ام يك واژه ؛يك واژه ي ناتمام ،

مانده بر گوشه ي لبي خاموش. شده ام انتظار اي كاش .

 كاش مي شد تورا مثل شمعداني كاشت .

كاش مي شد تو را كنار پنجره اي گذاشت .

كاش مي شد تو را مثل شاخه اي نور برداشت .

كاش مي شد تو را ميان اشتياق دستانم نگاه داشت.

 كاش مي شد تورا ميان نگاهم كاشت.

صبح به صبح مشتي از تو به چهره مي زنم

التهاب چشمانم را آرام مي كنم .

مي خوانمت به زمانه هاي كودكي . باتوگفت وگو مي كنم .

مي خوانمت به زباني ساده .به زبان دروغ هاي كودكانه ام وتو ،

چشمهايم را مي بندي و عشق را باور مي كني .

پاهاي زخم خورده ام را

مرهم مي گذاري وچشم هايت را برهم مي نهي .

آخر زنگ دنیا کی میخورد!!!!!!!!!

خدا می داند،ولی........................

آن روز که آخرین زنگ دنیا می خورد

دیگر نه می شود تقلب کرد ونه می شود سرکسی را کلاه گذاشت.

آن روز تازه می فهمیم دنیا با همه بزرگی اش

از جلسه امتحان هم کوچکتر بود.

آنروز تازه می فهمیم که زندگی عجب سوال سختی بود

سوالی که بیش از یک بار نمی توان به آن پاسخ داد.

خدا کند آنروز که آخرین زنگ دنیا می خورد،

روی تخته سیاه قیامت اسم ما را جزء خوبها بنویسند.

خدا کند حواسمان بوده باشد وزنگهای تفریح

آنقدر در حیاط نمانده باشیم که حیات یادمان رفته باشد.

خدا کند که دفتر زندگیمان را جلد کرده باشیم

وبدانیم دنیا چرک نویسی بیش نیست

زير باران ايستاده ام منتظرت!چتري روي سرم نيست.

مي خواهم قدم هايت را با قطره هاي باران شماره كنم.

تو قبل از باران مي رسي يا باران قبل از تو به پايان مي رسد؟

من را ملالي نيست...

اگر صد سال هم زير باران بدون چتر منتظرت بمانم

نه از بوي ياس باران خورده خسته مي شوم

و نه از خاكي كه باران غبار را از آن ربوده است.

هر وقت چلچله برايت نغمه دلتنگي خواند

و خواستي ديوار را از ميانمان برداري بيا...

نقاش نقشهاي نكو!

رساترين فرياد، فرياد توست كه بر بام جان ها آواز مي دهي و كام پروانه ها سرشار مي شود از حقيقت و جام درختان سيراب از طراوت و جان متعلمان لبريز از تازگي ،بازي گوي و ميدان و عاطفه و كتاب.

زمزمه تو مقدس ترين ترانه است در گوش پيچك هاي عاشق تا گرم و سبز و سيراب از منبر صنوبر هاي استوار بالا روند تا جايي كه با دستان خويش يك تكه آفتاب بردارند و براي هميشه نور در كوله بار نهند.

و من تو را مي بينم كه با وسواس و دغدغه تمام اين عبورِ سرشار را مي پايي.

وقتي كشتي عمر انساني از مسير مدرسه عبور مي كند دستان تو لبريز از فانوس مي شوند و از امواج سهمگين ايام، عبورش مي دهي و چون نسيمي كه كشتي را به سمت ساحل سعادت و خجستگي هدايت مي كند بر بلنداي كلمه مي ايستي و «ديدارآشنا» را مژده اش مي دهي.

 

صبح عافيت را به چشم نمي ديديم اگر دست گيري تو در شام سياه بي دانشي همراهي مان نمي كرد.

تو بهار مكرري كه با حضور حيات بخش خويش زمستان ناداني را پايان مي دهي. به سخن كه مي ايستي پنجره اي از اميد به رويم مي گشايي و آن دم كه در ميهماني آيينه ها شركتم دادي، مكارم اخلاق را تعارفم كردي. تو در تكرار الفباي زندگي آنقدر اصرار ورزيدي كه قامت شب فرو شکست و آبِ حيات در كوير انديشه هاي مخاطبان به فوران ايستاد.

دستم را گرفتی ،پرهیزم داشتی از مشق سیاه ناتوانی و ناکامی و مشق ادب آموختییم و چه با حوصله و مدارا و متانت از کوچه های سرد جهالت عبورم دادی...

 نوشته هایی بسیار زیبا از جاوید عزیز وبلاگ قاصدک

ای معلـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم...

ای معلم،می خواهم با تو سخن بگویم که با تمام توانایی ات تارهای وجودم را به صدا در آوردی و خواندن غزل با خدا بودن را به من آموختی.دست هایت را می بوسم و فرشی از گل هایی به هفت رنگی رنگین کمان در زیر پاهایت می اندازم.سوی چشمانت را به نور چلچراغ روشن می کنم،قدومت را روی سرم جا می دهم و لبانت را آذین می بندم تا بگویم بهار دلم با تو شکوفه زد و خزان زندگی ام با تو بی رنگ شد.

ای معلم،امروز می خواهم برای همگان بگویم تو که بودی و چگونه بودی و چگونه آموختی؟می خواهم بگویم که چگونه آزاده بودن را توشه راهم کردی و جوهر وجودم را آکنده از مهر نمودی و به من گفتی همیشه به یاد خدا باشم تا دنیایم را لبریز از شادی ببینم و از کفر و کذب دوری کنم.

ای معلم می خواهم چشمانم را به چشمه چشمان مهربانت بدوزم.اگر به عشق دیدار تو نبود ،هرگز از خواب بیدار نمی شدم.دوستت دارم.

(نوشته ای از هانیه رحمانی،آموزشگاه تربیت)

سلام بر تو اي شمع فروزان زندگي،اي گشاينده ي درهاي روشنايي؛اي كه با مهر كلامت معني زندگي كردن راآموختي و با دستان پرمهرت مهرباني را در وجودم شكوفا كردي ،ای كه با نگاهت وا‍‍‍‍‍ژه ي محبت و دوست داشتن را معنا  بخشدي.

به چه مانندت كنم؟به شبنم كه صبحگاهان بر روي برگ هاي لطيف گل مي نشيند و نشاط مي بخشد؟به باران كه چه پاك و بي ريا بر زمين خشكيده مي بارد شايد جاني دوباره بدان بخشد؟يا به جويبار پاك و زلال؟

اي معلم!تو ترنم ترانه ي پروازي و كبوتران دانايي در بالهايشان تو را زمزمه مي كنند.تو بودی كه انگشتان ناتوانم را قلم گرفتن آموختي و تمام لحظه هايم را از تحصيل لبريز كردي...

تویی که هر بامداد آهنگ تپش مي كني تا نشاط سحر و صلابت پرواز پرندگان را در چشم پرفروغ شاگردانت به تماشا بنشيني و در انتهاي دلت نيت خدايي شدن مي كني  وآنگاه عطر حضور خدا را در كلاس در مي يابي.

كلاس به واسطه ي حضور تو متبرك مي شود...برترين طواف تو سعي ميان شاگرد و تخته سياه است و اين طواف زيباترين لحظه هاي زندگيت را مي سازد.محراب تو كلاس درس است آنجا كه معبديست راستين براي رسيدن به افق هاي دور خدايي شدن.

آري تو به حقيقت معلمي و وارث رسالت انبياي با كرامت.روزت مبارك

(نوشته اي از نسترن نيكبخت،آموزشگاه نجمه)

معلم ای که نفس هایت زندگی ام را طراوت می بخشد و ساحل نگاهت دلم راآرامش،حرفهایت چون جواهر بر صندوقچه ی ذهنم به یادگار می ماند و پرنده ی ذهنت نامه رسان عشق و محبت است

ای که صفای روحی و صبوریت به قامت سرو ،دلت به صافی آینه و دستانت یاری گر راه های دشوار زندگی ام است با چشمانم می بینم که چون شمع می سوزی و با گوش هایم می شنوم که صدایت آرام آرام رسم دوستی را در گوشم زمزمه می کند،با قلبم حس می کنم که تپش ثانیه ها را آرام کرده ای که با گچ و تخته روزهای درس را برایم خاطره ای جاودانه می کنی

ای که با خنده هایت کوله باری از غم را از دوشم بر می داری ...ای پنجره ی رو به دریای من ،من با حافظ و سعدی و مولوی تو به "قصه ی تکرار آرش "پای می نهم و با "راز موفقیت "وارد خانه ی "زن پارسا"می شوم و با "آداب زندگانی"انس می گیرم و با "شازده کوچولو"ی تو به "تماشای بهار" می رسم

ای که مهرت از خورشید تابان هم تابان تر است ...من با ضرب و حساب تو قضیه ی تالس را درک می کنم و با مساحت و حجم تو زمین را می شناسم

دفترچه ی خاطرات زندگی را با تو شناختم و می دانم که با تو آن را به پایان می رسانم

ای ساحل در سکوت مانده ی پرهیاهو،ای معلم عزیزم!می دانم گوشه ای از سخنان گهربارت را با هدیه ی کوچک تبریک روزت جبران نمی توانم بکنم اما از اعماق وجودم از ته قلبم می گویم:دوستت دارم ...روزت مبارک

(نوشته ای از ملیحه اصغری،پایه سوم راهنمایی،آموزشگاه تربیت)

جایی میخواهم برای فریاد زدن،جایی که انعکاسی باشد برای وقتی که می گویم دوستت دارم...دوستت دارم....تا صدایم به تو برسد...به تویی که مهربان بودن را به من آموختی،تویی که با صدای دلنشینت شربت دانش را به من نوشاندی

تو که همانند باغبانی با دست های مهربانت گل ها را می نوازی و بوی خوش عطر لباست هایت هنوز در فضای ذهنم به یادگار مانده

هنوز به یاد دارم روزهایی را که با رویاهایم همراه می شدی  و تا افق های دور پرواز می کردیم و با ابرها درد دل می نمودیم،روزهایی را که با ما سرود مهربانی می خواندی و می آموختی مزه ی منظره ها ،بوی صداها و طعم دیدارها را

تو خورشید دیگری بودی در قلب کوچکم تا با انوار طلایی اش قلبم را نورانی کند

چه صبح هایی که به شوق دیدار تو از خواب برخاستم و آسمان نیز پر می شد از آواز گل  وآفتاب... و پاک می شد از نفس پنجره ها و بوی خواب و همه و همه از شوق دیدار تو بود...

حال دست های کوچکم را به سوی تو دراز کرده ام تا با هم همراه شویم

روزت مبـــــــــــــــــــــــــــــــــارک

(نوشته ای از محدثه دوستی،پایه سوم راهنمایی،آموزشگاه تربیت)

خداوند نخستين معلم انسان است كه آنچه را نمي دانست به او آموخت.پيامبران بزرگ الهي از سوي خدا رسالت تزكيه و تعليم داشتند و معلم نيز اين گونه ادامه دهنده راه آنان شد.معلمي كه به شاگردانش بال پرواز داد و چراغ بينش؛پاي رفتن دادو چشم بصيرت.

ونيك ميدانيم كه استاد مطهري يكي از اين معلمان وارسته بود كه نامش بر تارك روز معلم مي درخشد.او كه عمري را سوخت تا در برابر ما مشعلي برافروزد و چراغ راهمان باشد.در علم و عمل بي مانند بود و به آن چه  باور داشت،آن چنان پاي بند بود كه جان بر سر آن نهاد.سخنش از عمق جان بود و گفتارش ريشه در اعتقادات ناب او داشت.

آن چه مي نوشت،از سر درد و سوز بود و احساس تعهد،آن چه مي گفت چشمه زلالي بود كه از متن معارف دين و دستاوردهاي قرآن و عترت مي جوشيد و براستي كه او الگويي شد براي همه ي ما، الگوي خداباوري،مردم دوستي،دينداري،اخلاص در عمل و حب اهل بيت و ...

اينك ما مانده ايم و چشمه ي زلال ياد او و آثار جاودانه و ماندگارش.بياييد با درك افكارش،با مطالعه ي آثارش و با زنده نگه داشتن  يادش،در گسترش فرهنگ ناب ايراني و اسلامي سهيم باشيم.روحش شاد و يادش گرامي باد.

(نوشته ای از مریم ذوقی،پایه سوم راهنمایی،آموزشگاه نجمه)

با یاد معلم شهیداستاد مرتضی مطهری روز معلم را گرامی می داریم

با هر تپش قلبم ،نبض زندگي را بيش از هميشه حس مي كنم...

و آن گاه ديوانه وار سر به ديوار وجود مي كوبم

گاه در ميان احساس ارغواني شعرم،شكوفه هاي صحبت تو را مي جويم

و در آبي بي كران سرگشتگي ،دستان گنه كارم را به پرواز در مي آورم

بر شن هاي داغ دل سپردگي قدم مي گذارم

و در امتداد ساحل هستي زندگي مي كنم

در هر سحر گاه تير دعا ،از كمان جان به سوي دايره ي قسمت رها مي كنم

بي آن كه بدانم،سراي دوست نزديك تر از هر نفس،در تمام جان من است...

در سرخي نگاه و سبزي كلامم!!!

دلم گرفته از ابري كه بغضش را فرو خورده و زميني كه چشم انتظار است...

نفسم تنگ شده است در اين هوايي كه همه از« بودن» مي گويند و نيستند...

چرا همگي در اين منجلاب زندگي سنگي فرو رفته ايم و يادي از آسمان نمي كنيم!؟

قاب هاي سبز نگاهمان كم رنگ شده اند!نگاهي از جنس نيستي،نگاهي از جنس غرور...

خدايا:در تنهايي مان كه يادت مي كنيم ، فريادي از جنس سكوت بر واژه هايمان مي نشيند

آنگاه تازه به ياد مي آوريم عهدهايي را كه فراموش مي شوند

و چشم هايي را كه به انتظار نشسته اند...

خدايا:كوچه هاي اين شهر پرشده از بلورهاي ايماني كه ذره ذره خرد مي شوند و مي ريزند...

پر شده از دست هايي كه كمتر به سوي آسمان بلند مي شوند

و دل هايي كه كم تر به زلال بودن خود فكر مي كنند!

خدايا:دلم باران مي خواهد! باراني كه پاك كند تمام سياهي هاي صفحه ي دلم را !

تمام غفلت هاي خاكستري ام را...

باراني كه ببارد بر اين روزهايي كه خالي ام از هر پنجره...از هر چه آفتاب...

باراني كه ببارد بر گل هاي پژمرده اي كه اين روزها در تب دوري ات يخ مي بندند.

باراني كه بشويد حرف هايي را كه به عمل نمي رسند

و پاك كند شب هايي را كه به صبح مي رسند و احساس شان نمي كنيم!

باراني كه ما را آزاد كند از بند هوس هاي رنگارنگ و آرزو هاي دور و دراز...

خدايا:شفافيت قلب هاي مان به كدر بودن گناه عادت كرده اند.

نور افتاب چشم هاي مان را مي زند

بگو باران ببارد...

من دلم باران مي خواهد...

... خیابان ها دیگر صدای پای او را
زمزمه نکردند..
و دیگر بوی نفس او
در هوا پخش نشد
او رفت
و روز رفتنش را یادم هست
باران میبارید
و من تنها دستی را دیدم که در هوا تکان می خورد ..
و نگاهی که دیگر باز نگشت.
و امروز باران می آمد
سالگرد رفتن او بود
آسمان پا به پایم گریست
و خیابان ها سیاه پوش رفتنش بودند... ...

گاهي دلم براي خدا تنگ مي شود

            آنگاه سر به شانه ي ديوار مي نهم

                         تا با صداي گريه ي خود،آشتي كنم

اي آه...!!

آه...!!

آه...!!

           با آن نگاه خوب تر از خنده ي پگاه

                          يك لحظه يك نفس

                                      اين جان بي قرار و دل رنج برده را

                                                     از قيد بند و خاك رها ساز و پاك كن

اي آه...!!

اي يقين!!

                                 اين جان داغدار و دل زخم خورده را

                                                            با شعله هاي  عشق

                                                                       هم رنگ و بوي آتش خونين تاك كن

                                                                                 گاهي دلم براي خدا تنگ مي شود...